Μια εβδομάδα κατά την οποία η Αφρική εκπροσωπείται σθεναρά στις κινηματογραφικές αίθουσες βρίσκεται σε εξέλιξη, με δύο αξιοπρόσεκτες ταινίες να κάνουν την εμφάνισή τους. Τα έργα αυτά παρουσιάζουν τόσο την υποσαχάρια όσο και την «αραβική» εκδοχή της ηπείρου, προσφέροντας μια διπλή κινηματογραφική εμπειρία. Αμφότερες οι παραγωγές είναι ταυτοχρόνως πολιτικές και ανθρώπινες, εστιάζοντας στον τρόπο που οι ανθρώπινες υπάρξεις καταπλακώνονται από τη σκιά της εξουσίας.
«Οι αετοί της δημοκρατίας»: Στη Λάγος της Νιγηρίας
Η πρώτη από τις δύο ταινίες, με τίτλο «Οι αετοί της δημοκρατίας», μεταφέρει τους θεατές στην καρδιά της Νιγηρίας, εστιάζοντας στην πρωτεύουσα Λάγος. Η ιστορία εκτυλίσσεται μέσα σε μία μόνο ημέρα, λίγο πριν την ανακοίνωση των εκλογικών αποτελεσμάτων της χώρας. Κεντρικά πρόσωπα της αφήγησης είναι ένας πατέρας και τα δύο του παιδιά, οι οποίοι βρίσκονται στη Λάγος κατά τη διάρκεια αυτής της κρίσιμης περιόδου.
Το έργο παρουσιάζει μια όψη της υποσαχάριας Αφρικής, αναδεικνύοντας τις κοινωνικοπολιτικές συνθήκες και τις προσωπικές ιστορίες που διαδραματίζονται στο φόντο των πολιτικών εξελίξεων. Η ταινία προσφέρει μια ματιά στις ζωές των απλών ανθρώπων καθώς αναμένουν τα αποτελέσματα μιας σημαντικής εκλογικής διαδικασίας, αναδεικνύοντας τις ελπίδες και τις αγωνίες τους.
«Η σκιά του πατέρα μου»: Ολοκλήρωση της «Τριλογίας του Καΐρου»
Η δεύτερη ταινία, «Η σκιά του πατέρα μου», αποτελεί το τελευταίο μέρος της «Τριλογίας του Καΐρου», όπως έχει ονομαστεί. Ο σκηνοθέτης Ταρίκ Σαλέχ επιχειρεί να αναδείξει τον τρόπο διακυβέρνησης του προέδρου της Αιγύπτου, Αλ Σίσι. Αυτό επιτυγχάνεται μέσα από την πλοκή μιας ταινίας που γυρίζεται εντός της ταινίας, με θέμα το πρόσωπο του σημερινού κυβερνήτη της Αιγύπτου.
Στο επίκεντρο βρίσκεται ο ηθοποιός Φάχμι, ένα σύμβολο για τον αιγυπτιακό λαό, ο οποίος βρίσκεται στη μέγγενη της κυβέρνησης του προέδρου Αλ Σίσι. Του ζητείται να υποδυθεί τον πρόεδρο σε έναν ρόλο που απεικονίζει την άνοδό του στην εξουσία. Αρχικά, ο Φάχμι είναι αντίθετος σε κάτι τέτοιο, καθώς τυγχάνει βαθιά αντικαθεστωτικός. Ωστόσο, οι πιέσεις που δέχεται, κυρίως με την απειλή για τη ζωή του γιου του, τον υποχρεώνουν να δεχτεί και να υπηρετήσει την επιθυμία του καθεστώτος, μετατρεπόμενος σε ένα είδος «Σίντλερ».
Οι πιέσεις και ο ρόλος του Φάχμι
Ο ηθοποιός Φάχμι, αποδεχόμενος την πρόταση, προσπαθεί αρχικά να βοηθήσει τους αντιστασιακούς φίλους του. Η ταινία του Ταρίκ Σαλέχ χαρακτηρίζεται ως ιδιαιτέρως τολμηρή, ειδικά σε μια χώρα όπου, όπως φαίνεται, «όλα τα σκιάζει η φοβέρα». Ο σκηνοθέτης κινηματογραφεί μια ταινία μέσα στην ταινία, με το ιερό τέρας του αιγυπτιακού κινηματογράφου, τον Φάχμι, να καλείται να υποδυθεί τον πρόεδρο Αλ Σίσι.
Στο καστ της ταινίας συμμετέχουν οι Ταρέκ Ταρέκ, Λίνα Χούντρι, Σίρινγκ Ντίμπις και Αμρ Γουάκον. Η παρουσία του προέδρου της Αιγύπτου, Αλ Σίσι, στην ταινία πραγματοποιείται με τρεις διαφορετικούς τρόπους: μία μέσα από ντοκιμαντερίστικες σκηνές, μία ως μυθοπλαστική αναπαράσταση στο πρόσωπο του ηθοποιού-ίνδαλμα στην υπό κατασκευή ταινία, και τέλος, πάλι ως αντικείμενο μυθοπλασίας.
Η σκηνοθετική ματιά του Ταρίκ Σαλέχ
Ο Ταρίκ Σαλέχ ολοκληρώνει με αυτό το έργο τη λεγόμενη «τριλογία του Καΐρου». Οι κινηματογραφικές του επιδόσεις δεν μειώνονται, όπως τις γνωρίσαμε στις προηγούμενες ταινίες του. Ήδη καταθέτει στις εικόνες του τις «αγάπες» του, όπως θεωρεί ότι διαμόρφωσαν την έβδομη τέχνη, ξεκινώντας με μια αρχική αναφορά στον Μικελάντζελο Αντονιόνι.
Ο σκηνοθέτης συνεχίζει με το δύσκολο εγχείρημα της ένταξης του έργου για τον Αλ Σίσι στη δική του ταινία, στη δική του παράλληλη μυθοπλασία. Προηγούμενο έργο του, η «Συνωμοσία του Καΐρου», είχε αποσπάσει τον Χρυσό Φοίνικα στις Κάννες για το σενάριό της, επιβεβαιώνοντας την αναγνώριση του σκηνοθετικού του ταλέντου και της αφηγηματικής του δεινότητας.
Με πληροφορίες από: Topontiki
