Η τραγική ιστορία του μικρού Παναγιώτη Βασιλέλλη, που είχε συγκλονίσει το πανελλήνιο το 1999, επανέρχεται στο προσκήνιο, κυρίως μετά τη σειρά «Ριφιφί». Η οικογένειά του, 26 χρόνια μετά, επιδιώκει να μάθει τι συνέβη με τα χρήματα που συγκεντρώθηκαν για τη σωτηρία του παιδιού. Ο δικηγόρος της οικογένειας, Ευάγγελος Γκιγκιλίνης, περιγράφει την πορεία της υπόθεσης και επαναφέρει το ερώτημα για την τύχη του συγκεντρωθέντος ποσού.
Η μάχη του μικρού Παναγιώτη και το κύμα αλληλεγγύης
Το 1999, ο Παναγιώτης Βασιλέλλης, σε ηλικία μόλις 18 μηνών, διαγνώστηκε με νευροβλάστωμα τετάρτου σταδίου, μια ιδιαίτερα επιθετική μορφή καρκίνου. Η θεραπεία του δεν μπορούσε να αντιμετωπιστεί στην Ελλάδα, καθιστώντας αναγκαία τη μεταφορά του στην Αμερική. Συγκεκριμένα, στο νοσοκομείο Memorial, υπήρχε η δυνατότητα να υποβληθεί σε μια εξειδικευμένη θεραπεία με βλαστοκύτταρα.
Για την πραγματοποίηση αυτής της θεραπείας, απαιτούνταν η συγκέντρωση ενός μεγάλου χρηματικού ποσού, με την προκαταβολή για την εισαγωγή στο Memorial να ανέρχεται σε περίπου 95.000 δολάρια. Τότε, ξεσηκώθηκε ένα πρωτοφανές κύμα αλληλεγγύης σε όλη την Ελλάδα. Χιλιάδες άνθρωποι ανταποκρίθηκαν στο κάλεσμα, προσφέροντας χρήματα με σκοπό να δοθεί στον μικρό Παναγιώτη μια ευκαιρία ζωής.
Ο λογαριασμός και η δέσμευση των χρημάτων
Ο λογαριασμός για τη συγκέντρωση των χρημάτων άνοιξε το 2000, στο όνομα των γονιών και του μικρού Παναγιώτη. Σύμφωνα με τον δικηγόρο της οικογένειας, Ευάγγελο Γκιγκιλίνη, η θεραπεία που επρόκειτο να ακολουθήσει δεν ήταν πειραματική, ενώ υπήρχαν και άλλα παιδιά που κατάφεραν να σωθούν με αυτή τη μέθοδο. Στην κινητοποίηση για τη συγκέντρωση των χρημάτων συνέβαλε και η δημοσιοποίηση της υπόθεσης από τηλεοπτικά μέσα πανελλαδικής εμβέλειας.
Συνολικά, συγκεντρώθηκαν περίπου 100 εκατομμύρια δραχμές, ποσό που αντιστοιχεί σε περίπου 300.000 ευρώ. Ο κ. Γκιγκιλίνης υπογραμμίζει ότι στον λογαριασμό δεν κατατέθηκαν μόνο χρήματα από πολίτες που συγκινήθηκαν, αλλά και χρήματα της ίδιας της οικογένειας, των αδελφών και συγγενών τους, καθώς δεν διέθεταν άλλον λογαριασμό.
Ωστόσο, μέχρι τις 13 Ιουνίου 2000, η Εθνική Τράπεζα προχώρησε σε δέσμευση των αναλήψεων από τον λογαριασμό. Η τράπεζα θεώρησε ότι ο λογαριασμός ήταν ερανικός και ότι για τη διάθεση των χρημάτων απαιτούνταν ειδική άδεια, βασισμένη σε μία διάταξη του 1931.
Η μοιραία καθυστέρηση και η δικαστική διαμάχη
Λόγω των γραφειοκρατικών κολλημάτων που προέκυψαν από τη δέσμευση των χρημάτων, το επικείμενο ταξίδι του Παναγιώτη στην Αμερική καθυστέρησε. Όταν τελικά ξεπεράστηκαν τα γραφειοκρατικά εμπόδια και δόθηκε εντολή αποδέσμευσης μέρους του ποσού, ήταν πλέον αργά. Η θεραπεία δεν πρόλαβε να ξεκινήσει, καθώς ο μικρός Παναγιώτης «έφυγε» από τη ζωή στις 5 Μαρτίου 2001, μόλις δύο ημέρες μετά την εντολή αποδέσμευσης.
Μετά τον θάνατο του παιδιού, ακολούθησε μια μακρά δικαστική διαμάχη. Η διαμάχη αφορούσε τη δέσμευση του λογαριασμού, τις ευθύνες που καταλόγιζε η οικογένεια για την καθυστέρηση και την αποζημίωση που διεκδίκησε για την απώλεια του παιδιού της. Η υπόθεση αυτή παραμένει ανοιχτή ως προς το ερώτημα της διαχείρισης των χρημάτων.
Το αναπάντητο ερώτημα για τα χρήματα
Ο δικηγόρος της οικογένειας, Ευάγγελος Γκιγκιλίνης, ο οποίος επικοινώνησε με το Gazzetta Plus, περιγράφει την πορεία της υπόθεσης και επαναφέρει ένα κεντρικό ερώτημα. Όπως τονίζει, το ερώτημα αυτό παραμένει αναπάντητο μέχρι σήμερα: τι απέγιναν τα χρήματα που συγκεντρώθηκαν για τη θεραπεία του Παναγιώτη Βασιλέλλη;
Η οικογένεια, με αφορμή και την επανεμφάνιση της ιστορίας μέσω της τηλεοπτικής σειράς, συνεχίζει να αναζητά απαντήσεις σχετικά με την τύχη του ποσού των περίπου 100 εκατομμυρίων δραχμών, το οποίο προοριζόταν για να σώσει τη ζωή του παιδιού τους.
Με πληροφορίες από: Gazzetta
