Ένα επεισόδιο που σημειώθηκε στην Κέρκυρα, κατά το οποίο μια οδηγός χτύπησε ένα σκυλάκι στη μέση του δρόμου, ανέδειξε εκ νέου το ζήτημα της ευθύνης των κηδεμόνων ζώων. Το περιστατικό πυροδότησε προβληματισμό σχετικά με το ποιος φέρει την ευθύνη όταν ένα δεσποζόμενο ζώο βρίσκεται ανεπιτήρητο στον δημόσιο χώρο, με συνέπεια να κινδυνεύει ή να προκαλεί κίνδυνο.
Το περιστατικό που άνοιξε τη συζήτηση
Σύμφωνα με όσα δηλώθηκαν, το σκυλάκι που χτυπήθηκε από την οδηγό, η οποία δήλωσε απρόσεκτη, ήταν δεσποζόμενο. Ανήκε στην οικογένεια που κατοικούσε στο σπίτι μπροστά από το οποίο συνέβη το συμβάν. Παρά το γεγονός ότι είχε ιδιοκτήτες, το ζώο βρισκόταν στον δρόμο.
Το περιστατικό αυτό δεν είναι μεμονωμένο, καθώς χιλιάδες άλλα ζώα με περιλαίμια, τσιπ και ιδιοκτήτες κυκλοφορούν ελεύθερα. Αυτή η κατάσταση δημιουργεί κινδύνους, καθώς τα ζώα αυτά μπορούν να σκοτωθούν ή να προκαλέσουν ατυχήματα, επειδή οι ιδιοκτήτες τους θεωρούν ότι η ευθύνη τους περιορίζεται στα όρια που οι ίδιοι ορίζουν.
Η εξέλιξη της αντίληψης περί ευθύνης
Η συζήτηση για την ευθύνη των κηδεμόνων ζώων φέρνει στο προσκήνιο την ευρύτερη εξέλιξη της αντίληψης περί καταλογισμού ευθυνών. Στο παρελθόν, για πράξεις ανήλικων παιδιών, οι γονείς, ως νόμιμοι κηδεμόνες, παρέμεναν συχνά στο απυρόβλητο, αντιμετωπιζόμενοι με κάποια συμπόνια από τα όργανα της τάξης.
Ωστόσο, αυτή η προσέγγιση έχει αλλάξει. Ο νόμος πλέον απαιτεί την κατανομή και τον καταλογισμό της ευθύνης για κάθε παράνομη πράξη σε ενήλικα πρόσωπα, τα οποία έχουν σώας τας φρένας και τη δυνατότητα διάκρισης μεταξύ του καλού και του κακού. Πριν από κάθε δράση, υπάρχει μια αιτία, και πίσω της, μια επιλογή ή μια παράλειψη.
Η ανάγκη για σαφή ορισμό της κηδεμονίας ζώων
Στο πλαίσιο αυτής της εξέλιξης, τίθεται το ζήτημα της επέκτασης της νομικής ευθύνης και στους κηδεμόνες ζώων. Εκφράζεται η προσδοκία ότι ο νομοθέτης θα αναγνωρίσει κάποια στιγμή τις ομοιότητες των ζώων με τα ανήλικα ανθρώπινα όντα.
Όταν κάποιος αναλαμβάνει τον ρόλο του κηδεμόνα ενός ζώου, είναι υπεύθυνος για αυτό. Η ευθύνη αυτή εκδηλώνεται είτε μέσω των πράξεών του είτε μέσω των παραλείψεών του, και απέναντι στον νόμο, και οι δύο αυτές εκφάνσεις είναι ισοδύναμες.
Με πληροφορίες από: kathimerini.gr
