Περισσότεροι από 73 εκατομμύρια άνθρωποι σε όλο τον κόσμο έχουν ετήσια ανάγκη από Παρηγορική Φροντίδα, ωστόσο μόλις ένας στους επτά καταφέρνει τελικά να αποκτήσει πρόσβαση σε αυτήν. Κάθε χρόνο, περίπου 20 εκατομμύρια ασθενείς αφήνουν την τελευταία τους πνοή βιώνοντας φρικτό πόνο και ταλαιπωρία, που θα μπορούσαν με τα κατάλληλα ιατρικά μέσα να είχαν αποφευχθεί. Με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα Παρηγορητικής Φροντίδας, που είναι αύριο 10 Οκτωβρίου, η Ελληνική Εταιρεία Θεραπείας Πόνου και Παρηγορικής Φροντίδας (ΠΑΡΗ.ΣΥ.Α.) στέλνει ένα ηχηρό μήνυμα, υπενθυμίζοντας ότι η διαχείριση του πόνου δεν αποτελεί μια προαιρετική παροχή, αλλά θεμελιώδη πυλώνα της υγείας, της ποιότητας ζωής και της ανθρώπινης αξιοπρέπειας.
Η τραγική υστέρηση στην παροχή παρηγορικής φροντίδας
Η ανάγκη για παρηγορική φροντίδα αφορά περισσότερους από 73 εκατομμύρια ανθρώπους σε παγκόσμιο επίπεδο κάθε χρόνο. Παρόλα αυτά, η πρόσβαση σε αυτήν παραμένει εξαιρετικά περιορισμένη, καθώς μόνο ένας στους επτά από αυτούς τους ασθενείς καταφέρνει να λάβει την απαραίτητη φροντίδα.
Αυτή η σημαντική υστέρηση έχει ως αποτέλεσμα περίπου 20 εκατομμύρια ασθενείς να πεθαίνουν κάθε χρόνο βιώνοντας φρικτό πόνο και ταλαιπωρία. Πρόκειται για μια κατάσταση που θα μπορούσε να είχε αποφευχθεί εάν υπήρχε η κατάλληλη ιατρική υποστήριξη και τα διαθέσιμα μέσα.
Το μήνυμα της ΠΑΡΗ.ΣΥ.Α. για την Παγκόσμια Ημέρα
Με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα Παρηγορητικής Φροντίδας, η οποία εορτάζεται στις 10 Οκτωβρίου, η Ελληνική Εταιρεία Θεραπείας Πόνου και Παρηγορικής Φροντίδας (ΠΑΡΗ.ΣΥ.Α.) απηύθυνε ένα σαφές μήνυμα. Η Εταιρεία υπογραμμίζει ότι η διαχείριση του πόνου δεν πρέπει να θεωρείται μια προαιρετική παροχή στον τομέα της υγείας.
Αντιθέτως, η ΠΑΡΗ.ΣΥ.Α. τονίζει ότι η διαχείριση του πόνου αποτελεί έναν θεμελιώδη πυλώνα για την υγεία των ανθρώπων, την ποιότητα της ζωής τους, αλλά και την ανθρώπινη αξιοπρέπεια.
Η πολυπλοκότητα του «συνολικού πόνου»
Στο πλαίσιο της παρηγορικής φροντίδας, η έννοια του πόνου επεκτείνεται πέρα από τα απλά σωματικά συμπτώματα. Οι ειδικοί αναφέρονται συχνά στον «συνολικό πόνο», ένα σύνθετο φαινόμενο που βιώνουν όσοι αντιμετωπίζουν μια απειλητική για τη ζωή τους ασθένεια.
Ο «συνολικός πόνος» περιλαμβάνει ένα κράμα σωματικής, ψυχολογικής, κοινωνικής και υπαρξιακής δοκιμασίας. Όλες αυτές οι διαστάσεις είναι αλληλένδετες και επηρεάζουν η μία την άλλη, δημιουργώντας μια πολύπλευρη επιβάρυνση για τον ασθενή.
Για την αποτελεσματική αντιμετώπιση αυτού του σύνθετου πόνου, απαιτείται έγκαιρη και ολοκληρωμένη αξιολόγηση. Επιπλέον, είναι απαραίτητη η δημιουργία ενός αυστηρά εξατομικευμένου πλάνου φροντίδας, το οποίο υλοποιείται από διεπιστημονικές ομάδες υγείας. Η προσέγγιση αυτή διασφαλίζει ότι ο ασθενής αντιμετωπίζεται ως ολότητα.
Οι ανισότητες στην πρόσβαση σε ισχυρά αναλγητικά
Η πρόσβαση στη θεραπεία του πόνου αναγνωρίζεται ως αναφαίρετο ανθρώπινο δικαίωμα. Παρά το γεγονός ότι η σύγχρονη ιατρική έχει στη διάθεσή της άκρως αποτελεσματικά σκευάσματα για τον έλεγχο του σοβαρού πόνου, όπως τα οπιοειδή αναλγητικά, τα οποία χορηγούνται με την απαραίτητη ιατρική παρακολούθηση, οι ανισότητες παραμένουν έντονες.
Τα στοιχεία δείχνουν ότι πάνω από το 80% του παγκόσμιου πληθυσμού στερείται επαρκούς πρόσβασης σε ισχυρά αναλγητικά, όπως η μορφίνη. Αυτή η δυσαναλογία αναδεικνύει ένα βαθύ κοινωνικό και πολιτικό χάσμα στην παγκόσμια υγεία.
Η ανακούφιση από τον πόνο δεν θα πρέπει να αποτελεί προνόμιο για λίγους. Δεν επιτρέπεται να εξαρτάται από το αν κάποιος ζει κοντά σε εξειδικευμένες δομές παρηγορικής φροντίδας ή αν διαθέτει την οικονομική δυνατότητα να απευθυνθεί στον ιδιωτικό τομέα για την κάλυψη των αναγκών του.
Το αόρατο τείχος του κοινωνικού στίγματος
Πέρα από τα θεσμικά και γεωγραφικά εμπόδια που δυσχεραίνουν την πρόσβαση σε αποτελεσματική ανακούφιση από τον πόνο, υπάρχει συχνά και ένα αόρατο τείχος. Αυτό το τείχος είναι το κοινωνικό στίγμα. Πολλοί ασθενείς αποφ...
Με πληροφορίες από: Topontiki
