Οι «Σοπράνος», η εμβληματική σειρά του Ντέιβιντ Τσέιζ, συνεχίζουν να αποτελούν αντικείμενο συζήτησης και αναφοράς στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, σχεδόν τρεις δεκαετίες μετά την πρώτη τους προβολή. Η πρεμιέρα της σειράς έγινε στις 10 Ιανουαρίου 1999, και έκτοτε έχει αναγνωριστεί όχι μόνο για τις σκοτεινές υποθέσεις της «οικογένειας» από το Νιού Τζέρσεϊ, αλλά και για τη διαχρονική φιλοσοφία που διατρέχει την αφήγησή της. Η επιρροή της στην τηλεοπτική βιομηχανία θεωρείται καθοριστική, καθώς άνοιξε νέους δρόμους για την εξέλιξη της μικρής οθόνης.
Η διαχρονική επιρροή των «Σοπράνος»
Η σειρά «The Sopranos» παραμένει ένα αγαπημένο θέμα στα σόσιαλ μίντια, σχεδόν τρεις δεκαετίες μετά την πρώτη της προβολή. Η Ένωση Σεναριογράφων Αμερικής (WGA) την έχει χαρακτηρίσει ως «Η καλύτερη σειρά που έχει γραφτεί στην ιστορία της τηλεόρασης». Αυτή η αναγνώριση υπογραμμίζει το βάθος του σεναρίου και την ποιότητα της παραγωγής που καθήλωσε εκατομμύρια τηλεθεατές.
Όταν οι New York Times δημοσίευσαν τη λίστα τους με τις 100 καλύτερες σειρές του 21ου αιώνα, αναγκάστηκαν να απολογηθούν για την απουσία των «Σοπράνος». Εξήγησαν πως η σειρά δεν συμπεριλήφθηκε επειδή ξεκίνησε τον 20ο αιώνα, ωστόσο τόνισαν πως η επιρροή της ήταν πανταχού παρούσα. Δεκάδες άλλες παραγωγές, συμπεριλαμβανομένων των τριών κορυφαίων της λίστας (Breaking Bad, Mad Men, The Wire), δεν θα είχαν υπάρξει, ή τουλάχιστον όχι με τη μορφή που τις γνωρίσαμε, αν οι «Σοπράνος» δεν είχαν ανοίξει τον δρόμο.
Ο αντίκτυπος στην τηλεοπτική παραγωγή
Ο Μπράιαν Κράνστον, ο ηθοποιός που υποδύθηκε τον Γουόλτερ Γουάιτ στο «Breaking Bad», αποτελεί έναν από τους καλύτερους συνηγόρους αυτής της άποψης, δηλώνοντας χαρακτηριστικά: «Χωρίς τον Τόνι Σοπράνο, δεν θα υπήρχε ο Γουόλτερ Γουάιτ». Η σειρά κατάφερε να παραλληλιστεί με τις καλύτερες στιγμές του κινηματογράφου, τόσο σε βάθος σεναρίου όσο και σε αισθητική, ανεβάζοντας τον πήχη για την τηλεοπτική παραγωγή.
Σύμφωνα με το Rolling Stone, οι «Σοπράνος» χώρισαν την ιστορία της τηλεόρασης σε δύο εποχές: στην εποχή πριν από αυτούς και στην εποχή μετά από αυτούς. Ο αρχηγός της οικογένειας, Τόνι Σοπράνο, τον οποίο υποδύθηκε ο Τζέιμς Γκαντολφίνι, έχει χαρακτηριστεί από τον κορυφαίο Αμερικανό κριτικό Alan Sepinwall ως «ο σπουδαιότερος χαρακτήρας που δημιουργήθηκε ποτέ για τη μικρή οθόνη». Πέρα από την καλλιτεχνική της αξία, η σειρά καθιέρωσε την HBO, αλλάζοντας έτσι και τη συνδρομητική τηλεόραση.
Η φιλοσοφική διάσταση της σειράς
Παρά το γεγονός ότι οι «Σοπράνος» ήταν μια τηλεοπτική σειρά με Ιταλοαμερικανούς μαφιόζους από το Νιού Τζέρσεϊ, ο χώρος για φιλοσοφία ήταν εκπληκτικά μεγάλος. Την απάντηση σε αυτό το ερώτημα δίνουν δεκαεπτά καθηγητές και πανεπιστημιακοί με αντικείμενο τη φιλοσοφία, οι οποίοι έγραψαν δοκίμια για το συλλογικό έργο «The Sopranos and Philosophy: I Kill Therefore I Am» (Σκοτώνω άρα υπάρχω).
Το συγκεκριμένο βιβλίο είναι μόνο ένα από τα τριάντα που έχουν εκδοθεί με θέμα τους «Σοπράνος», εκ των οποίων τα πέντε αποτελούν πανεπιστημιακές εκδόσεις. Αυτά τα βιβλία πραγματεύονται ποικίλα θέματα, από φόνους και ψυχανάλυση μέχρι συνταγές εμπνευσμένες από την «οικογενειακή» κουζίνα της σειράς, αναδεικνύοντας το εύρος της επιρροής και της ανάλυσης που έχει προκαλέσει.
Μια «αξονική τομογραφία της κουλτούρας μας»
Η θρυλική τηλεοπτική σειρά του Ντέιβιντ Τσέιζ δεν είναι απλώς ένα αστυνομικό δράμα για τη μαφία. Αντιθέτως, αποτελεί μια βαθιά υπαρξιακή και φιλοσοφική μελέτη της ανθρώπινης φύσης, της ηθικής και της σύγχρονης αποξένωσης του ατόμου από το περιβάλλον του. Οι επιμελητές του βιβλίου για τη σειρά την περιέγραψαν ως μια «αξονική τομογραφία της κουλτούρας μας».
Οι επιστήμονες που ασχολήθηκαν με τη φιλοσοφική ανάλυση της σειράς εξερευνούν διάφορα ερωτήματα, όπως το αν ο Τόνι Σοπράνο μπορεί να θεωρηθεί καλός άνθρωπος. Αυτή η προσέγγιση αναδεικνύει πώς οι «Σοπράνος» ξεπέρασαν τα όρια μιας απλής τηλεοπτικής παραγωγής, προσφέροντας ένα πλούσιο πεδίο για σκέψη και ανάλυση σε θέματα που αφορούν την ανθρώπινη ύπαρξη και την κοινωνία.
Με πληροφορίες από: Gazzetta
