Ένα απροσδόκητο εύρημα περίμενε τον Idris Thomas σε ένα χωράφι κοντά στο Llanuwchllyn, στους λόφους του Gwynedd στη βόρεια Ουαλία. Χρησιμοποιώντας έναν ανιχνευτή μετάλλων, ο Thomas εντόπισε ένα χρυσό αντικείμενο από την Ύστερη Εποχή του Χαλκού, το οποίο αρχικά μπέρδεψε με ένα κομμάτι αλουμινόχαρτο. Το βραχιόλι, ηλικίας περίπου 3.000 ετών, αναγνωρίστηκε ως ένα ανοιχτό βραχιόλι τύπου «penannular» και χαρακτηρίστηκε «θησαυρός» σύμφωνα με τη βρετανική νομοθεσία.
Η στιγμή της ανακάλυψης
Ο Idris Thomas πραγματοποιούσε έρευνα σε ένα χωράφι στη βόρεια Ουαλία, χρησιμοποιώντας τον ανιχνευτή μετάλλων του. Η περιοχή βρίσκεται κοντά στο Llanuwchllyn, στους λόφους του Gwynedd. Περίπου είκοσι λεπτά μετά την έναρξη της αναζήτησης, ο ανιχνευτής έδωσε ένα ισχυρό σήμα, οδηγώντας τον Thomas να σκάψει προσεκτικά κάτω από το γρασίδι. Εκεί, μέσα στο χώμα, εμφανίστηκε ένα καμπυλωτό κομμάτι από κίτρινο μέταλλο.
Ο ίδιος περιέγραψε τη στιγμή της ανακάλυψης στο BBC, αναφέροντας: «Στην αρχή νόμιζα ότι ήταν άλλο ένα κομμάτι αλουμινόχαρτο και μετά είδα μια λάμψη χρυσού». Ο Thomas είχε βρει στο παρελθόν ένα ασημένιο νόμισμα, ωστόσο τίποτα που να συγκρίνεται με αυτό το χρυσό αντικείμενο που μόλις είχε βγάλει από το έδαφος.
Αντί να το πάρει μαζί του και να συνεχίσει την έρευνα, ο Thomas σταμάτησε αμέσως και ανέφερε την ανακάλυψή του, όπως προβλέπεται για τέτοιες αρχαιολογικές ανακαλύψεις. Η κίνησή του αυτή είναι σύμφωνη με τις διαδικασίες που απαιτούνται για την προστασία και την αξιολόγηση των ευρημάτων.
Τα χαρακτηριστικά του αρχαίου βραχιολιού
Το αντικείμενο αναγνωρίστηκε τελικά από ειδικούς του Museum Wales ως ένα ανοιχτό βραχιόλι, με στρογγυλεμένη ταινία και δύο άκρα που ανοίγουν προς τα έξω. Ο συγκεκριμένος τύπος χαρακτηρίζεται ως «penannular», δηλαδή δακτυλιοειδής αλλά όχι πλήρως κλειστός, μια λεπτομέρεια που προσδιορίζει τη μορφή του.
Οι μετρήσεις καθαρότητας του μετάλλου που πραγματοποιήθηκαν από τους ειδικούς έδειξαν ότι αποτελείται κατά 92,8% από χρυσό. Το βραχιόλι δεν φέρει καμία σφραγίδα, χάραξη ή κάποιο σημάδι κατασκευαστή. Η απουσία τέτοιων σημείων είναι συμβατή με την ηλικία του αντικειμένου, καθώς χρονολογείται στην Ύστερη Εποχή του Χαλκού, δηλαδή περίπου 3.000 χρόνια πριν.
Η αντίδραση του ιδιοκτήτη του χωραφιού
Το χωράφι όπου βρέθηκε το χρυσό βραχιόλι ανήκει στον Geraint Edwards, ο οποίος επίσης βρέθηκε μπροστά σε μια απρόσμενη ανακάλυψη. Ο Edwards σχολίασε την απουσία σφραγίδας ή παρόμοιου σημείου, υποθέτοντας ότι «εκείνη την εποχή δεν είχαν αρχίσει να σφραγίζουν τον χρυσό».
Για έναν αγρότη που επιτρέπει σε ανιχνευτές μετάλλων να ερευνούν τη γη του, ένα τέτοιο εύρημα θεωρείται κάθε άλλο παρά συνηθισμένο και προκάλεσε έκπληξη.
Νομική διαδικασία και χαρακτηρισμός ως «θησαυρός»
Η υπόθεση του ευρήματος έφτασε σε ακρόαση στο Caernarfon, όπου εξετάστηκε εάν το βραχιόλι πληροί τις προϋποθέσεις για να χαρακτηριστεί «treasure» σύμφωνα με τη βρετανική νομοθεσία. Η αναπληρώτρια ιατροδικαστής της βορειοδυτικής Ουαλίας, Sarah Riley, χαρακτήρισε το εύρημα «απολύτως εντυπωσιακό» κατά τη διάρκεια της ακρόασης, υπογραμμίζοντας τη σημασία του.
Το βραχιόλι κρίθηκε ότι εμπίπτει στο σχετικό νομικό πλαίσιο. Σύμφωνα με τον Treasure Act του 1996, ο οποίος αφορά την Αγγλία, την Ουαλία και τη Βόρεια Ιρλανδία, ένα αντικείμενο που χαρακτηρίζεται «θησαυρός» μπορεί να αποκτηθεί από το κράτος για λογαριασμό κάποιου μουσείου.
Εφόσον κάποιο μουσείο εκδηλώσει ενδιαφέρον να το αποκτήσει, η αξία του καθορίζεται μέσω της προβλεπόμενης διαδικασίας. Αυτή η διαδικασία διασφαλίζει ότι τέτοιες σημαντικές ανακαλύψεις ακολουθούν συγκεκριμένη πορεία και δεν καταλήγουν αυτομάτως στην κατοχή του ανθρώπου που τις εντόπισε, αλλά εντάσσονται στην πολιτιστική κληρονομιά.
Με πληροφορίες από: Gazzetta
