Ο Γιώργος Χρυσοστόμου, ένας ηθοποιός που αρχικά αναδείχθηκε ως ένα αντισυμβατικό και αχαλίνωτο σύμβολο, έχει διαγράψει μια πορεία που τον καθιστά κάτι παραπάνω από έναν απλό ζεν πρεμιέ της γενιάς του. Η εξέλιξή του τον έχει οδηγήσει στο να γοητεύει και να κατακτά το κοινό, όχι μόνο λόγω της εικόνας του, αλλά κυρίως μέσα από την πολυετή του διαδρομή και τους πολλούς σταθμούς που απέδειξαν ότι ήρθε για να ζήσει το όνειρό του και όχι απλώς να υποδυθεί τον ωραίο. Ο ίδιος έχει τηρήσει μια σημαντική υπόσχεση που έδωσε από την αρχή της καριέρας του: να κρατά την μπάλα χαμηλά.
Ο Σοφοκλής του «Κάμπινγκ» και η αντανάκλαση της προσωπικότητας
Στην τελευταία σκηνή ενός επεισοδίου της σειράς «Κάμπινγκ», ο χαρακτήρας του Σοφοκλή, τον οποίο υποδύεται ο Γιώργος Χρυσοστόμου, φτάνει σε ένα ξενοδοχείο. Εκεί, χτυπά την πόρτα ενός δωματίου, απαντά υποδυόμενος τον υπάλληλο και, μόλις η πόρτα ανοίξει, ξυλοφορτώνει έναν γεροδεμένο άντρα χωρίς να χρειαστεί καν να μιλήσει. Ο συγκεκριμένος άντρας είχε κακοποιήσει σωματικά μία κοπέλα που ζει στο κάμπινγκ, όπου ο Σοφοκλής είναι επικεφαλής και οι δεσμοί των ανθρώπων είναι σχεδόν οικογενειακοί.
Αυτή η πράξη του Σοφοκλή στη μυθοπλασία θα μπορούσε, σύμφωνα με όσα αναφέρονται, να αντικατοπτρίζει την πραγματική στάση του Γιώργου Χρυσοστόμου. Όχι με την έννοια της βίας, καθώς ο ίδιος δεν ήταν και δεν είναι ποτέ βίαιος, αλλά με την έννοια του να φροντίζει να κάνει τον κακοποιητή να καταλάβει ότι δεν μπορεί να επαναλάβει την πράξη του, αλλά μόνο να τη μετανιώσει. Αυτό το στοιχείο επιβεβαιώνει την ιδιαίτερη προσωπικότητα του ηθοποιού.
Μια πορεία με πολλούς σταθμούς
Ο Γιώργος Χρυσοστόμου έχει διαγράψει μια σημαντική πορεία στον χώρο της υποκριτικής, αποδεικνύοντας ότι η γοητεία του δεν βασίζεται μόνο στην εξωτερική του εμφάνιση. Μέσα από πολλά χρόνια και ακόμα περισσότερους σταθμούς στην καριέρα του, έχει καταφέρει να κερδίσει το κοινό, όχι ως κάποιος που ήρθε να κάνει τον ωραίο, αλλά ως ένας άνθρωπος που αφοσιώθηκε στο να ζήσει το όνειρό του. Ως αρσενικό παλαιάς και σύγχρονης κοπής, κράτησε την υπόσχεση που έδωσε από την αρχή της καριέρας του να κρατά την μπάλα χαμηλά.
Σε αυτή την προσήλωση βοήθησε και η ίδια η ζωή του. Η καταγωγή του και οι εμπειρίες του από νεαρή ηλικία διαμόρφωσαν τον χαρακτήρα του και τον τρόπο με τον οποίο αντιμετωπίζει την επαγγελματική του διαδρομή. Η πορεία του δείχνει ότι η επιτυχία του είναι αποτέλεσμα σκληρής δουλειάς και μιας αυθεντικής στάσης απέναντι στη ζωή και την τέχνη.
