Στις 1 Αυγούστου 1976, ο Νίκι Λάουντα ήταν στην κορυφή της Formula 1, ως εν ενεργεία παγκόσμιος πρωταθλητής, έχοντας ήδη κερδίσει πέντε αγώνες μέσα στη σεζόν. Ωστόσο, η κατάσταση άλλαξε δραματικά όταν, στον δεύτερο γύρο του Γερμανικού Grand Prix, η Ferrari 312T2 του βγήκε από την πορεία της και προσέκρουσε στο ανάχωμα με ταχύτητα περίπου 190 χιλιομέτρων την ώρα, τυλίγοντας το μονοθέσιο στις φλόγες. Ο Λάουντα παρέμεινε εγκλωβισμένος στο φλεγόμενο κόκπιτ, ενώ το αυτοκίνητο επέστρεψε στη μέση της πίστας, όπου χτυπήθηκε από άλλα οχήματα.
Οι ήρωες της στιγμής
Μετά τη σύγκρουση, το ρεζερβουάρ της Ferrari διαλύθηκε και το αυτοκίνητο πήρε φωτιά. Κατά τη διάρκεια της πρόσκρουσης, το κράνος του Λάουντα αποκολλήθηκε, εκθέτοντας μέρος του κεφαλιού και του προσώπου του στις φλόγες. Οι οδηγοί Μπρετ Λάνγκερ, Γκάι Έντουαρντς και Χάραλντ Έρτλ σταμάτησαν και έτρεξαν να βοηθήσουν, ενώ αργότερα ήρθε και ο Ιταλός Αρτούρο Μερτσάριο, πρώην οδηγός της Ferrari. Οι πρώτες προσπάθειες απελευθέρωσης του Λάουντα απέτυχαν, αλλά ο Μερτσάριο, γνωρίζοντας τον μηχανισμό των ζωνών ασφαλείας, κατάφερε να τις λύσει, επιτρέποντας στους άλλους οδηγούς να τον τραβήξουν έξω και να τον μεταφέρουν στην άκρη της πίστας. Χωρίς την παρέμβασή τους, ο Λάουντα πιθανότατα δεν θα είχε επιβιώσει.
Οι σοβαρές συνέπειες
Ο Λάουντα υπέστη σοβαρά εγκαύματα στο κεφάλι, στο πρόσωπο και στα χέρια, και χρειάστηκε χειρουργικές επεμβάσεις και μοσχεύματα δέρματος. Παράλληλα, ο άμεσος κίνδυνος για τη ζωή του προήλθε από την εισπνοή καπνού και τοξικών αερίων, που προκάλεσαν σοβαρή βλάβη στους πνεύμονές του. Μεταφέρθηκε εσπευσμένα με ελικόπτερο στο νοσοκομείο και έπεσε σε κώμα, με τους γιατρούς να αμφιβάλλουν αν θα επιβιώσει τη νύχτα.
Οι προειδοποιήσεις του Λάουντα
Η πίστα του Νίρμπουργκρινγκ θεωρούνταν μία από τις πιο επικίνδυνες στον κόσμο, με μήκος άνω των 22 χιλιομέτρων και περισσότερες από 170 στροφές. Ο Λάουντα είχε εκφράσει ανησυχίες σχετικά με την ασφάλεια της πίστας και είχε προτείνει να μην διεξαχθεί το Grand Prix, αλλά η πρότασή του απορρίφθηκε.
Η μάχη για την επιβίωση
Ο Λάουντα δεν θυμόταν τη στιγμή του ατυχήματος, αλλά θυμόταν τη μάχη του στο νοσοκομείο. «Είσαι πολύ κουρασμένος και θέλεις να κοιμηθείς. Αλλά ξέρεις ότι δεν πρόκειται απλώς για ύπνο», είχε δηλώσει. Αντιμετώπισε την κατάσταση με αποφασιστικότητα, συνεργαζόμενος με τους γιατρούς και αντέχοντας τις επώδυνες θεραπείες.
Η επιστροφή του στη Formula 1
Μόλις 42 ημέρες μετά το ατύχημα, στις 12 Σεπτεμβρίου 1976, ο Λάουντα επέστρεψε στο Ιταλικό Grand Prix της Μόντσα, έχοντας χάσει μόνο δύο αγώνες. Αν και το πρόσωπό του ήταν βαριά τραυματισμένο και το κράνος του είχε τροποποιηθεί, ολοκλήρωσε τον αγώνα και τερμάτισε τέταρτος. Παρά τους φόβους του, όπως παραδέχθηκε αργότερα, η επιστροφή του στη Ferrari ήταν μια πράξη θάρρους και επιμονής.
