Η συζήτηση γύρω από τη φύση της τεχνητής νοημοσύνης και τη θέση της έναντι της έννοιας του Θεού αναδεικνύει θεμελιώδεις διαφορές. Η τεχνητή νοημοσύνη, ως δημιούργημα υπολογιστικών μηχανών, χαρακτηρίζεται από μηχανιστική λειτουργία και έλλειψη συναισθημάτων. Αυτή η ουσιαστική διάκριση την καθιστά ανίκανη να αναλάβει τη «διακυβέρνηση του Σύμπαντος», έναν ρόλο που ιστορικά και φιλοσοφικά αποδίδεται στον «Μοναδικό Παντοκράτορα».
Η μηχανιστική φύση της τεχνητής νοημοσύνης
Είναι κρίσιμο να γίνει κατανοητό ότι τόσο το πνεύμα όσο και η λειτουργία της τεχνητής νοημοσύνης είναι αμιγώς μηχανιστικά. Αυτό πηγάζει από την ίδια την προέλευσή της, καθώς προέρχεται από «υπολογιστικές μηχανές».
Παρά τα εκπληκτικά αποτελέσματα και δημιουργήματα που μπορεί να παράγει, αυτά στερούνται παντελώς χαρακτηριστικών που συνδέονται με την εκδήλωση συναισθήματος. Τα συναισθήματα αυτά είναι κυρίαρχα στους νόμους που διέπουν τη «Διακυβέρνηση του Σύμπαντος», καθιστώντας τη «διακυβέρνηση του Σύμπαντος» ένα προνόμιο που ανήκει στον «Μοναδικό Παντοκράτορα».
Η μακραίωνη πορεία της έννοιας του Θεού
Η έννοια του Θεού ή των Θεών αποτελεί αναπόσπαστο κομμάτι της πορείας του ανθρώπου επί της Γης για χιλιάδες χρόνια. Οι πρώτες αναφορές σε θεότητες εντοπίζονται στους Σουμερίους, οι οποίοι, γύρω στο 3400-3000 π.Χ., είχαν ήδη αναπτύξει γραφή και θρησκεία με συγκεκριμένους θεούς, όπως ο Αν και η Ινάννα.
Ακολούθησαν οι αρχαίοι Αιγύπτιοι, από τη χιλιετία του 3.000 π.Χ., οι οποίοι λάτρευαν εκατοντάδες ή και χιλιάδες θεούς. Η πολυθεϊστική αυτή παράδοση συνέχισε να εξελίσσεται σε διάφορους πολιτισμούς της αρχαιότητας.
Αρχαίοι πολιτισμοί και πλήθος θεοτήτων
Αργότερα, εμφανίστηκαν οι Μινωίτες με τη Μεγάλη Θεά της Μινωικής Κρήτης, καθώς και τη θεά των όφεων. Παράλληλα, οι Φοίνικες, οι Χετταίοι και οι υπόλοιποι λαοί της Μεσοποταμίας ανέπτυξαν τις δικές τους θρησκευτικές πεποιθήσεις και θεότητες.
Τη μεγάλη συζήτηση για τις θεότητες άνοιξαν οι Μυκηναίοι, οι οποίοι εισήγαγαν τους δώδεκα θεούς του Ολύμπου. Επιπλέον, η ελληνική μυθολογία περιλαμβάνει εκατοντάδες ή και χιλιάδες θεότητες, προσωποποιήσεις, νύμφες, δαίμονες και ημίθεους, εμπλουτίζοντας σημαντικά το πάνθεον.
Σπουδαίες θρησκευτικές οντότητες αναδείχτηκαν ήδη από τα προϊστορικά χρόνια και στον ασιατικό χώρο. Χαρακτηριστικά παραδείγματα αποτελούν ο Βράχμα για τους Ινδούς, καθώς και ο Κομφούκιος και ο Βούδας για τους Κινέζους, οι οποίοι διαμόρφωσαν τις πνευματικές παραδόσεις των λαών τους.
Η εμφάνιση των μονοθεϊστικών θρησκειών
Φτάνοντας στην αυγή της 1ης μ.Χ. χιλιετίας, έκαναν την εμφάνισή τους οι μονοθεϊστικές θρησκείες. Αρχικά, αναπτύχθηκαν ο Ιουδαϊσμός και ο Χριστιανισμός, ενώ έξι αιώνες αργότερα ακολούθησε και ο Μωαμεθανισμός ως τρίτη μονοθεϊστική πίστη.
Αυτές τις θρησκείες, οι οποίες όλες αποδέχονται την ύπαρξη του Θεού ή των θεϊκών δυνάμεων, συμπληρώνει και ο Βραχμανισμός ή Ινδουισμός. Αντίθετα, ο Βουδισμός και ο Κομφουκιανισμός, με τις διάφορες παραλλαγές τους, αποτελούν θρησκείες ατομικής εσωτερικής φιλοσοφικής αναζήτησης. Αναφέρονται σε θεϊκές δυνάμεις, χωρίς όμως να αποδέχονται την έννοια του Θεού ως Δημιουργού.
Η θρησκευτική πίστη στον παγκόσμιο πληθυσμό
Σήμερα, ο παγκόσμιος πληθυσμός ανέρχεται σε 8,3 δισεκατομμύρια ανθρώπους. Από αυτό το σύνολο, τουλάχιστον τα 7,2 δισεκατομμύρια δηλώνουν ότι ανήκουν στις 5-6 μεγάλες θρησκείες που προαναφέρθηκαν.
Όλες αυτές οι θρησκείες αποδέχονται την έννοια του Θεού ή των θεϊκών δυνάμεων. Αντίθετα, μόλις 1,1 δισεκατομμύρια του πληθυσμού δεν δηλώνουν θρησκεία από τις αναφερόμενες.
Στον αριθμό αυτό περιλαμβάνονται όλοι εκείνοι που δηλώνουν χωρίς θρησκευτική πίστη, καθώς και όσοι ανήκουν σε διάφορα αφρικανικά δόγματα πίστης και λατρείας. Επίσης, συμπεριλαμβάνονται και ανάλογα δόγματα που συναντώνται στις περιοχές της Νοτιοανατολικής Ασίας, αλλά και της Λατινικής Αμερικής. Η έννοια της θεϊκής ύπαρξης ποικίλλει από θρησκεία σε θρησκεία, όπως για παράδειγμα στον Χριστιανισμό.
Με πληροφορίες από: Topontiki
