Υπάρχουν ορισμένες στιγμές στη ζωή μιας γυναίκας που είναι δύσκολο να περιγραφούν με λόγια. Μία από αυτές είναι η νύχτα πριν τον τοκετό, η τελευταία νύχτα πριν από μια δραματική αλλαγή. Είναι η στιγμή που η προσμονή μετατρέπεται σε αγκαλιά και η αγωνία συναντά την πιο αληθινή μορφή αγάπης.
Αν έχετε βιώσει αυτή την εμπειρία, ίσως θυμάστε τη σιωπή που την περιβάλλει. Αν όχι, μπορείτε να φανταστείτε το βάρος, τη συγκίνηση και την γλυκιά αναμονή που την χαρακτηρίζουν.
Ο Καθηγητής Γυναικολογίας-Μαιευτικής και Ειδικός Εμβρυομητρικής, Πέτρος Νικολαΐδης, έχει γράψει ένα τρυφερό κείμενο που αποτυπώνει την ουσία αυτής της μοναδικής νύχτας, την οποία περιγράφει ως μια ωδή σε εκείνη τη στιγμή που βρίσκεστε στο κατώφλι της μετάβασης από γυναίκα σε μητέρα.
Τα συναισθήματα της νύχτας
«Υπάρχει μια νύχτα που δεν μοιάζει με καμία άλλη. Είναι η νύχτα πριν τον τοκετό. Κάποιες γυναίκες δεν κοιμούνται καθόλου. Μετράνε τις ώρες, ακούνε τον εαυτό τους να αναπνέει, χαϊδεύουν μια κοιλιά που αύριο δεν θα είναι εκεί με τον ίδιο τρόπο.
Μερικές ανοίγουν κρυφά το τηλέφωνο και ψάχνουν πράγματα που ήδη ξέρουν, γιατί δεν ψάχνουν πληροφορίες. Ψάχνουν ηρεμία. Άλλες κλαίνε χωρίς να ξέρουν γιατί. Δεν είναι φόβος, δεν είναι λύπη. Είναι κάτι που δεν έχει ακόμα όνομα. Το συναίσθημα του να στέκεσαι ακριβώς στο κατώφλι ανάμεσα σε δύο κεφάλαια της ζωής σου.
Έχω δει αυτή τη νύχτα χιλιάδες φορές στα μάτια γυναικών που μπαίνουν στην κλινική με τη βαλίτσα τους, με τον σύντροφό τους, μόνες τους μερικές φορές. Και κάθε φορά σκέφτομαι το ίδιο: πόσο θαρραλέες είναι. Είναι η απόλυτη, μαγική στιγμή που μια γυναίκα ετοιμάζεται να γεννηθεί ξανά, αυτή τη φορά ως μητέρα.»
