Στην Ελλάδα, τα πολιτικά προγράμματα παραδοσιακά διαμορφώνονται με σκοπό την εκφώνηση, με την εφαρμογή τους να αποτελεί μια εντελώς διαφορετική ιστορία. Αυτή η πρακτική έχει οδηγήσει τη χώρα σε μια σειρά από παθογένειες, παρά τις συζητήσεις για σημαντικές αλλαγές. Καθώς τα προβλήματα πυκνώνουν και οι διεθνείς εξελίξεις ανεβάζουν συνεχώς τον πήχη των προκλήσεων, καθίσταται επιτακτική η ανάγκη για μια νέα προσέγγιση.
Η εφαρμογή των πολιτικών προγραμμάτων
Τα πολιτικά προγράμματα στη χώρα μας, με εξαίρεση τα μέτρα που αφορούν τα εισοδήματα και τους φόρους, έχουν διαχρονικά σχεδιαστεί κυρίως για να ανακοινώνονται. Η υλοποίησή τους, ωστόσο, συχνά δεν ακολουθεί την ίδια πορεία, δημιουργώντας ένα χάσμα μεταξύ εξαγγελιών και πράξης.
Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί ο βαρύγδουπος όρος της «παραγωγικής ανασυγκρότησης», ο οποίος συζητείται από το 2010, τη χρονιά της χρεοκοπίας. Παρότι έκτοτε κυβέρνησαν όλα τα καθιερωμένα κόμματα, καθώς και κάποιοι αουτσάιντερ που αργότερα εξαφανίστηκαν, η παραγωγική ανασυγκρότηση ουδέποτε υλοποιήθηκε.
Οι επιπτώσεις της μη εφαρμογής
Η απουσία εφαρμογής των πολιτικών προγραμμάτων είχε ως αποτέλεσμα η χώρα να βυθίζεται όλο και περισσότερο στην παθογένειά της. Παρατηρήθηκε μια αυξανόμενη εξάρτηση από τον τουρισμό, ο οποίος χαρακτηρίζεται ως εύθραυστος, μη ασφαλής και αντιπαραγωγικός, επιβαρύνοντας περαιτέρω την οικονομία.
Παράλληλα, καταγράφεται απώλεια επιστημονικού δυναμικού, ενώ φυσικοί πόροι, όπως το νερό, εξαντλούνται λόγω έλλειψης σχεδιασμού. Οι αγρίως τουριστικοποιημένες περιοχές φτάνουν στα όριά τους, με την Ελλάδα να απειλείται με ερημοποίηση, γεγονότα που συνθέτουν μια πικρή κοινωνική πείρα, παρά την εντύπωση που μπορεί να δημιουργούν τα πολιτικά προγράμματα για σημαντική δουλειά.
Διεθνείς προκλήσεις και οικονομικές πιέσεις
Τα προβλήματα που αντιμετωπίζει η χώρα πυκνώνουν, ενώ οι διεθνείς εξελίξεις ανεβάζουν συνεχώς τον πήχη της πρόκλησης. Εκτιμάται ότι το κόστος της κλιματικής κρίσης θα ανεβαίνει συνεχώς, προσθέτοντας νέα βάρη στην οικονομία και την κοινωνία.
Επιπλέον, οι τιμές των πρώτων υλών και της ενέργειας αναμένεται να αργήσουν πολύ να φτάσουν, αν φτάσουν ποτέ, σε διαχειρίσιμα επίπεδα. Αυτό δημιουργεί σοβαρά προσκόμματα στην επένδυση στον πρωτογενή και δευτερογενή τομέα, στη διασύνδεση μεταξύ τους και στην καινοτομία, στοιχεία απαραίτητα για να γίνει η χώρα πραγματικά παραγωγική και αποδοτική.
Η κατάσταση στην ευρύτερη περιοχή και οι επιπτώσεις
Η ειρήνευση στην ευρύτερη περιοχή, από την ανατολική Ευρώπη έως τη Μέση Ανατολή, γίνεται μια συνεχώς δυσκολότερη υπόθεση. Οι εμπλεκόμενοι αυξάνονται αντί να μειώνονται, ενώ οι πρωτογενείς αιτίες των δύο μεγάλων πολέμων είναι εξαιρετικά δύσκολο να «θεραπευτούν».
Αυτό απαιτεί πολύ μεγάλες και γενναίες αποφάσεις τόσο από τη «διεθνή κοινότητα» όσο και από τους ίδιους τους εμπλεκόμενους, οι οποίοι βρίσκονται ήδη όμηροι της εγκληματικής και αυτοκαταστροφικής ανοησίας τους. Σε βραχύ χρονικό ορίζοντα, εκτιμάται πως τα πράγματα θα πάνε ακόμη χειρότερα, δοκιμάζοντας πολύ σκληρά τις αντοχές της Ευρώπης και της Ελλάδας.
Η ανάγκη για αναθεώρηση και διάλογο
Υπό το πρίσμα αυτών των εξελίξεων, τα πολιτικά προγράμματα ίσως πρέπει να αναθεωρηθούν, να προσαρμοστούν και να γίνουν μέρος ενός σοβαρού διαλόγου. Αυτός ο διάλογος θα πρέπει να επικεντρωθεί στο ζήτημα της πολιτικής σταθερότητας και της ανάπτυξης, προκειμένου να αντιμετωπιστούν αποτελεσματικά οι προκλήσεις.
Παραδοσιακά, τα πολιτικά καμάρια της χώρας δεν είναι συνηθισμένα να συζητούν σοβαρά, καθώς ο λαϊκισμός είναι πολύ ευκολότερος. Ωστόσο, δεδομένου ότι οι αυτοδυναμίες δεν φαίνονται πλέον εφικτές, φαίνεται πως έρχεται η ώρα να υιοθετήσουν μια διαφορετική προσέγγιση.
Με πληροφορίες από: Topontiki
