Η λαϊκή αγρυπνία και η κηδεία του Γιώργου Μαζωνάκη συγκέντρωσαν χιλιάδες κόσμο, οι οποίοι βρέθηκαν εκεί για να αποχαιρετήσουν τον αγαπημένο καλλιτέχνη. Ωστόσο, μια εικόνα που σχολιάστηκε έντονα ήταν η παρουσία πολλών παρευρισκομένων που κρατούσαν τα κινητά τους τηλέφωνα. Οι πολίτες αποθανάτιζαν τη στιγμή της εισόδου της σορού στην εκκλησία, καθώς και τα γενικότερα γεγονότα που εκτυλίχθηκαν.
Η εικόνα που ξένισε
Κατά τη διάρκεια τόσο της λαϊκής αγρυπνίας όσο και της κηδείας του Γιώργου Μαζωνάκη, ένα μεγάλο μέρος των χιλιάδων παρευρισκομένων κρατούσε το κινητό του στο χέρι. Οι κάμερες ήταν στραμμένες προς τη σορό του καλλιτέχνη, καταγράφοντας την είσοδό της στην εκκλησία και τα όσα συνέβαιναν γενικότερα στον χώρο.
Αυτή η εικόνα ξένισε και σχολιάστηκε αρκετά, γεννώντας το ερώτημα γιατί, σε μια στιγμή αποχαιρετισμού, οι άνθρωποι αισθάνονται την ανάγκη να σηκώσουν το κινητό τους και να τραβήξουν βίντεο.
Ο φόβος της απώλειας και η ανάγκη της απόδειξης
Σε αυτή την ανάγκη για καταγραφή, ενδέχεται να κρύβεται ο φόβος της απώλειας της κυρίαρχης στιγμής, γνωστός και ως FOMO (Fear Of Missing Out). Κάποιοι ίσως φοβούνται ότι αργότερα δεν θα θυμούνται ακριβώς τι έζησαν σε αυτή την ιδιαίτερη περίσταση.
Παράλληλα, μπορεί να υπάρχει η επιθυμία να αποδείξουν ότι ήταν παρόντες, ότι αποτέλεσαν μέρος μιας συλλογικής στιγμής που ένωσε έναν πρωτόγνωρα μεγάλο αριθμό ανθρώπων.
Το κινητό ως αναπόσπαστο κομμάτι της ζωής
Το κινητό τηλέφωνο έχει μετατραπεί σε αναπόσπαστο κομμάτι της καθημερινότητάς μας. Πλέον, δεν είναι απλώς ένα μέσο επικοινωνίας, αλλά λειτουργεί και ως φωτογραφική μηχανή, κάμερα και προσωπικό ημερολόγιο. Μέσω αυτού, οι άνθρωποι μοιράζονται σχεδόν καθετί που συμβαίνει στη ζωή τους, από μια συναυλία ή μια γιορτή μέχρι μια στιγμή χαράς, μια συγκέντρωση πλήθους ή ένα σημαντικό γεγονός που επιθυμούν να θυμούνται στο μέλλον.
Η συνήθεια αυτή έχει εδραιωθεί τόσο πολύ, που πολλές φορές οι στιγμές βιώνονται μέσα από τα megapixels της κάμερας. Πριν ακόμη προλάβουμε να επεξεργαστούμε πλήρως αυτό που εκτυλίσσεται μπροστά μας, συχνά το έχουμε ήδη καταγράψει και ανεβάσει, πολλές φορές αφιλτράριστα. Το ερώτημα που τίθεται είναι αν αυτή η πρακτική διαφέρει ουσιαστικά όταν πρόκειται για μια στιγμή πένθους και αποχαιρετισμού.
Ασεβής πράξη ή προσωπική ανάμνηση;
Πολλοί σχολίασαν την εικόνα της εκτεταμένης βιντεοσκόπησης ως δείγμα ασέβειας προς τον εκλιπόντα και την ιερότητα της στιγμής. Θεωρήθηκε ότι όσοι κρατούσαν τα κινητά τους δεν είχαν αντιληφθεί πλήρως τον χώρο στον οποίο βρίσκονταν και τη σοβαρότητα της περίστασης που εκτυλισσόταν μπροστά τους. Κάποιοι μάλιστα ανέφεραν ότι, λόγω και της μουσικής που πλαισίωνε το τελευταίο αντίο, ορισμένοι φάνηκε να μπερδεύονται, νομίζοντας ότι βρίσκονταν σε μια συναυλία παρά σε μια τελετή πένθους.
Η επικρατούσα άποψη στην κοινωνία θεωρεί την πράξη του να σηκώσεις το κινητό σε μια τέτοια στιγμή ως ασέβεια, καθώς πρόκειται για μια πολύ προσωπική και ευαίσθητη περίσταση. Ωστόσο, ο Γιώργος Μαζωνάκης δεν ήταν ένας άνθρωπος που γνώριζαν μόνο όσοι ήταν ενταγμένοι στον στενό του κύκλο. Αντιθέτως, ήταν ένας καλλιτέχνης που είχε μπει βαθιά μέσα στη ζωή πολλών ανθρώπων, επηρεάζοντας τους με τα τραγούδια του, τις εμφανίσεις του και τις διαχρονικές του επιτυχίες.
Οι στιγμές που συνδέονται με τον Γιώργο Μαζωνάκη μπορεί για τον καθένα να αφορούν μια διαφορετική περίοδο της ζωής του, όπως τους έρωτες, τους τσακωμούς, τις απογοητεύσεις, τις προσωπικές αναζητήσεις ή τα εφηβικά τους χρόνια. Για κάποιον άνθρωπο, επομένως, η καταγραφή αυτής της στιγμής μπορεί να αποτελεί τον δικό του προσωπικό τρόπο να κρατήσει μια ανάμνηση. Μπορεί να επιθυμεί να έχει τη συγκεκριμένη εικόνα ή τη συγκεκριμένη στιγμή, επειδή αποτελεί για τον ίδιο κάτι πρωτόγνωρο ή ακόμα και να θέλει να μοιραστεί αυτή την εμπειρία με άλλους.
Με πληροφορίες από: Gazzetta
