Η διαβίωση σε μια πολυκατοικία χωρίς ανελκυστήρα στην Αθήνα αποτελεί μια καθημερινή πρόκληση, η οποία διαμορφώνει σημαντικά τον τρόπο ζωής των ενοίκων. Η Ειρήνη, μια 36χρονη γυναίκα που κατοικεί στον τρίτο όροφο μιας πενταόροφης πολυκατοικίας της δεκαετίας του '50 στην Κυψέλη, βιώνει προσωπικά τις δυσκολίες αυτής της κατάστασης. Παρά το ανακαινισμένο της διαμέρισμα, η έλλειψη ανελκυστήρα έχει μετατραπεί σε ένα σημαντικό εμπόδιο στην ποιότητα της καθημερινότητάς της.
Η επιλογή του διαμερίσματος και οι πρώτες εντυπώσεις
Η Ειρήνη βρήκε το διαμέρισμα σε γνωστή ιστοσελίδα αγγελιών και η χαμηλή τιμή του ενοικιαστηρίου την ώθησε να τηλεφωνήσει άμεσα. Δύο ημέρες αργότερα, κατά την επίσκεψή της στο διαμέρισμα του τρίτου ορόφου, συνειδητοποίησε τον λόγο της προσιτής τιμής: δεν υπήρχε ασανσέρ. Ο ενθουσιασμός της για το ανακαινισμένο διαμέρισμα, σε συνδυασμό με την πολύμηνη αναζήτηση για κάτι αξιοπρεπές, την οδήγησε σε μια βεβιασμένη απόφαση να το κλείσει επιτόπου.
Το διαμέρισμα βρίσκεται σε ένα βολικό σημείο, κοντά στην πλατεία Αγίου Γεωργίου, γεγονός που εξυπηρετεί τις δουλειές της. Το ότι ήταν ανακαινισμένο αποτέλεσε επίσης καθοριστικό παράγοντα για την επιλογή της. Ωστόσο, οι δυσκολίες που προκύπτουν από την απουσία ανελκυστήρα είναι τόσες, που δεν μπορούν να αντισταθμιστούν από αυτά τα θετικά στοιχεία.
Η καθημερινότητα χωρίς ανελκυστήρα
Η Ειρήνη διανύει ήδη τον τρίτο χρόνο στην πολυκατοικία αυτή, και η ανάβαση στον τρίτο όροφο με τα πόδια, που αρχικά έμοιαζε ασήμαντη για την ηλικία της, έχει πλέον μετατραπεί σε μια κατάσταση που επηρεάζει την ποιότητα ζωής της. Η ίδια περιγράφει την εμπειρία της ως έναν «μαραθώνιο», καθώς η έλλειψη ανελκυστήρα δεν είναι μόνο ένα σωματικό εμπόδιο, αλλά και ψυχολογικό.
Αυτή η συνθήκη περιορίζει την αυτονομία και την κοινωνική συμμετοχή των ενοίκων, καθώς η καθημερινότητα δυσκολεύει σε όλα τα επίπεδα. Η προσβασιμότητα στα κτίρια, και κατ' επέκταση στους δρόμους, στα μαγαζιά και στα μέσα μαζικής μεταφοράς, δεν πρέπει να θεωρείται πολυτέλεια, αλλά αναγκαιότητα για όλους τους πολίτες.
Δυσκολίες κατά τη μετακόμιση
Οι προκλήσεις ξεκίνησαν για την Ειρήνη από την πρώτη στιγμή της μετακόμισης. Η μεταφορική εταιρεία αναγκάστηκε να ανεβάσει όλα τα πράγματα από τις σκάλες, καθώς η πρόσοψη της πολυκατοικίας δεν «βλέπει» δρόμο, με αποτέλεσμα να μην υπάρχει δυνατότητα χρήσης ανυψωτικού μηχανήματος. Αυτό δημιούργησε επιπλέον προβλήματα και καθυστερήσεις.
Μάλιστα, η Ειρήνη αναγκάστηκε να πουλήσει τον καναπέ της, διότι δεν μπορούσε να ανέβει από τον ημιόροφο λόγω του πολύ χαμηλού ταβανιού. Τέτοιου είδους περιστατικά αναδεικνύουν τις πρακτικές δυσκολίες και τους περιορισμούς που επιβάλλει η έλλειψη ανελκυστήρα σε παλαιότερες πολυκατοικίες, επηρεάζοντας ακόμα και την επιλογή επίπλων.
Η γενικότερη εικόνα των παλαιών πολυκατοικιών της Αθήνας
Ενώ νέα κτίρια αναδύονται στο αστικό τοπίο και η ανέγερση πολυκατοικιών γνωρίζει ξανά άνθιση μετά από πολλά χρόνια, οι παλιότερες πολυκατοικίες συχνά στερούνται ακόμα και των βασικών υποδομών. Εκτός από την έλλειψη ανελκυστήρα, πολλά από αυτά τα κτίρια διαθέτουν ξύλινα κουφώματα και ανύπαρκτη μόνωση, με τοίχους που περιγράφονται ως «τσιγαρόχαρτα».
Επιπλέον, συχνά απουσιάζει ο ηλιακός θερμοσίφωνας, ενώ τα μπάνια είναι σχεδόν απαρχαιωμένα και οι κουζίνες έχουν μαρμάρινους νεροχύτες, παραπέμποντας σε άλλες δεκαετίες. Όλες αυτές οι ελλείψεις γυρνούν τους ενοίκους πίσω σε άλλες εποχές, καθιστώντας την καθημερινότητά τους πιο δύσκολη σε σχέση με τα σύγχρονα δεδομένα.
Η προσβασιμότητα ως αναγκαιότητα
Στην Αθήνα, η απουσία ανελκυστήρα δεν αποτελεί ένα μικρό εμπόδιο, αλλά μια καθημερινή πρόκληση που διαμορφώνει τον τρόπο ζωής, την αυτονομία και την κοινωνική συμμετοχή των ενοίκων. Μέχρι να γίνουν οι απαραίτητες αλλαγές και αναβαθμίσεις, οι Αθηναίοι ενοικιαστές συνεχίζουν να παλεύουν καθημερινά με τα σκαλιά.
Η προσβασιμότητα στα κτίρια, και κατ' επέκταση στους δρόμους, στα μαγαζιά και στα μέσα μαζικής μεταφοράς, δεν πρέπει να θεωρείται πολυτέλεια, αλλά θεμελιώδης αναγκαιότητα για την ποιότητα ζωής όλων των κατοίκων της πόλης.
Με πληροφορίες από: Reader
