Σε μια εκ βαθέων εξομολόγηση προχώρησε η Ρένια Λουιζίδου σε νέα της τηλεοπτική συνέντευξη το Σάββατο 27 Ιουνίου 2026. Η αγαπημένη ηθοποιός μίλησε στην εκπομπή «Καλημέρα είπαμε;» και τη δημοσιογράφο Έρη Βαρδάκη, αναφερόμενη στην προσωπικότητά της, τις δυσκολίες με τη δημοσιότητα, αλλά και τις μεγάλες στιγμές της καριέρας της.
Η ίδια αποκάλυψε πως, παρά την πολυετή και επιτυχημένη πορεία της στον χώρο του θεάματος, παραμένει ένας φύσει εσωστρεφής άνθρωπος που δυσκολεύεται με την έκθεση.
Το άγχος της έκθεσης και η στήριξη από τον Γιάννη Μπέζο
«Τώρα νιώθω πολύ καλύτερα εσωτερικά, σε σχέση με όταν ήμουν νεότερη. Νομίζω ότι είμαι πολύ κλειστός άνθρωπος και εσωστρεφής», δήλωσε αρχικά η Ρένια Λουιζίδου, εξηγώντας τη μάχη που έδωσε με τα προσωπικά της όρια στα πρώτα της βήματα.
«Αρχικά είχα τεράστιο θέμα με την έκθεση στο θέατρο. Πέρασαν χρόνια για να καταλάβω γιατί θέλω να κάνω τόσο πολύ κάτι που με βασανίζει», εξομολογήθηκε και στάθηκε στον καθοριστικό ρόλο που έπαιξε ο Γιάννης Μπέζος στο ξεκίνημά της: «Εάν δεν ήταν ο Γιάννης Μπέζος στην πρώτη μου παράσταση να με στηρίξει, ίσως να μην τα κατάφερνα».
Η γνωστή ηθοποιός δεν έκρυψε και το μόνιμο άγχος που της προκαλεί η δημοσιότητα: «Όταν βλέπω το όνομά μου γραμμένο, με πιάνει ταραχή, λέω “Παναγία μου, τι θα γράφει δίπλα;”».
Η εποχή των «Απαράδεκτων» και το «Αστροπελέκι»
Φυσικά, η συζήτηση στράφηκε και στην εμβληματική σειρά «Οι Απαράδεκτοι», η οποία την καθιέρωσε στο ευρύ κοινό. Η Ρένια Λουιζίδου θυμήθηκε με νοσταλγία εκείνα τα χρόνια, τονίζοντας το πόσο αυθόρμητα γίνονταν όλα.
«Στους “Απαράδεκτους” κάναμε τρομερή πλάκα, διασκεδάζαμε, γελάγαμε. Εκείνη την εποχή δεν μας έλεγαν τα νούμερα τηλεθέασης, καταλαβαίναμε την επιτυχία από την αναγνώριση του κόσμου στον δρόμο», ανέφερε χαρακτηριστικά. Μάλιστα, αποκάλυψε και το παρασκήνιο πίσω από το θρυλικό της παρατσούκλι στη σειρά, σημειώνοντας: «Το “Αστροπελέκι” προέκυψε αυθόρμητα από τον Γιάννη Μπέζο».
Τέλος, αναφερόμενη στο πέρασμά της από την παρουσίαση και την εκπομπή «Έχουμε και λέμε» στην ΕΡΤ, παραδέχτηκε πως η ζωντανή τηλεόραση είχε τις δικές της δυσκολίες: «Την εποχή εκείνη φοβόμουν μην πω καμιά βλακεία στον αέρα».
