Στις 16 Αυγούστου 2005, μια ημέρα σαν σήμερα, έφυγε από τη ζωή η Βίκυ Μοσχολιού, μια από τις σπουδαιότερες φωνές που ανέδειξε το ελληνικό λαϊκό τραγούδι. Η καλλιτέχνιδα, που ο Γιάννης Τσαρούχης είχε αποκαλέσει «Κοτοπούλη του λαϊκού τραγουδιού» και ο Μίκης Θεοδωράκης «το βιολοντσέλο της Ελληνικής μουσικής», άφησε πίσω της ένα πλούσιο έργο και μια ζωή γεμάτη προκλήσεις. Η πορεία της σημαδεύτηκε από σκληρές μάχες, αλλά και από μια απίθανη περιπέτεια που έζησε στην Αυστραλία, στην οποία ενεπλάκη και ο Στέλιος Καζαντζίδης.
Η μάχη με τον καρκίνο και τα λόγια ζωής
Η Βίκυ Μοσχολιού πέθανε χτυπημένη από τον καρκίνο, έχοντας δώσει μια σκληρή αλλά άνιση μάχη για τρία ολόκληρα χρόνια. Παρά τη δυσκολία της ασθένειας, η τραγουδίστρια αντιμετώπισε την κατάσταση με αξιοπρέπεια μέχρι την τελευταία της στιγμή.
Περίπου ένα χρόνο πριν αφήσει την τελευταία της πνοή, είχε εκφράσει στη Σεμίνα Διγενή την αγάπη της για τη ζωή και την επιθυμία της να συνεχίσει να ζει και να τραγουδά. «Δε θέλω να πεθάνω! Είναι όμορφη η ζωή. Κοίτα πόσο όμορφη είναι! Δε θέλω να τη χάσω… Να, όλο αυτό που περνάμε εδώ τώρα, θέλω να το ξαναζήσω! Και μετά, να μπορώ να δω τα παιδιά μου, τη μάνα μου, τα αδέλφια, τους φίλους μου. Δε θέλω να 'μαι μέχρι εδώ. Θέλω να ζήσω και να τραγουδάω. Και να γελάμε», είχε πει χαρακτηριστικά, κάπου ανάμεσα σε μαντινάδες και γέλια.
Τα δύσκολα παιδικά χρόνια στον Κεραμεικό
Η Βίκυ Μοσχολιού γεννήθηκε στις 23 Μαΐου 1943, μέσα στα μαύρα χρόνια της ναζιστικής κατοχής, σε μια φτωχογειτονιά στον Κεραμεικό, στο κέντρο της Αθήνας. Τα πρώτα χρόνια της ζωής της ήταν ιδιαίτερα δύσκολα, σημαδεμένα από φτώχεια, ανέχεια, πείνα, φόβο και πόνο.
Μέσα σε αυτές τις αντίξοες συνθήκες, η μουσική αποτέλεσε ένα καταφύγιο για την οικογένειά της. Ο πατέρας της Βίκυς Μοσχολιού ήταν ένας άνθρωπος που λάτρευε τη μουσική, θεωρώντας την απαραίτητο «συστατικό» της καθημερινότητας, ακόμα και μέσα στα σκοτεινά χρόνια της κατοχής.
Η μετακόμιση στην Αγία Βαρβάρα και τα μουσικά όνειρα
Κάποια στιγμή, η οικογένεια αναγκάστηκε να μετακομίσει στην Αγία Βαρβάρα. Η μετακόμιση αυτή έγινε για λόγους υγείας, καθώς η μητέρα της Βίκυς έπασχε από φυματίωση και ο καθαρός αέρας που ερχόταν από το όρος Αιγάλεω κρίθηκε ευεργετικός για την εύθραυστη υγεία της. Ακόμα και σε αυτή τη νέα φτωχογειτονιά, η μουσική συνέχισε να διαδραματίζει πρωταγωνιστικό ρόλο στη ζωή τους.
Σε μια συνέντευξη που είχε δώσει το 1972, η ίδια η Βίκυ Μοσχολιού είχε περιγράψει τη ζωή της στην Αγία Βαρβάρα: «Δέκα σπίτια όλα κι όλα τριγύρω. Ξέραμε και τις αναπνοές μας ακόμη. Βουνό, πεύκα, αμυγδαλιές, πηγάδια, ελευθερία, ξενοιασιά, τραγούδι μέρα και νύχτα ήταν η ζωή μου. Ψωμί μάς έφερναν τα γαϊδουράκια απ’ αλλού. Τραγουδούσε η ψυχή μου λαϊκά και πετούσα, από τα όνειρα που έκανα. Γλυκά μεσάνυχτα και δεν κοιμόταν κανείς».
Ο πατέρας της διέθετε το ωραιότερο γραμμόφωνο της γειτονιάς και μια πλούσια συλλογή δίσκων. Ανάμεσα στα πρώτα τραγούδια που αγάπησε ήταν το «Θ’ ανέβω και θα τραγουδήσω» του Λουκά Νταράλα, πατέρα του Γιώργου Νταλάρα, και το «Αγάπη που ’γινες δίκοπο μαχαίρι» του Μάνου Χατζιδάκι. Η μικρή Βίκυ έβαζε το αυτί της στο γραμμόφωνο και άκουγε Στράτο Παγιουμτζή, Μάρκο Βαμβακάρη, Βασίλη Τσιτσάνη και Πέτρο Κυριακό. «Τραγουδούσα στο λόφο και ακουγόταν στο τέρμα», είχε αναφέρει, προσθέτοντας: «Το ονειρευόμουνα να γίνω τραγουδίστρια. Ανέβαινα στην ταράτσα, έπαιρνα μια παλιά σωλήνα για μικρόφωνο και έκανα χειρονομίες».
Η απίθανη περιπέτεια στην Αυστραλία
Πέρα από την καλλιτεχνική της πορεία και τις προσωπικές της μάχες, η Βίκυ Μοσχολιού είχε ζήσει και μια απίθανη περιπέτεια στην Αυστραλία. Αυτή η εμπειρία, που παραμένει ένα από τα λιγότερο γνωστά περιστατικά της ζωής της, συνδέεται άμεσα με τον αείμνηστο Στέλιο Καζαντζίδη. Η φύση αυτής της περιπέτειας δεν διευκρινίζεται λεπτομερώς στις διαθέσιμες πληροφορίες, ωστόσο αποτελεί ένα αξιοσημείωτο κομμάτι της βιογραφίας της μεγάλης ερμηνεύτριας.
Με πληροφορίες από Gazzetta
Φωτογραφία: Gazzetta
