Πέντε άνθρωποι μοιράζονται τις αναμνήσεις τους από την τελευταία πρώτη ημέρα του σχολείου, με έναν από αυτούς να περιγράφει τα συναισθήματα που τον διακατέχουν κάθε Σεπτέμβριο. Η ανάμνηση της τελευταίας πρώτης ημέρας της Γ' Λυκείου φέρνει στο νου μια παράξενη ανακούφιση, καθώς σηματοδοτεί το τέλος μιας εποχής και την αρχή μιας νέας, με τις προκλήσεις της ενήλικης ζωής.
Η επιστροφή του Σεπτέμβρη και οι αναμνήσεις
Κάθε χρόνο, με την έλευση του Σεπτέμβρη, ο συντάκτης νιώθει ένα «σφίξιμο στο στήθος», παρόμοιο με αυτό που ένιωθε όταν επρόκειτο να πατήσει το πόδι του στον αγιασμό. Αυτό το συναίσθημα δεν οφείλεται πλέον στην προσέγγιση της πρώτης ημέρας του σχολείου, αλλά στην έναρξη της νέας σεζόν στην εργασία.
Το καλοκαίρι τελειώνει και τα «βάσανα» του πρωινού ξυπνήματος και της κούρασης ξεκινούν ξανά, αλλά πλέον με διαφορετικό πρόσημο. Ο συντάκτης έχει τελειώσει το σχολείο το 2021 και, όπως αναφέρει, δεν έχουν περάσει ακόμα υπερβολικά πολλά χρόνια από τότε.
Τα χρόνια της ξεγνοιασιάς
Κάθε Σεπτέμβρη, από τότε που τελείωσε το σχολείο, ο συντάκτης απευθύνει μια συγκεκριμένη φράση στα ξαδέλφια του που συνεχίζουν να πηγαίνουν σχολείο: «Μην βαριέστε να πάτε σχολείο, είναι τα χρόνια με την περισσότερη ξεγνοιασιά». Παραδέχεται ωστόσο ότι εκείνα δεν τον πιστεύουν.
Ο ίδιος υποθέτει ότι μπορεί να λέει αυτά τα λόγια επειδή έχει ήδη ξεχάσει τις ιδιαιτερότητες εκείνης της ηλικίας, κατά την οποία οι νέοι δεν γνωρίζουν ακόμα ποιοι είναι και ποια κατεύθυνση θα ακολουθήσουν στη ζωή τους.
Η τελευταία πρώτη μέρα στο λύκειο
Ο συντάκτης προσπάθησε να ανακαλέσει στη μνήμη του πώς ήταν η τελευταία πρώτη ημέρα του σχολείου, ο αγιασμός της Γ' Λυκείου. Χρειάστηκε λίγη ώρα για να θυμηθεί, καθώς τα σχολικά του χρόνια του φαίνονται ταυτόχρονα μακρινά αλλά και πολύ κοντινά.
Δεν ανήκει σε αυτούς που σιχάθηκαν ποτέ το σχολείο. Για αυτόν τον λόγο, θυμάται εκείνα τα χρόνια με νοσταλγία και ένα γλυκόπικρο συναίσθημα. Από τη μία πλευρά, νιώθει ευγνωμοσύνη που τα έζησε με αυτόν τον τρόπο, και από την άλλη, λύπη, καθώς θεωρεί πολύ πιθανό να μην βρεθεί ποτέ ξανά σε μια φάση ζωής όπου θα μπορεί να βλέπει τους φίλους του καθημερινά, για οκτώ συνεχόμενες ώρες, χωρίς να τον απασχολεί τίποτα άλλο πέρα από το πού θα πάνε μετά το σχόλασμα.
Συναισθήματα και προετοιμασία
Θυμάται να σκέφτεται από τότε ότι έπρεπε να ζήσει αυτά τα χρόνια και να τα χορτάσει, πριν εισέλθει στην «ενήλικη ζωή». Έτσι ακριβώς θυμάται και την πρώτη ημέρα του σχολείου της Γ' Λυκείου, μια ημέρα γεμάτη ιδιαίτερα συναισθήματα.
Εκείνη την ημέρα, σηκώθηκε από το κρεβάτι για πρώτη φορά με όρεξη που ξεκινούσε το σχολείο, παρόλο που σιχαινόταν περισσότερο από οτιδήποτε άλλο το πρωινό ξύπνημα. Φόρεσε καινούργια ρούχα που «φύλαγε» ειδικά για την πρώτη μέρα, δίνοντας έμφαση στην ξεχωριστή σημασία της.
Η αξία των σχολικών χρόνων
Φτάνοντας στο σχολείο, κοιτούσε γύρω του τον χώρο σαν να ήταν η τελευταία ημέρα που τον έβλεπε. Αυτή η αίσθηση τον διακατείχε, παρόλο που είχε ακόμα οκτώ μήνες να περάσει εκεί. Η στιγμή ήταν φορτισμένη με την επίγνωση του τέλους μιας σημαντικής περιόδου.
Η καθημερινή επαφή με τους φίλους, η απουσία άλλων σοβαρών ανησυχιών και η ελευθερία της σχολικής ζωής είναι στοιχεία που ο συντάκτης αναπολεί, αναγνωρίζοντας την μοναδικότητα αυτής της περιόδου.
Με πληροφορίες από: Reader
