Το βιβλίο της Lucie Rico με τίτλο «Όταν τα κοτόπουλα τραγουδούν» κυκλοφόρησε τον Δεκέμβριο του 2025 στην Ελλάδα από τις εκδόσεις Στίλβη. Πρόκειται για το πρώτο συγγραφικό εγχείρημα της Γαλλίδας συγγραφέως, το οποίο εκδόθηκε αρχικά το 2020 και έχει ήδη αποσπάσει σημαντικές διακρίσεις. Η μετάφραση στα ελληνικά έγινε από τη Μαρία Γυπαράκη, η οποία παρακολουθεί συστηματικά τη γαλλική πνευματική ζωή.
Η κυκλοφορία και η υποδοχή του βιβλίου στην Ελλάδα
Το έργο «Όταν τα κοτόπουλα τραγουδούν» της Lucie Rico, με 288 σελίδες, κυκλοφόρησε τον Δεκέμβριο του 2025 στην Ελλάδα από τις εκδόσεις Στίλβη. Η κυκλοφορία του βιβλίου ακολούθησε την εντύπωση που δημιούργησε σε κοινό και κριτικούς στη Γαλλία, όπου απέσπασε δύο βραβεία και μια εύφημο μνεία.
Η μετάφραση του βιβλίου στα ελληνικά πραγματοποιήθηκε από τη Μαρία Γυπαράκη, η οποία είναι γνωστή για την παρακολούθηση των εξελίξεων στη γαλλική πνευματική σκηνή. Η συγγραφέας Lucie Rico επισκέφθηκε την Ελλάδα πριν από λίγους μήνες, στο πλαίσιο της προώθησης του έργου της.
Η φιλοσοφία πίσω από το συγγραφικό εγχείρημα
Κατά τη διάρκεια της πρόσφατης επίσκεψής της στην Ελλάδα, η επιτυχημένη στη χώρα του φωτός συγγραφέας Lucie Rico συνόψισε την πρόθεσή της για το πρώτο της συγγραφικό εγχείρημα. Η ίδια δήλωσε ότι «η συγγραφή είναι μια πράξη βίας και τρυφερότητας ταυτόχρονα», περιγράφοντας έτσι τον στόχο της να διασαλεύσει τα όρια μεταξύ καλού και κακού, καθώς και μεταξύ ηθικού και μη ηθικού.
Το βιβλίο, το οποίο πρωτοκυκλοφόρησε το 2020, έχει ήδη αναγνωριστεί για την πρωτοτυπία και το βάθος του. Συγκεκριμένα, το 2021 τιμήθηκε με το Prix du Roman d’Écologie και το Prix du Cheval Blanc, ενώ έλαβε και εύφημο μνεία στα Βραβεία Wepler.
Η θεματική της κρεοφαγίας και της ηθικής
Ένας από τους τίτλους των βραβείων που απέσπασε το βιβλίο, το Βραβείο Οικολογικού Μυθιστορήματος (Prix du Roman d’Écologie), αποκαλύπτει τη δεσπόζουσα θεματική του έργου. Το μυθιστόρημα στοχεύει στην καρδιά ενός σύγχρονου προβλήματος, εξετάζοντας τη σχέση του ανθρώπου με την κατανάλωση κρέατος.
Επιπλέον, το βιβλίο διερευνά τα όρια της ηθικής όσον αφορά την κρεοφαγία και τις αυξημένες απαιτήσεις των βιομηχανοποιημένων κοινωνιών για την παραγωγή και κατανάλωση ζωικής πρωτεΐνης. Το θέμα αυτό αναδεικνύει την αναπόφευκτη βία που συνδέεται με την κατανάλωση κρέατος, καθώς προϋποθέτει τη θανάτωση ζώων, στην προκειμένη περίπτωση κοτόπουλων.
Η Πολ και η φάρμα κοτόπουλων
Στο επίκεντρο της ιστορίας βρίσκεται η Πολ, η πρωταγωνίστρια του μυθιστορήματος, η οποία είναι ορκισμένη χορτοφάγος. Μετά τον θάνατο της μητέρας της, η Πολ κληρονομεί τη μικρή οικογενειακή φάρμα κοτόπουλων. Ωστόσο, η διαθήκη της μητέρας της περιλαμβάνει μια σκληρή για την Πολ εντολή: να σκοτώσει τον Τεοντόρ, ένα κοτόπουλο που η εκλιπούσα είχε μεγαλώσει με μεγάλη αγάπη.
Σύμφωνα με τους νόμους του αγροκτήματος, όπως αναφέρεται στη σελίδα 11 του βιβλίου, «η θανάτωση δεν είναι αυτοσκοπός. Ο θάνατος πρέπει να είναι χρήσιμος». Αυτό σημαίνει ότι η Πολ καλείται να ενταχθεί στην τροφική αλυσίδα των σύγχρονων κοινωνιών, καθώς το κοτόπουλο πρέπει να πωληθεί και να καταστεί καταναλωτικό προϊόν στην ανθρώπινη διατροφή.
Η συγγραφή ως μηχανισμός διαχείρισης
Προκειμένου να ξεπεράσει τους ενδοιασμούς της και να δικαιολογήσει την ορμέμφυτη τάση που την ωθεί να εκτελέσει την επιθανάτια διαταγή της μητέρας της, η Πολ καταφεύγει στη συγγραφή. Όπως αναφέρεται στη σελίδα 27 του βιβλίου, η Πολ «επιθυμεί σφόδρα να γράψει. Αλλά και να σκοτώσει επίσης. Δεν μπορεί να γράψει δίχως να σκοτώσει».
Έτσι, η Πολ αρχίζει να γράφει τις βιογραφίες των κοτόπουλων που θανατώνει. Αυτές οι βιογραφίες χρησιμοποιούνται ως ετικέτες που συνοδεύουν τα κρέατα προς πώληση, κάνοντάς τα ξεχωριστά. Μέσω αυτής της διαδικασίας, η Πολ δεν προσπαθεί να δικαιολογήσει την οικολογική της συνείδηση. Παρόλο που ενδέχεται κάποια στιγμή να μην θανατώνει η ίδια τα κοτόπουλα, αναλαμβάνει το μερίδιο ευθύνης της από τη στιγμή που εισέρχεται στον κόσμο της πτηνοτροφικής επιχειρηματικότητας.
Με πληροφορίες από: Topontiki
