Η απόσταση που χωρίζει τα ενήλικα παιδιά από το πατρικό σπίτι αποκτά συχνά διαφορετική σημασία καθώς οι γονείς μεγαλώνουν. Ενώ το παιδί που ζει κοντά θεωρείται συχνά αυτό που «είναι εκεί», εκείνο που έχει μετακομίσει σε άλλη πόλη ή χώρα μπορεί εύκολα να χαρακτηριστεί ως πιο αποστασιοποιημένο. Ωστόσο, η ψυχολογία των οικογενειακών σχέσεων υποδεικνύει ότι η πραγματικότητα είναι πολύ πιο περίπλοκη από αυτή την απλοϊκή θεώρηση.
Η γεωγραφική απόσταση και η συναισθηματική σχέση
Η γεωγραφική απόσταση δεν ταυτίζεται απαραίτητα με τη συναισθηματική απόσταση. Ένα ενήλικο παιδί, ακόμη κι αν βρίσκεται εκατοντάδες χιλιόμετρα μακριά, μπορεί να διατηρεί μια στενή και ουσιαστική σχέση με τους γονείς του. Αυτό εκδηλώνεται μέσω της συστηματικής επικοινωνίας και της ενεργού συμμετοχής στις αποφάσεις που αφορούν τη ζωή και την υγεία τους, αποδεικνύοντας ότι το ενδιαφέρον δεν περιορίζεται από τα χιλιόμετρα.
Υπάρχουν πολλοί και διαφορετικοί λόγοι για τους οποίους ένα παιδί επιλέγει ή αναγκάζεται να ζήσει μακριά από τους γονείς του. Οι σπουδές, οι επαγγελματικές ευκαιρίες, οι οικονομικές συνθήκες, ένας γάμος ή η δημιουργία της δικής του οικογένειας αποτελούν συχνά καθοριστικούς παράγοντες για τον τόπο κατοικίας του. Αυτή η επιλογή δεν αποτελεί αναγκαστικά ένδειξη αδιαφορίας ή απόρριψης προς τους γονείς.
Ανισορροπίες και η έννοια της φροντίδας
Στις οικογένειες με ηλικιωμένους γονείς, παρατηρείται συχνά το φαινόμενο το παιδί που μένει πιο κοντά να αναλαμβάνει μεγαλύτερο μέρος της πρακτικής φροντίδας. Είναι εκείνο που ενδέχεται να συνοδεύσει έναν γονέα στον γιατρό, να αγοράσει φάρμακα ή να αντιμετωπίσει ένα έκτακτο περιστατικό. Αυτή η κατανομή ρόλων μπορεί να δημιουργήσει ανισορροπίες μεταξύ των αδελφών.
Το παιδί που βρίσκεται κοντά μπορεί να αισθανθεί ότι σηκώνει ένα δυσανάλογο βάρος, ενώ το παιδί που ζει μακριά ενδέχεται να βιώνει ενοχές επειδή δεν έχει τη δυνατότητα να βοηθήσει με τον ίδιο τρόπο. Ωστόσο, η φροντίδα δεν εκφράζεται αποκλειστικά μέσω της φυσικής παρουσίας. Μπορεί να περιλαμβάνει καθημερινά τηλεφωνήματα, οικονομική βοήθεια, οργάνωση ιατρικών ραντεβού από απόσταση, συχνές επισκέψεις ή την ανάληψη σημαντικών αποφάσεων που αφορούν τους γονείς.
Η ανεξαρτητοποίηση και οι οικογενειακοί δεσμοί
Παράλληλα, η μετακόμιση μακριά από την οικογένεια αποτελεί συχνά μέρος της φυσιολογικής διαδικασίας ανεξαρτητοποίησης ενός ατόμου. Η δημιουργία μιας αυτόνομης ζωής και η εγκαθίδρυση της δικής του πορείας δεν σημαίνει απαραίτητα αποδυνάμωση του δεσμού με τους γονείς. Αντιθέτως, μπορεί να αποτελεί ένα υγιές στάδιο στην εξέλιξη των οικογενειακών σχέσεων.
Ακόμη και μέσα στην ίδια οικογένεια, κάθε παιδί μπορεί να έχει διαφορετικό τρόπο να δείχνει ενδιαφέρον και αγάπη προς τους γονείς του. Για τον λόγο αυτό, η ποιότητα μιας σχέσης δύσκολα μπορεί να μετρηθεί με βάση τα χιλιόμετρα που χωρίζουν τα μέλη της, καθώς η συναισθηματική σύνδεση υπερβαίνει τη γεωγραφική απόσταση.
Με πληροφορίες από: dnews.gr
