Η ταινία «Primetime» έρχεται να εξερευνήσει το σκοτεινό μονοπάτι της τηλεοπτικής λάμψης, όπου η αναζήτηση της επιτυχίας μπορεί να οδηγήσει σε βαθύ σκότος. Ο τίτλος της κριτικής, «Ο θάνατός σου η ζωή μου», αποτυπώνει σχεδόν κυριολεκτικά το κεντρικό θέμα, καθώς η πορεία προς την κορυφή μοιάζει με μια συνομιλία με τον διάβολο. Στην ταινία πρωταγωνιστούν οι Ρόμπερτ Πάτινσον, Άρι Άστερ, Μπράιτον Μακ Κλόσκι και Σκάιλερ Τζισόντο, με την ιστορία να ακολουθεί έναν ρεπόρτερ που, στην προσπάθειά του να καθιερωθεί, ξεπερνά τα όρια της ηθικής.
Η υπόθεση της ταινίας και ο κεντρικός χαρακτήρας
Στο επίκεντρο της πλοκής βρίσκεται ο Κρις Χάνσεν, ένας ρεπόρτερ που καταφέρνει να προαχθεί στην primetime ζώνη του NBC. Εκεί παρουσιάζει μια εκπομπή με ιδιαίτερο και αμφιλεγόμενο περιεχόμενο. Η εκπομπή του χρησιμοποιεί ανθρώπινα δολώματα, συγκεκριμένα έναν δήθεν δεκατριάχρονο νεαρό, ο οποίος στην πραγματικότητα είναι εικοσιτριάχρονος, για να προσελκύσει παιδόφιλους.
Σκοπός της εκπομπής είναι η on camera σύλληψη των παιδόφιλων, προσφέροντας θέαμα υψηλής τηλεθέασης. Ωστόσο, η πορεία του τηλεοπτικού σόου δεν είναι απρόσκοπτη. Κάποια στιγμή, η εκπομπή παίρνει τη μορφή ενός ζωντανού δράματος, με τις εξελίξεις να γίνονται απρόβλεπτες και να θέτουν σε δοκιμασία τα όρια της τηλεοπτικής δημοσιογραφίας και της ηθικής.
Η σκηνοθετική προσέγγιση του Λανς Οπενχάιμ
Η ταινία «Primetime» χαρακτηρίζεται ως ένα τυπικό ριάλιτι σόου, καθώς το σενάριό της βασίζεται σε πραγματικά γεγονότα που εκτυλίχθηκαν στις αρχές του 2000. Ο σκηνοθέτης Λανς Οπενχάιμ υιοθετεί μια ανάλογη αισθητική, προσπαθώντας να κινηματογραφήσει την ιστορία με την τεχνική του ντοκιμαντέρ. Αυτή η επιλογή είναι φυσική για τον Οπενχάιμ, δεδομένης της καριέρας του στο ντοκιμαντέρ, ένα κινηματογραφικό είδος που τον έκανε γνωστό σε διάφορα φεστιβάλ.
Η προσπάθεια της ταινίας να καταγράψει τα γεγονότα με τη μεγαλύτερη δυνατή προσέγγιση της πραγματικότητας υποβοηθά τον σκηνοθέτη στις επιλογές του. Ο Οπενχάιμ κινηματογραφεί με τη χρήση jump cut, δηλαδή φλασάτα πλάνα με άλματα στο μοντάζ, ενώ η φωτογραφία είναι κάπως ξεθωριασμένη και παρουσιάζει μεγάλη αποσπασματικότητα. Αυτή η τεχνική δίνει την αίσθηση ότι τα πλάνα συλλαμβάνονται εν τω γεννάσθαι, χωρίς να προλαβαίνει να γίνει μοντάζ με φυσιολογική ροή, ενισχύοντας τον ντοκιμαντερίστικο χαρακτήρα του έργου.
Η ερμηνεία του Ρόμπερτ Πάτινσον
Στην όλη κατασκευή της ταινίας, ο σκηνοθέτης στηρίζεται σε μεγάλο βαθμό στην ερμηνεία του Ρόμπερτ Πάτινσον. Ωστόσο, αυτό που ξεχωρίζει δεν είναι τόσο οι υποκριτικές του δυνατότητες, όσο η φυσική του σχέση με τον φακό. Ο Πάτινσον μοιάζει να ταυτίζεται με τον πραγματικό ρεπόρτερ, τον Κρις Χάνσεν, ένα στοιχείο που ο Οπενχάιμ επιδιώκει και εκμεταλλεύεται με επιτυχία.
Η ματαιοδοξία του ηθοποιού εύκολα ταυτίζεται με αυτήν του τηλεοπτικού αστέρα, δημιουργώντας μια από τις καλύτερες στιγμές της ταινίας. Η παρουσία του Πάτινσον συμβάλλει καθοριστικά στην απόδοση του κεντρικού μηνύματος, αναδεικνύοντας τις πτυχές της φιλοδοξίας και του ηθικού διλήμματος που αντιμετωπίζει ο χαρακτήρας του στην πορεία του προς την τηλεοπτική αναγνώριση.
Κριτική ανάλυση και προβλέψιμο φινάλε
Παρά τις επιτυχημένες σκηνοθετικές επιλογές και την παρουσία του πρωταγωνιστή, η ταινία δέχεται κριτική για ορισμένα σημεία της. Η προσπάθεια για την τελική έκπληξη, το ξάφνιασμα που αποτελεί ένα από τα μεγάλα ατού της ταινίας, συνοδεύεται από έναν εκκωφαντικό θόρυφο. Το φινάλε κρίνεται ως προβλέψιμο και διδακτικό, κάτι που αφαιρεί από την κινηματογραφική του δύναμη.
Ο σκηνοθέτης, κατά την κριτική, θεωρεί ότι οφείλει να καταδείξει τα πάντα με το δάχτυλο, αποφεύγοντας έτσι το μέγιστο κινηματογραφικό όπλο του υπαινιγμού. Ενώ το μοντάζ είναι ελλειπτικό, η ανάλυση των γεγονότων είναι υπερβολικά αναλυτική, οδηγώντας σε μια αίσθηση ότι ο θεατής δεν αφήνεται να ανακαλύψει μόνος του τα νοήματα, αλλά του υποδεικνύονται άμεσα.
Με πληροφορίες από: Topontiki
