Ο Νίκος Παπαδογιάννης κλίνει το γόνυ για να αποχαιρετήσει έναν άξιο άνδρα, τον Σούλη Μαρκόπουλο, ο οποίος έγινε συνώνυμο της ταπεινοφροσύνης, ενώ θα μπορούσε να κατακτήσει τον κόσμο. Παρόλο που δεν κατέκτησε τον κόσμο, τερμάτισε πρώτος στη διάρκεια του βίου του, αλλά και στο φευγιό του, καθώς δεν βρέθηκε και δεν θα βρεθεί άνθρωπος να πει κακή κουβέντα για το πρόσωπό του. Η παρακαταθήκη του ανδρός δεν ήταν μόνο η προπονητική του αξία, αλλά κυρίως το ήθος του, όπως επισήμανε ο συγκινημένος Παντελής Μπούτσκος.
Το ήθος και η ταπεινοφροσύνη ενός δασκάλου
Το ανάστημα του μακαριστού Σούλη δεν μετριέται με τον ίσκιο του, όπως συνηθίζεται αλλού, αλλά με το πραγματικό του μέγεθος. Ενώ ο Σούλης Μαρκόπουλος είχε το «εγώ» του Ντούσαν Ίβκοβιτς, επέλεξε να μην γίνει αυτός ο Ίβκοβιτς. Μάλιστα, στα δικά του παπούτσια πάτησε άλλωστε, αρχικά ως βοηθός και έπειτα ως πρώτος προπονητής, για να ζήσει τη μεγαλύτερη νύχτα της καριέρας του.
Ακόμα και στον εαυτό του, στον καθρέφτη του, ο Σούλης μιλούσε στον πληθυντικό. Όταν κάποιος συνάδελφος παρατήρησε ότι η υπερβολική ταπεινοφροσύνη μπορεί να είναι ελάττωμα, ο ίδιος απάντησε: «Νιώθω την ταπεινότητα του δασκάλου και όχι του προπονητή, αυτού που έχει χώρο για όλους στην καρδιά του».
Η ευρωπαϊκή κορυφή με τον ΠΑΟΚ
Ο Σούλης Μαρκόπουλος ήταν ο πρώτος Έλληνας προπονητής που κέρδισε ευρωπαϊκό τρόπαιο στη σύγχρονη εποχή. Το 1994, οδήγησε τον ΠΑΟΚ στην κατάκτηση του Κυπέλλου Κόρατς, μετά από έναν διπλό τελικό με τη Στεφανέλ Τριέστε. Στον πρώτο αγώνα, στη Θεσσαλονίκη, ο ΠΑΟΚ επικράτησε με σκορ 75-66, ενώ στον επαναληπτικό αγώνα στην Τεργέστη, η ομάδα του κέρδισε με 100-91, εξασφαλίζοντας το τρόπαιο.
Ωστόσο, λίγοι θυμούνται ότι αυτός καθόταν στον πάγκο εκείνης της εξαίρετης ομάδας, η οποία περιελάμβανε παίκτες όπως ο Μπέρι, ο Μπάνε, ο Σάβιτς, ο Κόρφας και ο Γαλακτερός. Ακόμα και οι επαγγελματίες του χώρου χρειάζεται να το διπλοψάχνουν όταν αναφέρονται σε εκείνη την επιτυχία, αναρωτώμενοι αν προπονητής ήταν ο Σάκοτα ή μήπως ο Σβι Σερφ. Η επικρατούσα άποψη ήταν ότι μια τέτοια ομάδα δεν χρειαζόταν προπονητή.
Η χαμένη ευκαιρία του Παναθηναϊκού
Το καλοκαίρι του 2015, ο Σούλης Μαρκόπουλος βρέθηκε πολύ κοντά στον πάγκο του Παναθηναϊκού. Η αθηναϊκή ομάδα ήταν ακέφαλη εκείνη την περίοδο, μετά το διαζύγιο με τον Ντούσκο Ιβάνοβιτς, και αναζητούσε τον επόμενο προπονητή της. Ο Μαρκόπουλος, παρόλο που δεν ήθελε πολύ να εγκαταλείψει την αγαπημένη του Θεσσαλονίκη, ένιωθε έτοιμος για το «μακροβούτι στα βαθιά».
Μάλιστα, είχε εκφράσει την επιθυμία να έχει ως βοηθό του τον γιο του, Χάρη, ο οποίος εκείνη την εποχή εργαζόταν ως πρώτος προπονητής στον Κόροιβο. Ο ίδιος δήλωνε τότε: «Όλα είναι στο παιχνίδι. Γιατί να πω όχι σε μια καλή πρόταση; Πολλές φορές βέβαια το timing και οι περιστάσεις παίζουν ρόλο».
Οι περιστάσεις και η επιλογή Τζόρτζεβιτς
Τελικά, το timing και οι περιστάσεις οδήγησαν τη διοίκηση του Παναθηναϊκού στον έτερο υποψήφιο, τον Σάσα Τζόρτζεβιτς. Αυτή η επιλογή περιγράφηκε ως μια «βουτιά στο κενό» και ένας «μάταιος γάμος» που διαλύθηκε μέσα σε λίγους μήνες. Ο Μαρκόπουλος, ωστόσο, είχε πια συνηθίσει σε τέτοιες καταστάσεις.
Μια ζωή, έβλεπε τις πλάτες εκείνων που είχαν ηχηρότερο όνομα και ήξεραν να πλασάρουν τον εαυτό τους, είτε μέσω μανατζαραίων είτε και δίχως αυτούς. Παρόλο που μπορεί να μη μιλούσε καλά τα αγγλικά, η γλώσσα του ήταν αυτή της αλήθειας και του ήθους, που τον καθιστούσε έναν πραγματικό δάσκαλο.
Με πληροφορίες από: Gazzetta
