Με τις καταθέσεις επιζώντων από το τρίτο βαγόνι της επιβατικής αμαξοστοιχίας, αλλά και μιας εργαζόμενης που τη στιγμή της σύγκρουσης βρισκόταν στα πιο πίσω βαγόνια, ολοκληρώθηκε η σημερινή συνεδρίαση στη δίκη για το δυστύχημα των Τεμπών. Όλοι οι μάρτυρες κατέθεσαν για το πώς βίωσαν την στιγμή της σύγκρουσης, την προσπάθειά τους να βγουν από το βαγόνι που είχε πάρει κλίση, καθώς και την επόμενη μέρα, με τα τραύματα που έφεραν, κυρίως τα ψυχολογικά. Η οικογένεια του Ντένις Ρούτσι αναμένεται να καταθέσει την ερχόμενη Τετάρτη.
Η στιγμή της σύγκρουσης και το απόλυτο σκοτάδι
Οι επιζώντες περιέγραψαν με λεπτομέρειες τις φρικτές στιγμές της σύγκρουσης. Η Μαρία Λαζαρίδου, η οποία ταξίδευε με τη μητέρα της και το έξι μηνών παιδί της στο τρίτο βαγόνι, δήλωσε ότι «αυτό που ζήσαμε δεν πρόκειται να φύγει από μέσα μας». Από την πλευρά της, η Zagrida Plasa, που ταξίδευε με τα δύο ανήλικα παιδιά της στο ίδιο βαγόνι, κατέθεσε πως «όταν έγινε η σύγκρουση, αυτό που νιώσαμε ήταν ένα δυνατό τίναγμα για μερικά δευτερόλεπτα και μετά πέσαμε όλοι μπροστά και γύρισε το βαγόνι μας».
Η ίδια περιέγραψε πως χτύπησε σε ένα τραπεζάκι, ενώ αμέσως μετά επικράτησε «το απόλυτο σκοτάδι». «Ξεκινήσανε οι τσιρίδες, οι φωνές και ήταν σαν να βλέπαμε τον θάνατο με τα μάτια μας. Νόμιζα ότι μπορεί να πέφταμε σε γκρεμό», πρόσθεσε. Η Χρυσάνθη Κρεβάικα, η οποία εργαζόταν ως καθαρίστρια στο τρένο εκείνο το βράδυ και βρισκόταν στα πιο πίσω βαγόνια, κατέθεσε ότι «άκουσα ένα μπαμ και εκτινάχθηκα στην μέση του τρένου».
Η αγωνία της διαφυγής μέσα στις φλόγες
Οι μάρτυρες περιέγραψαν επίσης την αγωνιώδη προσπάθειά τους να διαφύγουν από τα βαγόνια. Ο Αναστάσιος Κουμπούρης, ο οποίος βρισκόταν επίσης στο τρίτο βαγόνι, ανέφερε ότι ήταν «ίσως η πρώτη και η τελευταία φορά που δεν έκατσα στο κυλικείο» και πως «κατά τύχη γλύτωσα». «Νόμιζα θα πεθάνω. Αμυδρά θυμάμαι να βγαίνει κάποιος από ένα παράθυρο και τον ακολούθησα. Πηδήξαμε από εκεί στο χωράφι», είπε.
Ο κ. Κουμπούρης περιέγραψε τις πρώτες εικόνες που αντίκρισε μετά την έξοδό του: «Το πρώτο που αντίκρισα ήταν το δεύτερο βαγόνι που καιγότανε. Άκουγα ουρλιαχτά, άτομα να προσπαθούν να σωθούν». Η κα Plasa περιέγραψε την αγωνία της να βγουν από το βαγόνι πριν τους προλάβει η φωτιά, ενώ το μόνο που σκεφτόταν ήταν «απλώς να γλιτώσουν τα παιδιά μου» και φώναζε τα ονόματά τους για να δει αν ήταν καλά.
Ο βαρύς ψυχολογικός αντίκτυπος και οι ενοχές
Ο ψυχολογικός αντίκτυπος του δυστυχήματος παραμένει βαρύς για τους επιζώντες. Η Μαρία Λαζαρίδου δήλωσε ότι «ειδικά το πρώτο διάστημα ήταν πολύ δύσκολο. Σε οποιαδήποτε λακκούβα, σε οποιαδήποτε στροφή, τα απότομα φρεναρίσματα, όλα αυτά ξυπνούσαν αυτό που ζήσαμε. Ακόμα και σήμερα επανέρχονται αυτές οι εικόνες ξανά και ξανά. Το βράδυ ξαναέβλεπα τις ίδιες σκηνές. Ξαναζούσα ότι έχασα το μωρό μου». Κατά τη διάρκεια της κατάθεσής της, μάλιστα, αναγκάστηκε να διακόψει λόγω της συναισθηματικής φόρτισης.
Ο κ. Κουμπούρης πρόσθεσε ότι «νοιώθω αρκετά πιο αδύναμος από εκείνη την ημέρα και μετά» και πως του έμεινε η μυρωδιά του «καμένου σιδήρου». Η κα Plasa περιέγραψε πως «από εκεί και πέρα ξεκινάει άλλος Γολγοθάς. Κάθε θόρυβος, κάθε απότομη κίνηση, είναι ο φόβος και ο τρόμος. Φοβάμαι τα πάντα».
Ο Αναστάσιος Κουμπούρης περιέγραψε επίσης την εμπειρία του στο Πανεπιστημιακό Νοσοκομείο Λάρισας, όπου έβλεπε άλλους τραυματίες που έρχονταν από το σημείο της σύγκρουσης και ανθρώπους να ψάχνουν τους συγγενείς τους. «Οπότε ξεκίνησα να νοιώθω ενοχές, γιατί ήμουν εγώ τυχερός που κατάφερα να επιζήσω», κατέθεσε.
Οι επόμενες καταθέσεις στη δίκη
Η δίκη θα συνεχιστεί με τις καταθέσεις των μελών της οικογένειας του Ντένις Ρούτσι, οι οποίοι αναμένεται να προσέλθουν στο δικαστήριο την Τετάρτη για να καταθέσουν τα δικά τους βιώματα και μαρτυρίες σχετικά με το τραγικό δυστύχημα.
Με πληροφορίες από: News.gr
