Η Άγκυρα ανεβάζει κατακόρυφα τους ρυθμούς στη στρατιωτική της βιομηχανία, βάζοντας στο στόχαστρο την πλήρη κυριαρχία στον τομέα των μη επανδρωμένων αεροσκαφών. Με το φιλόδοξο πρόγραμμα Skydagger και τη μαζική παραγωγή φθηνών αλλά φονικών drones, η Τουρκία επιχειρεί να αλλάξει άρδην τους συσχετισμούς ισχύος και τις ισορροπίες στο σύγχρονο πεδίο μάχης.
Η τουρκική πολεμική βιομηχανία φτάνει στα άκρα τον στρατηγικό της σχεδιασμό για την παραγωγή μη επανδρωμένων αεροσκαφών, μετατρέποντας τις γραμμές παραγωγής σε πραγματικές «βιομηχανικές μηχανές» συνεχούς ροής.
Μαθήματα από σύγχρονες συγκρούσεις
Το πρόγραμμα Skydagger δεν γεννήθηκε εν κενώ. Αποτελεί την αποκρυστάλλωση των μαθημάτων που αντλήθηκαν από τα μέτωπα της Ουκρανίας, του Ναγκόρνο Καραμπάχ και της Μέσης Ανατολής. Σε αυτές τις περιοχές, η μαζική χρήση χαμηλού κόστους αεροχημάτων αποδείχθηκε ικανή να παραλύσει συμβατικούς στρατούς.
Οι εμπειρίες από αυτές τις συγκρούσεις οδήγησαν την Άγκυρα στην αναθεώρηση και εντατικοποίηση του στρατηγικού της σχεδιασμού, εστιάζοντας στην αποτελεσματικότητα και τη μαζικότητα των μη επανδρωμένων συστημάτων.
Στόχος: Μαζική παραγωγή και εγχώρια ανάπτυξη
Ο τουρκικός σχεδιασμός θέτει ως κεντρικό, αδιαπραγμάτευτο στόχο την κατασκευή περισσότερων από 160.000 FPV (First Person View) και επιθετικών drones σε ετήσια βάση. Δεν πρόκειται απλώς για μια εντυπωσιακή διακήρυξη, αλλά για έναν βιομηχανικό σχεδιασμό που εμπλέπει δεκάδες κρατικές και ιδιωτικές εταιρείες.
Αυτές οι εταιρείες κατασκευάζουν εξαρτήματα, κινητήρες και ηλεκτρονικά κυκλώματα εντός της χώρας, ενισχύοντας την εγχώρια παραγωγή και την αυτονομία της τουρκικής αμυντικής βιομηχανίας στον τομέα των drones.
Η στρατηγική του απόλυτου κορεσμού
Η λογική πίσω από αυτό το γιγαντιαίο εγχείρημα βασίζεται στο δόγμα του απόλυτου κορεσμού. Η Άγκυρα αντιλαμβάνεται ότι η αεράμυνα οποιουδήποτε αντιπάλου, όσο εξελιγμένη, σύγχρονη και πολυεπίπεδη κι αν είναι, δυσκολεύεται αντικειμενικά να διαχειριστεί ταυτόχρονες επιθέσεις από εκατοντάδες ή χιλιάδες μικρά, ταχύτατα και χαμηλού κόστους φονικά αεροχήματα.
Όταν ένας πύραυλος αεράμυνας κοστίζει εκατοντάδες χιλιάδες ευρώ και το FPV drone μόλις μερικές εκατοντάδες, η οικονομική και επιχειρησιακή εξάντληση του αμυνόμενου είναι βέβαιη. Η μαζικότητα μετατρέπεται πλέον σε αυτοτελή στρατηγική ισχύ, ικανή να κάμψει την αντίσταση ακόμα και βαριά οπλισμένων μονάδων.
Η καινοτομία των ιπτάμενων πλατφορμών
Η τεχνολογική εξέλιξη στην απέναντι πλευρά του Αιγαίου δεν σταματά στην ποσοτική παραγωγή. Η μεγαλύτερη ίσως ανατροπή που μεταβάλλει τους κανόνες του παιχνιδιού έρχεται από τη μετατροπή των γνωστών μη επανδρωμένων αεροσκαφών, όπως τα Bayraktar TB2, TB3 και Akinci, σε μητρικές πλατφόρμες.
Στην ουσία, η τουρκική αμυντική βιομηχανία δημιούργησε τα πρώτα ιπτάμενα αεροπλανοφόρα drones. Το Bayraktar, τροποποιημένο κατάλληλα στο εσωτερικό του και στους υποπτερυγικούς πυλώνες, δεν λειτουργεί πλέον μόνο ως κλασικό αεροσκάφος.
Με πληροφορίες από: Enikos
