Ένας ιστορικός θρύλος, ο οποίος υποστήριζε ότι η Ισπανία διατηρούσε τέσσερα ξεχασμένα νησιά στον Ειρηνικό Ωκεανό, διαψεύστηκε οριστικά από την κυβέρνηση. Η θεωρία αυτή, που είχε προκαλέσει πολυετείς εικασίες, έφτασε μέχρι το ισπανικό Κογκρέσο, όπου δόθηκαν επίσημες διευκρινίσεις. Πλέον, έχει καταστεί σαφές ότι η Ισπανία δεν διατηρεί καμία κυριαρχία στην περιοχή του Ειρηνικού.
Η γέννηση ενός ιστορικού θρύλου
Η θεωρία που ήθελε την Ισπανία να κατέχει τεχνικά τέσσερα νησιά στον Ειρηνικό Ωκεανό ξεκίνησε να διαμορφώνεται το 1948. Τότε, ο νομικός Εμίλιο Πάστορ ανέλαβε να μελετήσει τη Συνθήκη του 1899, η οποία ρύθμιζε τις εδαφικές μεταβιβάσεις της εποχής. Η έρευνα του Πάστορ αποτέλεσε τη βάση για τις μετέπειτα εικασίες, καθώς τα ευρήματά του φάνηκαν να υποστηρίζουν την ύπαρξη αυτών των «ξεχασμένων» εδαφών.
Ο νομικός μελετητής, μέσα από την ανάλυση των ιστορικών κειμένων, κατέληξε στο συμπέρασμα ότι συγκεκριμένα αρχιπελάγη δεν είχαν μεταβιβαστεί επισήμως. Αυτή η διαπίστωση οδήγησε στην πεποίθηση ότι τα νησιά παρέμεναν, τουλάχιστον στα χαρτιά, υπό ισπανική κυριαρχία, δημιουργώντας έτσι έναν θρύλο που διατηρήθηκε για δεκαετίες.
Τα αρχιπελάγη που «ξέχασε» η Ισπανία
Σύμφωνα με την έρευνα του Εμίλιο Πάστορ, τα αρχιπελάγη που δεν μεταβιβάστηκαν επισήμως ήταν τα Güedes, Coroa, Pescadores και Ocea. Αυτά τα γεωγραφικά σημεία, βάσει των μελετών του, δεν παραδόθηκαν ποτέ επίσημα σε άλλη δύναμη, με αποτέλεσμα να παραμένουν στα χαρτιά ως μέρος της «Ισπανικής Ωκεανικής Επαρχίας».
Η θεωρία αυτή υποστήριζε ότι, παρά τις ιστορικές εξελίξεις και τις αλλαγές κυριαρχίας στην περιοχή, η Ισπανία διατηρούσε ακόμα ένα τυπικό δικαίωμα επί των συγκεκριμένων νησιών. Αυτή η κατάσταση, όπως περιγράφεται, δημιούργησε ένα νομικό κενό ή μια παράλειψη που τροφοδότησε τον θρύλο για τα «ξεχασμένα» εδάφη στον Ειρηνικό Ωκεανό.
Η οριστική απάντηση του Κογκρέσου
Το ζήτημα των τεσσάρων νησιών δεν παρέμεινε απλώς ένας ιστορικός θρύλος, αλλά έφτασε τελικά στο ισπανικό Κογκρέσο το 2014. Η συζήτηση στο Κοινοβούλιο είχε ως αποτέλεσμα να δοθεί ένα οριστικό τέλος στις πολυετείς εικασίες και τις συζητήσεις σχετικά με την κυριαρχία της Ισπανίας στον Ειρηνικό. Η κυβέρνηση προχώρησε σε επίσημη διευκρίνιση, ξεκαθαρίζοντας τη θέση της χώρας.
Συγκεκριμένα, η ισπανική κυβέρνηση διευκρίνισε επίσημα ότι η Ισπανία δεν διατηρεί καμία κυριαρχία στον Ειρηνικό Ωκεανό. Η ανακοίνωση αυτή έβαλε τέλος σε κάθε αμφιβολία, επιβεβαιώνοντας ότι οι ισχυρισμοί περί «ξεχασμένων» νησιών δεν ανταποκρίνονταν στην πραγματικότητα.
Οι όροι της Συνθήκης του 1899
Η επίσημη εξήγηση για την κατάσταση των εδαφών βασίστηκε στη συνθήκη που υπογράφηκε με τη Γερμανία το 1899. Όπως διευκρινίστηκε, η συγκεκριμένη συνθήκη δεν περιλάμβανε έναν λεπτομερή γεωγραφικό κατάλογο των νησιών που μεταβιβάζονταν. Αντιθέτως, προέβλεπε τη μαζική εκχώρηση όλων των ισπανικών κτήσεων που βρίσκονταν στην περιοχή.
Οι κτήσεις αυτές περιλάμβαναν τις Μαριάνες, τις Καρολίνες και το Παλάου. Η εκχώρηση έγινε έναντι του ποσού των 25 εκατομμυρίων πεσετών. Αυτή η συμφωνία πραγματοποιήθηκε μετά την ήττα της Ισπανίας στον πόλεμο του 1898 από τις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής, γεγονός που οδήγησε σε σημαντικές εδαφικές απώλειες για την Ισπανία.
Η μετέπειτα πορεία των εδαφών
Τα τέσσερα γεωγραφικά σημεία που αναφέρονταν στον θρύλο, δηλαδή τα Güedes, Coroa, Pescadores και Ocea, έχουν υποστεί σημαντικές αλλαγές τόσο στις ονομασίες τους όσο και στο καθεστώς τους κατά τη διάρκεια των δεκαετιών. Η ιστορική τους πορεία είναι σύνθετη και συνδέεται με τις ευρύτερες γεωπολιτικές εξελίξεις στην περιοχή του Ειρηνικού.
Μετά την ήττα της Γερμανίας στον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο, τα εδάφη αυτά πέρασαν αρχικά στον έλεγχο της Ιαπωνίας. Στη συνέχεια, μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, η κυριαρχία τους μεταβιβάστηκε στις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής. Τελικά, η διαδικασία της αποικιοποίησης οδήγησε στην ενσωμάτωσή τους στα γειτονικά ανεξάρτητα κράτη, ολοκληρώνοντας έτσι την αλλαγή του καθεστώτος τους και διαγράφοντας κάθε ίχνος ισπανικής κυριαρχίας.
Με πληροφορίες από: Gazzetta
