Οι νέοι γονείς στην Ελλάδα βρίσκονται αντιμέτωποι με σημαντικές προκλήσεις όσον αφορά τη φύλαξη των παιδιών τους, καθώς οι κυβερνητικές υποσχέσεις συχνά επικεντρώνονται σε οικονομικές παροχές και «κουμπαράδες». Ωστόσο, το πιο πολύτιμο αγαθό μιας νέας οικογένειας, η πρακτική υποστήριξη στη φροντίδα των παιδιών, παραμένει ένα ζήτημα που δεν αντιμετωπίζεται επαρκώς. Η κατάσταση αυτή αναγκάζει τους εργαζόμενους γονείς να αναζητούν λύσεις που συχνά είναι είτε συναισθηματικά δύσκολες είτε οικονομικά δυσβάσταχτες.
Ο δύσκολος αποχωρισμός και οι κυβερνητικές υποσχέσεις
Ένας γονέας περιέγραψε πρόσφατα την ιδιαίτερα δύσκολη εμπειρία του αποχωρισμού από την 10 μηνών κόρη του, όταν την παρέδωσε στο σχολικό λεωφορείο του βρεφονηπιακού σταθμού. Η εικόνα αυτή περιγράφηκε ως «μαχαιρία», με την ευχή κανένας άλλος εργαζόμενος γονέας στην Ελλάδα να μην ζήσει κάτι ανάλογο, αν και αναγνωρίζεται πως αυτή η ευχή δεν είναι ρεαλιστική.
Οι νέοι γονείς αποτελούν μια ομάδα ψηφοφόρων που προσελκύει το ενδιαφέρον των πολιτικών κομμάτων που δηλώνουν κοινωνικές ευαισθησίες. Οι υποσχέσεις που λαμβάνουν συχνά περιλαμβάνουν παροχές σε χρήματα, «κουμπαράδες» και κάποιες δυνατότητες για τη φύλαξη παιδιών, οι οποίες ενεργοποιούνται εφόσον καλύπτονται συγκεκριμένες προϋποθέσεις και ως εκεί.
Η μετα-μνημονιακή οικονομία και το δημογραφικό
Στο πλαίσιο μιας μετα-μνημονιακής οικονομίας, η βοήθεια προς τους γονείς και η συνολική αντιμετώπιση του δημογραφικού ζητήματος παρουσιάζει ελάχιστες αλλαγές από κυβέρνηση σε κυβέρνηση. Η επικρατούσα συνθήκη είναι ότι «το ταμείο είναι μείον», γεγονός που καθορίζει την πορεία των πολιτικών.
Ως αποτέλεσμα, οι γονείς καλούνται να επιδείξουν μεγάλη ευελιξία και εφευρετικότητα για να αντιμετωπίσουν το ζήτημα της φύλαξης των παιδιών τους, όταν καλούνται να επιστρέψουν σε εργασία πλήρους απασχόλησης. Το θέμα αυτό μοιάζει με τον «ελέφαντα στο δωμάτιο» που όλοι προσποιούνται ότι δεν βλέπουν.
Ο ρόλος της γιαγιάς ως λύση ανάγκης
Μία συχνή και άμεση λύση που προτείνεται είναι η ανάληψη του έργου της φύλαξης από τη γιαγιά. Με περηφάνια και συγκίνηση, πολλές γιαγιάδες δηλώνουν «Θα το μεγαλώσω εγώ», ζητώντας επίμονα να τους ανατεθεί αυτό το δύσκολο έργο. Υπάρχουν μάλιστα και πιο φιλόδοξες γιαγιάδες που, έχοντας ένα ελεύθερο διαμέρισμα, προτείνουν στους γονείς να αλλάξουν σπίτι και να μείνουν «πάνω-κάτω», αναλαμβάνοντας πλήρως τη φροντίδα του παιδιού.
Αυτή η προσφορά περιγράφεται ως κάτι που «κανένας γονέας δεν θα μπορούσε να αρνηθεί», παραφράζοντας τη θρυλική ατάκα του Δον Κορλεόνε στον «Νονό». Ωστόσο, αυτή η λύση δεν είναι διαθέσιμη για όλους τους γονείς, είτε επειδή δεν έχουν τη δυνατότητα να αναθέσουν εν λευκώ το μεγάλωμα του παιδιού τους σε κάποια γιαγιά, είτε επειδή δεν επιθυμούν να αλλάξουν σπίτι.
Το οικονομικό βάρος της νταντάς
Για τους γονείς που δεν έχουν την επιλογή της οικογενειακής υποστήριξης ή δεν την επιθυμούν, η αμέσως επόμενη λύση είναι η πρόσληψη μιας νταντάς πλήρους απασχόλησης. Για να βρεθεί μια έμπειρη και ικανή νταντά, απαιτείται η διάθεση ενός ποσού που κυμαίνεται μεταξύ 800 και 1000 ευρώ μηνιαίως.
Ωστόσο, αυτή η δαπάνη δεν είναι ρεαλιστική για πολλά ζευγάρια στην Ελλάδα. Ένα ζευγάρι έχει συνήθως συνολικό μηνιαίο εισόδημα γύρω στα 2.500 ευρώ, από το οποίο πρέπει να καλυφθούν έξοδα όπως ενοίκιο, λογαριασμοί, σούπερ μάρκετ και όλα τα έξοδα που προκύπτουν από την ανατροφή ενός παιδιού. Υπό αυτές τις συνθήκες, η πρόσθετη δαπάνη για μια νταντά καθίσταται μη βιώσιμη.
Με πληροφορίες από: Reader
