Η νέα γενιά, γνωστή ως Gen Z, υιοθετεί μια τάση που ονομάζεται hobbymaxxing, μετατρέποντας τα χόμπι σε παραγωγικές δραστηριότητες που μοιάζουν με εργασία. Αυτή η προσέγγιση θολώνει τα όρια μεταξύ του ελεύθερου χρόνου και των επαγγελματικών υποχρεώσεων, αναδιαμορφώνοντας τον τρόπο με τον οποίο οι νέοι αντιλαμβάνονται τη διασκέδαση και την προσωπική ανάπτυξη.
Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι η 18χρονη Bao Le από τη Βρέμη της Γερμανίας, η οποία ασχολείται με πληθώρα δραστηριοτήτων. Μεταξύ άλλων, κάνει pole dancing, γυμνάζεται, τρέχει, ασχολείται με calisthenics και bouldering, ενώ παίζει πιάνο, βιολί και κιθάρα. Επιπλέον, κάνει DJing, ράβει, πλέκει με βελονάκι, φτιάχνει χειροτεχνίες, ζωγραφίζει, σχεδιάζει νύχια, παίζει σκάκι και Sudoku, διαβάζει και κάνει έρευνα, όλα αυτά ως χόμπι.
Το φαινόμενο του hobbymaxxing
Η Le, όπως και πολλοί νέοι ενήλικες, έχει φτάσει σε ένα σημείο ακραίας συσσώρευσης χόμπι, μια τάση που το διαδίκτυο ονόμασε hobbymaxxing. Η ίδια δηλώνει στην Washington Post ότι αυτή η ενασχόληση «δεν είναι χαλαρωτική, γιατί νιώθω ότι είμαι παραγωγική». Προσθέτει πως «νιώθω ότι σπαταλάω τον χρόνο μου όταν δεν είμαι παραγωγική».
Η προσέγγισή της περιλαμβάνει τη διαρκή μέτρηση των επιδόσεων της, όπως για παράδειγμα την καταγραφή των επιδόσεών της στο τρέξιμο μέσω της εφαρμογής Strava. Κάθε φορά, δίνει προτεραιότητα σε τρία συγκεκριμένα χόμπι, με τα οποία ασχολείται καθημερινά, προτού περάσει στην επόμενη τριάδα δραστηριοτήτων.
Το hobbymaxxing ξεκινά από μια αθώα επιθυμία για μια πιο πλούσια ζωή, μακριά από τις οθόνες και έξω από το πλαίσιο της εργασίας. Ωστόσο, η εμμονή της Gen Z με τα χόμπι μπορεί να έχει εξελιχθεί υπερβολικά, με αποτέλεσμα αυτές οι δραστηριότητες να μη θεωρούνται πλέον ελεύθερος χρόνος, αλλά πρόσθετες «δουλειές».
Η ιστορική και ψυχολογική διάσταση
Ο John Maynard Keynes, στο έργο του «Economic Possibilities for our Grandchildren» του 1930, είχε οραματιστεί μια εποχή όπου ο άνθρωπος θα αντιμετώπιζε το «πραγματικό, μόνιμο πρόβλημά του: πώς να χρησιμοποιήσει την ελευθερία του από τις πιεστικές οικονομικές έγνοιες, πώς να αξιοποιήσει τον ελεύθερο χρόνο». Αυτή η πρόβλεψη φαίνεται να βρίσκει απήχηση στη σημερινή τάση.
Ο Michael Inzlicht, καθηγητής Ψυχολογίας στο Πανεπιστήμιο του Τορόντο, ο οποίος μελετά την εργασία και το παιχνίδι, επισημαίνει ότι ο ελεύθερος χρόνος που απαιτεί προσπάθεια μοιάζει να έχει περισσότερο νόημα, παρότι αυτό μπορεί να είναι μια ψευδαίσθηση. Ο Inzlicht υποθέτει ότι αυτό το συναίσθημα είναι προϊόν της προτεσταντικής ηθικής που διαποτίζει τον δυτικό πολιτισμό, η οποία αντιμετωπίζει την εργασία ως εγγενώς καλό πράγμα. Επίσης, πιθανώς υπάρχει ένας εξελικτικός σύνδεσμος μεταξύ της σκληρής δουλειάς και της ανταμοιβής, τον οποίο οι άνθρωποι δεν έχουν ακόμη αποβάλει.
Είναι ενδιαφέρον ότι μόλις στα τέλη του 19ου αιώνα τα χόμπι άρχισαν να θεωρούνται ενάρετα. Πριν από αυτή την περίοδο, η λέξη αναφερόταν σε κάθε είδους εμμονή, ακόμα και στην ιππασία ενός ξύλινου αλόγου, από όπου προέρχεται και η ονομασία.
Με πληροφορίες από: topontiki.gr
