Μια νέα μελέτη φέρνει στο φως ενδιαφέροντα στοιχεία σχετικά με τις επιπτώσεις της καθιστικής ζωής και της τηλεθέασης στον εγκέφαλο, ανατρέποντας εν μέρει την επικρατούσα άποψη. Η έρευνα συνδέει τη συχνή παρακολούθηση τηλεόρασης στη μέση ηλικία με μικρότερο όγκο σε περιοχές του εγκεφάλου που σχετίζονται με τη μνήμη, δύο δεκαετίες αργότερα. Ωστόσο, για όσους περνούσαν πολλές ώρες καθιστοί λόγω εργασίας, τα ευρήματα ήταν αντίστροφα.
Η διαφορά μεταξύ τηλεθέασης και εργασίας
Η συζήτηση γύρω από το κάθισμα έχει γίνει ιδιαίτερα απόλυτη, με τη φράση «το κάθισμα είναι το νέο κάπνισμα» να ακούγεται συχνά την τελευταία δεκαετία, συνοδευόμενη από τη συμβουλή για περισσότερο περπάτημα. Ωστόσο, η νέα μελέτη υποδεικνύει ότι ενδέχεται να εστιάζουμε σε λάθος παράγοντα. Η έρευνα, η οποία δημοσιεύτηκε στο επιστημονικό περιοδικό της Αμερικανικής Εταιρείας Αλτσχάιμερ, βασίστηκε στη μακροχρόνια αμερικανική έρευνα ARIC.
Οι συμμετέχοντες στρατολογήθηκαν μεταξύ 1987 και 1989, με μέσο όρο ηλικίας τα πενήντα τρία έτη. Τότε, τους ζητήθηκε να δηλώσουν πόσο συχνά έβλεπαν τηλεόραση στον ελεύθερο χρόνο τους και πόσες ώρες κάθονταν στη δουλειά. Περισσότερα από είκοσι χρόνια αργότερα, 1.712 από αυτούς υποβλήθηκαν σε μαγνητική τομογραφία.
Επιπτώσεις της συχνής τηλεθέασης
Τα αποτελέσματα έδειξαν ότι όσοι είχαν δηλώσει ότι έβλεπαν τηλεόραση «πολύ συχνά» εμφάνισαν σημαντικά μικρότερο όγκο φαιάς ουσίας στον μετωπιαίο και τον ινιακό λοβό του εγκεφάλου. Επιπλέον, είχαν μικρότερο όγκο σε ένα σύνολο περιοχών που πλήττονται πρώτες στη νόσο Αλτσχάιμερ, συμπεριλαμβανομένου του ιππόκαμπου, μιας δομής κρίσιμης για τη δημιουργία και ανάκληση νέων αναμνήσεων.
Οι ίδιοι συμμετέχοντες παρουσίασαν επίσης περισσότερες υπερεντάσεις λευκής ουσίας, βλάβες που συνδέονται με τη γήρανση, τον κίνδυνο εγκεφαλικού επεισοδίου και τη νοητική έκπτωση. Αυτά τα ευρήματα υπογραμμίζουν μια πιθανή αρνητική συσχέτιση μεταξύ της παθητικής τηλεθέασης και της υγείας του εγκεφάλου.
Το παράδοξο της καθιστικής εργασίας
Το πιο ενδιαφέρον εύρημα της μελέτης αφορά τους συμμετέχοντες που περνούσαν το μεγαλύτερο μέρος της εργάσιμης ημέρας τους καθιστοί. Αυτοί δεν εμφάνισαν την ίδια εικόνα με τους συχνούς τηλεθεατές. Αντιθέτως, είχαν μεγαλύτερο μετωπιαίο και ινιακό λοβό και λιγότερες βλάβες στη λευκή ουσία.
Ο Ντέιβιντ Ράικλεν, καθηγητής βιολογικών επιστημών και ανθρωπολογίας στο Πανεπιστήμιο της Νότιας Καλιφόρνια και ένας από τους επικεφαλής της μελέτης, σχολίασε ότι «επί χρόνια εστιάζαμε στο πόσο κάθονται οι άνθρωποι. Τα ευρήματά μας δείχνουν ότι πρέπει να προσέξουμε και τι κάνουν όσο κάθονται». Η εξήγηση που προτείνουν οι ερευνητές είναι ότι πολλές καθιστικές εργασίες απαιτούν επίλυση προβλημάτων, σχεδιασμό, συγκράτηση πληροφοριών και συγκέντρωση. Αυτή η διαρκής νοητική προσπάθεια φαίνεται να χτίζει ένα είδος αποθεματικού, το οποίο αντισταθμίζει μέρος της φυσιολογικής επιβάρυνσης από την ακινησία, κάτι που η τηλεόραση δεν προσφέρει.
Η σωματική δραστηριότητα δεν ακυρώνει το πρόβλημα
Οι συσχετίσεις που παρατηρήθηκαν διατηρήθηκαν ακόμη και όταν οι επιστήμονες προσάρμοσαν τα δεδομένα για τη σωματική δραστηριότητα των συμμετεχόντων. Αυτό σημαίνει ότι η άσκηση ή το γυμναστήριο δεν ακυρώνουν πλήρως το πρόβλημα που προκύπτει από τη συχνή τηλεθέαση. Το πρόβλημα, όπως φαίνεται, δεν έγκειται αποκλειστικά στην ακινησία, αλλά και στην ποιότητα της νοητικής διέγερσης κατά τη διάρκεια των καθιστικών δραστηριοτήτων.
Με πληροφορίες από: newmoney.gr
