Η σχέση ανάμεσα στον γονιό και το ενήλικο παιδί του μεταμορφώνεται με την πάροδο του χρόνου, φέρνοντας συχνά δυσκολίες στην επικοινωνία. Οι ηλικιωμένοι γονείς που αντιμετωπίζουν τέτοιες προκλήσεις δεν είναι απαραίτητα κακοί γονείς, αλλά άνθρωποι που δεν διδάχτηκαν πώς να αναπτύξουν μια φιλική σχέση με κάποιον που κάποτε είχαν υπό την πλήρη ευθύνη τους. Η ψυχολογία προσφέρει μια νέα οπτική σε αυτή τη σύνθετη δυναμική.
Η μεταμόρφωση της γονεϊκής σχέσης
Για περίπου είκοσι χρόνια, ο γονιός διαδραμάτιζε έναν συγκεκριμένο ρόλο: αυτόν του καθοδηγητή, του συμβούλου, του προστάτη που έθετε όρια. Ρωτούσε το παιδί του πού πηγαίνει, αν έκανε τα μαθήματά του, αν πήγε στον γιατρό, αν πήρε τη σωστή απόφαση, με τη συμβουλή να αποτελεί αναπόσπαστο κομμάτι της φροντίδας.
Ωστόσο, καθώς το παιδί μεγαλώνει, αποκτά τη δική του ζωή και αρχίζει να παίρνει τις δικές του αποφάσεις, η σχέση χρειάζεται να βρει νέες ισορροπίες. Η παλιά δυναμική αλλάζει, και ο γονιός καλείται να προσαρμοστεί σε έναν διαφορετικό τρόπο σύνδεσης με το ενήλικο πλέον παιδί του.
Οι προκλήσεις στην επικοινωνία
Σε αυτή τη νέα φάση, παρατηρείται συχνά μια λιγότερο συζητημένη πλευρά της σχέσης: ο γονιός, παρόλο που αγαπά το παιδί του και επιθυμεί να παραμείνει κοντά του, βλέπει την επικοινωνία να δυσκολεύει. Οι συζητήσεις χάνουν την άνεση που είχαν κάποτε και οδηγούν συχνά σε παρεξηγήσεις.
Χωρίς να το επιδιώκει, ο γονιός μπορεί να καταλήξει να προσφέρει συμβουλές που το παιδί του δεν έχει ζητήσει. Αυτή η δυσκολία δεν σημαίνει ότι είναι κακός γονιός, αλλά ότι έμαθε πώς να μεγαλώνει ένα παιδί, όχι όμως πώς να σχετίζεται με έναν ενήλικο άνθρωπο που κάποτε εξαρτιόταν από εκείνον.
Η οπτική της ψυχολογίας και η γονεϊκή εμπλοκή
Ο Chris Segrin, καθηγητής Επικοινωνίας στο University of Arizona, ο οποίος έχει ερευνήσει τις διαπροσωπικές και οικογενειακές σχέσεις, καθώς και τη γονεϊκή εμπλοκή, έχει επισημάνει σημαντικά στοιχεία. Σύμφωνα με τον ίδιο, όταν η γονεϊκή ανάμειξη συνεχίζεται ενώ το ενήλικο παιδί αναζητά μεγαλύτερη αυτονομία, μπορεί να επηρεαστεί η αίσθηση ανεξαρτησίας του παιδιού.
Αυτό μπορεί να συμβεί ακόμα και όταν οι προθέσεις του γονιού είναι αγαθές. Όπως χαρακτηριστικά αναφέρει, ο γονιός μπορεί να λέει «προσπαθώ να βοηθήσω», αλλά το παιδί να ακούει «δεν πιστεύω ότι μπορείς να τα καταφέρεις μόνος σου», δημιουργώντας ένα χάσμα στην κατανόηση.
Η επιθυμία για προστασία
Οι γονείς συχνά προσφέρουν συμβουλές με την πρόθεση να προστατεύσουν τα παιδιά τους από τον πόνο και τα λάθη. Αυτή η ανάγκη για προστασία δεν σταματά όταν το παιδί ενηλικιωθεί, είτε είναι 18, 30, είτε 40 ετών. Όταν βλέπουν ένα πρόβλημα, η πρώτη τους αντίδραση είναι να προειδοποιήσουν, να διορθώσουν ή να προτείνουν μια λύση.
Μάλιστα, κάποιες φορές ο γονιός σκέφτεται επανειλημμένα τι θα πει πριν καν τηλεφωνήσει. Προσπαθεί να αποφύγει τις συμβουλές, αυτολογοκρίνεται, και παρόλα αυτά, μετά αναρωτιέται γιατί η συζήτηση δεν πήγε όπως θα ήθελε. Αυτή η εσωτερική πάλη αναδεικνύει την πολυπλοκότητα των σχέσεων αυτών.
Με πληροφορίες από: dnews.gr
