Το Αιγαίο περνά σταδιακά σε μια νέα εποχή αεροπορικής αντιπαράθεσης, όπως δείχνουν τα δεδομένα των τελευταίων εβδομάδων. Πλέον, εκτός από τα τουρκικά F-16 που απασχολούν την ελληνική αεράμυνα, ένας ολοένα μεγαλύτερος αριθμός μη επανδρωμένων αεροσκαφών (UAV) επιχειρεί σε αποστολές επιτήρησης. Αυτά τα drones καταγράφονται σε περιστατικά παραβιάσεων και παραβάσεων του ελληνικού εναέριου χώρου.
Η νέα πραγματικότητα στο Αιγαίο
Η Τουρκία αυξάνει τη χρήση μη επανδρωμένων αεροσκαφών στο Αιγαίο, από μοντέλα όπως τα Bayraktar και τα ANKA, έως τα μεγαλύτερα Aksungur. Η Αθήνα αντιδρά με F-16, αλλά ταυτόχρονα επενδύει σε ένα διαφορετικό μοντέλο άμυνας, το οποίο περιλαμβάνει πολυεπίπεδη αεράμυνα και αντι-drone τεχνολογία, με αυξημένο κόστος.
Τα drones αποτελούν έναν νέο «παίκτη» στον εναέριο χώρο του Αιγαίου. Δεν είναι μαχητικά αεροσκάφη, δεν έχουν πιλότο και μπορούν να επιχειρούν για μεγάλο χρονικό διάστημα με σημαντικά μικρότερο κόστος. Με αυτόν τον τρόπο, τα μη επανδρωμένα αεροσκάφη μετατρέπονται σε ένα από τα βασικά εργαλεία της τουρκικής στρατηγικής πίεσης.
Περιστατικά παραβιάσεων τον Αύγουστο
Η εικόνα του Αυγούστου είναι ενδεικτική της αυξημένης δραστηριότητας. Στις 18 Αυγούστου, τουρκικά αεροσκάφη και drones πραγματοποίησαν συνολικά 25 παραβιάσεις του ελληνικού εναέριου χώρου. Από αυτές, οι 17 αποδόθηκαν σε UAV, ενώ στην τουρκική δραστηριότητα συμμετείχαν επίσης επτά F-16 και ένα αεροσκάφος ναυτικής συνεργασίας. Κατά τη διάρκεια μίας από τις αναχαιτίσεις, σημειώθηκε και εικονική αερομαχία μεταξύ ελληνικού και τουρκικού μαχητικού.
Λίγες ημέρες αργότερα, στις 24 Αυγούστου, έξι τουρκικά UAV καταγράφηκαν στο βορειοανατολικό, κεντρικό και νοτιοανατολικό Αιγαίο. Αυτά προκάλεσαν οκτώ παραβιάσεις του ελληνικού εναέριου χώρου και εννέα παραβάσεις των κανόνων εναέριας κυκλοφορίας εντός του FIR Αθηνών. Τα drones εντοπίστηκαν και αναχαιτίστηκαν σύμφωνα με την πάγια διαδικασία.
Το οικονομικό κόστος της αντιπαράθεσης
Αυτή η εξέλιξη έχει ιδιαίτερη σημασία, καθώς αλλάζει την οικονομία της αντιπαράθεσης στο Αιγαίο. Η Τουρκία μπορεί να στέλνει σχετικά χαμηλού κόστους UAV για επιτήρηση, συλλογή πληροφοριών και διατήρηση παρουσίας. Γνωρίζει ότι η ελληνική πλευρά πρέπει να διαθέσει μέσα για τον εντοπισμό, την αναγνώριση και την αναχαίτισή τους.
Σύμφωνα με ελληνικές εκτιμήσεις, το κόστος μιας ώρας πτήσης ενός F-16 ανέρχεται περίπου στις 20.000 ευρώ, ενώ η επιχειρησιακή χρήση ενός Bayraktar εκτιμάται σημαντικά χαμηλότερα. Πρόκειται για εκτιμήσεις και όχι επίσημα στοιχεία κόστους. Ωστόσο, αναδεικνύουν το βασικό πρόβλημα: μια φθηνή τουρκική κίνηση μπορεί να απαιτεί μια ακριβή ελληνική αντίδραση.
Η τουρκική «οικογένεια» μη επανδρωμένων συστημάτων
Η Τουρκία διαθέτει πλέον μια ολόκληρη οικογένεια μη επανδρωμένων συστημάτων. Το Bayraktar TB2 αποτελεί την πιο αναγνωρίσιμη πλατφόρμα, ενώ τα ANKA-S και Aksungur προσφέρουν διαφορετικές δυνατότητες επιτήρησης και επιχειρησιακής παραμονής. Το κρίσιμο για την Ελλάδα, πέρα από το ποιο drone πετά πάνω από το Αιγαίο, είναι ο λόγος για τον οποίο πραγματοποιούνται αυτές οι πτήσεις.
Με πληροφορίες από: topontiki.gr