Παιδικά χρόνια και οι πρώτες δουλειές στη Ρόδο
Ο Γιώργος Χρυσοστόμου γεννήθηκε και μεγάλωσε στη Ρόδο, σε ένα ορεινό χωριό. Η οικογένειά του ήταν πολύτεκνη, με πολλά αδέλφια, και η οικονομική τους κατάσταση δεν ήταν αυτή που θα μπορούσε να περιγραφεί ως ιδιαίτερα ευκατάστατη. Αυτές οι συνθήκες τον οδήγησαν να εργάζεται και να μεγαλώνει κοντά στη γη, μαθαίνοντας την αξία της εργασίας από πολύ μικρή ηλικία.
Από τα 12 του χρόνια, ο Γιώργος Χρυσοστόμου έκανε διάφορες δουλειές, με αποτέλεσμα να δυσκολεύεται να καταλάβει τι σημαίνει «κάνω διακοπές». Οι γονείς του τον έβαζαν να εργάζεται τα καλοκαίρια, μετά το σχολείο, προκειμένου να βοηθήσει την κατάσταση στο σπίτι. Έτσι ξεκίνησε μια σειρά από εργασίες: στα 12 του μάζευε αυγά σε ορνιθοτροφείο, στα 13 του βοηθούσε σε ένα συνεργείο, ενώ αργότερα βρέθηκε σε ένα φαρμακείο να ξεσκονίζει τα αντηλιακά.
Από τη Λαγκαδά Θεσσαλονίκης στις σαμπάνιες
Η πορεία των εργασιών του Χρυσοστόμου θα μπορούσε να χαρακτηριστεί με χιούμορ ως ανοδική, καθώς τα επόμενα χρόνια, ενώ οι φίλοι και οι συμμαθητές του απολάμβαναν μπάνια στη θάλασσα, μετρούσαν παγωτά και έκαναν βόλτες με ποδήλατα, εκείνος συνέχιζε να εργάζεται. Συγκεκριμένα, βρέθηκε στη Λαγκαδά της Θεσσαλονίκης, όπου δούλεψε σε ένα μπουζουξίδικο.
Ο ρόλος του στο μπουζουξίδικο ήταν συγκεκριμένος: άνοιγε τις κούτες με τις σαμπάνιες. Αυτή η εμπειρία αποτελούσε μια πιο σκληρή μορφή καταμέτρησης, διαφορετική από τις ανέμελες δραστηριότητες των συνομηλίκων του. Όλες αυτές οι εμπειρίες συνέβαλαν στη διαμόρφωση του χαρακτήρα του και στην προσέγγισή του στη ζωή.
Η ευγνωμοσύνη για το παρελθόν
Για όλες αυτές τις εμπειρίες, ο Γιώργος Χρυσοστόμου μιλά συχνά και τις αφηγείται σε συνεντεύξεις του. Δεν το κάνει με «επιτηδευμένη κακομοιριά», αλλά αντιθέτως, με μια χαλαρή διάθεση και νιώθοντας σχεδόν ευγνωμοσύνη. Ο ίδιος θεωρεί ότι μπόρεσε να ανοίξει κάποιες πλαϊνές πόρτες πριν διανύσει τον διάδρομο που τον οδήγησε στο δικό του, προσωπικό φως. Οι εμπειρίες αυτές τον βοήθησαν να κατανοήσει τη ζωή και να εκτιμήσει την πορεία του.
Αυτή η στάση του απέναντι στο παρελθόν του δείχνει έναν άνθρωπο προσγειωμένο, που αναγνωρίζει την αξία των βιωμάτων του, ακόμα και των πιο δύσκολων. Οι πρώτες του δουλειές και οι προκλήσεις που αντιμετώπισε συνέβαλαν στην εξέλιξή του ως προσωπικότητα και ως καλλιτέχνη.
Με πληροφορίες από: Gazzetta
