Ολοένα και περισσότεροι άνθρωποι επιλέγουν να μοιράζονται στα social media στιγμές έντονου κλάματος, είτε μετά από έναν καβγά, έναν χωρισμό ή μια ιδιαίτερα δύσκολη ημέρα. Αυτό το φαινόμενο, που παρατηρείται με αυξανόμενη συχνότητα, ανοίγει μια σειρά από ερωτήματα σχετικά με τη φύση της δημόσιας έκφρασης συναισθημάτων στην ψηφιακή εποχή, σύμφωνα με όσα αναφέρει ψυχολόγος.
Η δημόσια έκθεση του κλάματος και τα ερωτήματα που γεννιούνται
Πολλοί χρήστες καταγράφουν τον εαυτό τους να κλαίει, εξηγώντας στην κάμερα του κινητού τους τι συμβαίνει, ή αμέσως μετά από ένα δυσάρεστο γεγονός. Η επιλογή να δημοσιοποιηθούν αυτές οι προσωπικές στιγμές προκαλεί συχνά την απορία σε όσους παρακολουθούν τέτοια βίντεο, σχετικά με το πώς τολμούν οι δημιουργοί τους να εκτεθούν μπροστά σε τόσο κόσμο.
Ταυτόχρονα, ανακύπτουν ερωτήματα για το γιατί μια μερίδα του κοινού ελκύεται από την παρακολούθηση αυτών των στιγμών. Προκύπτει η σκέψη αν έχει χαθεί η αίσθηση της ντροπής ή αν βρίσκουμε ικανοποίηση στη δυστυχία των άλλων. Το γιατί το κλάμα έχει γίνει τόσο δημοφιλές στα social media και γιατί κάποιος επιλέγει να καταγράψει μια τόσο αναστατωμένη στιγμή, παραμένει ένα κεντρικό ζήτημα.
Διαφορετικές αντιδράσεις και οι προσδοκίες του κοινού
Τα δάκρυα που μοιράζονται δημόσια προκαλούν ποικίλες αντιδράσεις στους θεατές. Κάποιοι εκτιμούν τους influencers που επιλέγουν να δείξουν μια λιγότερο τέλεια πλευρά της ζωή τους, αναγνωρίζοντας την ευαλωτότητα. Άλλοι, ωστόσο, αντιμετωπίζουν με καχυποψία έναν πόνο που παρουσιάζεται με προσεγμένη σκηνοθεσία, συνοδευόμενο από μουσική υπόκρουση και υπότιτλους.
Φαίνεται ότι ακόμα και στην έκφραση της ευαλωτότητας, υπάρχουν άγραφες προσδοκίες. Το κοινό ενδεχομένως να αποδέχεται το κλάμα, αλλά με έναν «όμορφο» τρόπο, που να είναι κατανοητός και αποδεκτός από τον θεατή.
Η προσέγγιση της κλινικής ψυχολόγου Ιζασκούν Μπαστέρα
Η κλινική ψυχολόγος Ιζασκούν Μπαστέρα, μιλώντας στο ισπανικό Hola, προτείνει μια αλλαγή στην ερώτηση που τίθεται. Αντί να προσπαθούμε να κρίνουμε αν τα δάκρυα είναι αληθινά ή απλώς μια κραυγή για προσοχή, η Μπαστέρα θεωρεί πιο χρήσιμο να κατανοήσουμε τι πραγματικά χρειάζεται το άτομο που δημοσιοποιεί τη στιγμή του κλάματος και τι σκοπό εξυπηρετεί αυτή η πράξη για το ίδιο.
Το πλαίσιο της συναισθηματικής έκφρασης στην ψηφιακή εποχή
Σύμφωνα με την ψυχολόγο, η μεγαλύτερη αλλαγή αφορά το πλαίσιο μέσα στο οποίο εκφράζουμε τα συναισθήματά μας. Τα social media προσφέρουν πλέον τη δυνατότητα να μοιραζόμαστε δημόσια εμπειρίες που στο παρελθόν θα παρέμεναν αποκλειστικά εντός ενός στενού κύκλου ανθρώπων. Αυτό δεν σημαίνει ότι τα συναισθήματα που βιώνουμε είναι διαφορετικά, αλλά ότι έχουμε στη διάθεσή μας νέους τρόπους για να δείξουμε τι περνάμε και να λάβουμε μια αντίστοιχη ανταπόκριση από τους άλλους.
Η κάμερα ως «γέφυρα» για την οργάνωση των συναισθημάτων
Η Μπαστέρα εξηγεί ότι όταν κάποιος βρίσκεται μπροστά σε μια κάμερα, αυτή λειτουργεί σαν ένα είδος γέφυρας. Η γέφυρα αυτή συνδέει την ιδιωτική συναισθηματική εμπειρία με την ανάγκη να μεταφραστεί σε λέξεις και να μοιραστεί με το ευρύτερο κοινό. Η πράξη του να μιλάμε, ακόμα και μπροστά σε ένα κινητό τηλέφωνο, μπορεί να συμβάλει στην οργάνωση και την κατανόηση αυτού που νιώθουμε.
Με πληροφορίες από: bovary.gr
