Η Φοινικούντα πενθεί για τον άνθρωπο που άλλαξε το πρόσωπό της. Ο Κώστας Τομαράς, αρχιτέκτονας, οραματιστής και δημιουργός του φημισμένου κάμπινγκ Ammos, δολοφονήθηκε μέσα στο ίδιο του το δημιούργημα, σε μια υπόθεση που συγκλόνισε τη Μεσσηνία.
Από τη Μεσσηνία στην Ιταλία – Το όραμα της επιστροφής
Γεννημένος και μεγαλωμένος στη Μεσσηνία, ο Κώστας Τομαράς σπούδασε αρχιτεκτονική στην Ιταλία, όμως η καρδιά του δεν έφυγε ποτέ από τα ακρογιάλια του τόπου του. Στα μέσα της δεκαετίας του ’90, άφησε πίσω του την Αθήνα και επέστρεψε με ένα όνειρο: να δημιουργήσει έναν χώρο όπου ο επισκέπτης θα ζούσε μέσα στη φύση.
Έτσι γεννήθηκε το κάμπινγκ “Ammos”, ένα σημείο αναφοράς για τη Φοινικούντα. Όπως θυμούνται όσοι τον γνώριζαν, ήταν αυστηρός, μεθοδικός και τελειομανής – από το πού θα φυτευτεί ένα δέντρο, μέχρι το πώς θα τοποθετηθεί μια σκηνή. Ίσως γι’ αυτό το “Ammos” έγινε γνωστό για την τάξη, τη φροντίδα και τη σιωπηλή του ομορφιά.
Τα ταξίδια, η απομόνωση και η «αυτοκρατορία» των 30 εκατομμυρίων
Σύμφωνα με την ανιψιά του, ο Τομαράς δημιούργησε «μια περιουσία που άγγιζε τα 30 εκατομμύρια ευρώ». Δούλευε ασταμάτητα, χωρίς κοινωνικές συναναστροφές. Η μόνη του πολυτέλεια ήταν ένα ετήσιο ταξίδι ενάμιση μήνα στο Ντουμπάι.
«Ήταν ιδιόρρυθμος, αλλά έξυπνος και διορατικός», θυμάται οικογενειακός φίλος. «Αγόραζε γη όταν δεν είχε αξία και την αξιοποιούσε. Έβλεπε μπροστά, πίστευε ότι η ανάπτυξη θα έρθει από την περιφέρεια. Και είχε δίκιο».
Οι σχέσεις και οι αντιθέσεις
Ο αρχιτέκτονας είχε στενή φιλία με τον επιστάτη του κάμπινγκ, Βασίλη, με τον οποίο ήταν σχεδόν αχώριστοι επί 25 χρόνια. Οι δυο τους μοιράζονταν την καθημερινότητα στο “Ammos”, αλλά και τη μοναξιά που συνοδεύει τη δημιουργία.
Ωστόσο, ο Τομαράς περιγραφόταν και ως οξύθυμος και ειρωνικός, άνθρωπος που ήθελε να γίνεται πάντα το δικό του. Κάποιοι τον φοβούνταν, άλλοι τον θαύμαζαν. Όλοι, όμως, αναγνώριζαν τη σπάνια του διορατικότητα.
Οι απειλές και η προφητική φράση
Τους τελευταίους μήνες πριν τον θάνατό του, ο Τομαράς ζούσε με έναν φόβο. Είχε δεχθεί απειλές – ακόμη και με αεροβόλο, από άγνωστο άνδρα – και πίστευε ότι κάποιοι ήθελαν να τον βλάψουν.
Τρεις μέρες πριν το τέλος, έγραψε τη χειρόγραφη διαθήκη του, ξεκινώντας με τη φράση:
«Σε περίπτωση αιφνιδίου μου θανάτου…».
Μια φράση που σήμερα μοιάζει προφητική.
Η νύχτα της δολοφονίας
Ήταν 5 Οκτωβρίου 2025, μια ήσυχη φθινοπωρινή νύχτα στη Φοινικούντα. Ο δράστης μπήκε στη ρεσεψιόν του κάμπινγκ παριστάνοντας τον πελάτη. Ο Τομαράς τον υποδέχτηκε ευγενικά, εξηγώντας πως δεν υπήρχαν διαθέσιμες θέσεις.
Και τότε, μέσα στη σιωπή του κάμπινγκ, ακούστηκαν δύο πυροβολισμοί.
Ένας στο στήθος. Ένας στο κεφάλι.
Λίγα μέτρα μακριά, ο επιστάτης Βασίλης προσπάθησε να τρέξει, αλλά έπεσε κι εκείνος νεκρός. Ο ανιψιός του Τομαρά σώθηκε από θαύμα. Ο δράστης εξαφανίστηκε με ένα λευκό σκούτερ, αφήνοντας πίσω του δύο νεκρούς και ένα μυστήριο.
Το τέλος ενός οραματιστή
Η εικόνα του νεκρού Κώστα Τομαρά μέσα στο “Ammos”, το δημιούργημα της ζωής του, πάγωσε τη Μεσσηνία. Οι κάτοικοι δεν μπορούσαν να πιστέψουν ότι ο άνθρωπος που έδωσε πνοή στην περιοχή, είχε βρει τόσο βίαιο τέλος.
«Ήξερε», λένε σήμερα όσοι τον γνώριζαν.
Ίσως, πράγματι, ο Τομαράς να είχε νιώσει ότι κάτι σκοτεινό πλησίαζε.
Κι ίσως, με εκείνη την προφητική φράση στη διαθήκη του, να είχε ήδη αποχαιρετήσει τον κόσμο του, λίγες μέρες πριν το τέλος.
Διαβάστε ακόμα: Πανελλήνιες 2026 - Νεοελληνική Γλώσσα: Η πρώτη εκτίμηση για τα θέματα και οι παγίδες στον Εμπειρίκο
