Μια πρωτοφανής υπόθεση που θυμίζει σενάριο δυστοπικής ταινίας εκτυλίσσεται στην περιφέρεια Βένετο της Ιταλίας. Η εταιρεία Bluergo, με έδρα το Castelfranco Veneto (επαρχία Τρεβίζο), η οποία παράγει ηλεκτρονικά εξαρτήματα, βρίσκεται στο επίκεντρο σφοδρών αντιδράσεων αφού ζήτησε από τους 60 εργαζομένους της να υποδείξουν ποιοι συνάδελφοί τους πρέπει να απολυθούν.
Το «ερωτηματολόγιο του τρόμου»
Η διοίκηση της εταιρείας διένειμε ένα έντυπο ζητώντας από το προσωπικό να λειτουργήσει ως «κριτική επιτροπή» για την επιβίωση των συναδέλφων τους. Τα κριτήρια που προτάθηκαν για την επιλογή των προς απόλυση ατόμων ήταν:
- Καθεστώς απασχόλησης: Εργαζόμενοι μερικής απασχόλησης (part-time).
- Παλαιότητα: Νεοπροσληφθέντες.
- Οικογενειακή κατάσταση: Όσοι δεν έχουν παιδιά ή οικογενειακές υποχρεώσεις.
Από τους 60 υπαλλήλους, μόλις 10 δέχθηκαν να απαντήσουν, ενώ οι υπόλοιποι αρνήθηκαν να συμμετάσχουν σε μια διαδικασία που τα συνδικάτα χαρακτήρισαν ως «ανθρωποφαγική».
Αντιδράσεις: «Μετατρέπουν το γραφείο σε πεδίο μάχης»
Τα ιταλικά συνδικάτα (Cgil και Fiom) εξαπέλυσαν δριμεία επίθεση στην εργοδοσία, κάνοντας λόγο για:
- Προσβολή της αξιοπρέπειας: Ηθική ταπείνωση των εργαζομένων.
- Διάλυση κοινωνικού ιστού: Μια προσπάθεια να στραφούν οι εργαζόμενοι ο ένας εναντίον του άλλου.
- Ψυχολογική πίεση: Η απαίτηση για επώνυμες απαντήσεις αυξάνει το άγχος και τον φόβο αντιποίνων.
«Δεν πρόκειται απλώς για έλλειψη σεβασμού, αλλά για μια προσπάθεια να μετατραπεί ο χώρος εργασίας σε αρένα», δήλωσαν συνδικαλιστικοί εκπρόσωποι.
Η απάντηση της εργοδοσίας
Από την πλευρά της, η διοίκηση της Bluergo επιχείρησε να υποβαθμίσει το θέμα, υποστηρίζοντας ότι:
- Πρόκειται για μια «εσωτερική έρευνα κλίματος» λόγω της κρίσης στην αγορά.
- Στόχος είναι να βρεθούν λύσεις ώστε να αποφευχθούν οι απολύσεις.
- Ήθελαν να δουν ποιες κοινωνικές ομάδες θεωρούν οι ίδιοι οι εργαζόμενοι πιο «προστατευμένες».
Η πρακτική αυτή της Bluergo αποτελεί ένα ακραίο παράδειγμα κακού Crisis Management.
Στην εργασιακή ψυχολογία, η ανάθεση της ευθύνης των απολύσεων στους ίδιους τους υπαλλήλους ονομάζεται «μετατόπιση ενοχής». Αντί η διοίκηση να λάβει τις δύσκολες αποφάσεις βάσει αντικειμενικών κριτηρίων (όπως προβλέπει ο νόμος για τις ομαδικές απολύσεις στην Ιταλία το 2026), προσπαθεί να νομιμοποιήσει τις επιλογές της μέσω της «δήθεν» δημοκρατικής συμμετοχής. Το αποτέλεσμα είναι η ολοκληρωτική καταστροφή της εμπιστοσύνης και της αφοσίωσης (engagement), στοιχεία που είναι απαραίτητα για την ανάκαμψη μιας εταιρείας σε περιόδους κρίσης.
