Το βήμα του Βελλίδειου στη Θεσσαλονίκη αποτέλεσε για μία ακόμη φορά το σημείο εξαγγελιών πολιτικών κινήσεων. Οι παρεμβάσεις των κομματικών αρχηγών, φορτισμένες από τις επερχόμενες εκλογές, κινήθηκαν στη συνήθη πρακτική των παροχών. Ωστόσο, μια αξιοσημείωτη διαφορά στις αρχηγικές εμφανίσεις στην 90ή Διεθνή Έκθεση Θεσσαλονίκης ήταν ο επιλεκτικός αυτοπεριορισμός, κυρίως στα θέματα εξωτερικής πολιτικής.
Η παρουσία των πολιτικών αρχηγών στο Βελλίδειο
Η 90ή Διεθνής Έκθεση Θεσσαλονίκης φιλοξένησε τις ομιλίες των πολιτικών αρχηγών, οι οποίες χαρακτηρίστηκαν από το κλίμα των επερχόμενων εκλογών. Οι ανακοινώσεις τους επικεντρώθηκαν σε παροχές, ακολουθώντας μια πεπατημένη οδό. Η κρατική συμμετοχή στην έκθεση ήταν και πάλι σε υπερβολικό βαθμό, μια πραγματικότητα που κρίνεται δυσάρεστη.
Αυτή η υπερβολική κρατική παρουσία υποβαθμίζει την προσπάθεια για μία διεθνή προβολή της χώρας. Αντίθετα, οδηγεί σε μία ελληνοκεντρική ομφαλοσκόπηση, αναδεικνύοντας επιτεύγματα των υπουργείων χωρίς να προβάλλεται ο ρόλος της Θεσσαλονίκης και η εξωστρέφεια του ιδιωτικού τομέα στην ευρύτερη Βαλκανική περιοχή.
Ο επιλεκτικός αυτοπεριορισμός στην εξωτερική πολιτική
Μία διαφορά που χαρακτήρισε το ύφος και την ουσία των αρχηγικών εμφανίσεων ήταν ο επιλεκτικός αυτοπεριορισμός, ειδικά σε θέματα εξωτερικής πολιτικής. Αυτή η στάση των πολιτικών αρχηγών μπορεί να ερμηνευθεί είτε ως αποτέλεσμα αυτογνωσίας είτε ως άγνοια των λεπτομερειών που διέπουν τις διεθνείς σχέσεις.
Επίσης, ο αυτοπεριορισμός μπορεί να οφείλεται στην άγνοια των διαδικασιών που διαμορφώνουν τη λήψη αποφάσεων στους διάφορους διεθνείς οργανισμούς και τα υπουργεία. Το γεγονός αυτό αποτελεί ένα χαρακτηριστικό στοιχείο των φετινών εμφανίσεων στο Βελλίδειο.
Ο τουρκικός αναθεωρητισμός και οι διεθνείς σχέσεις
Το κλίμα του πολιτικού ανταγωνισμού βαρύνεται άστοχα ακόμη περισσότερο από μία μεθοδευμένη προσπάθεια διαφόρων κέντρων. Παρά τη σχετική εγκράτεια των πολιτικών αρχηγών, αυτή η προσπάθεια αναδεικνύει ως μέγιστο κίνδυνο για την Ελλάδα τον τουρκικό αναθεωρητισμό. Η συνεχής προβολή των κινήσεων και των δηλώσεων κάθε Τούρκου αξιωματούχου έχει καταντήσει μία μιζέρια της ελληνικής πραγματικότητας.
Σε αυτή την κατάπτωση, όπως περιγράφεται, εμπλέκονται και συνεργασίες με τρίτους, όπως το Ισραήλ και η Σαουδική Αραβία. Ωστόσο, ο αμυντικός θόλος και η συμμετοχή της Ελλάδας στην άμυνα της Σαουδικής Αραβίας δεν έχουν σχέση με τις διμερείς σχέσεις ή τον ανταγωνισμό που κάθε χώρα διαμορφώνει με την Τουρκία.
Η σημασία των στρατηγικών συνεργασιών
Μία άποψη που ξεπερνά τα συνηθισμένα υποστηρίζει ότι η δήλωση του State Department, με την οποία εκφράζεται η ικανοποίηση των ΗΠΑ για την αμυντική και στρατηγική συνεργασία με το Ισραήλ, τοποθετεί την αξία των συνεργασιών στην πραγματική τους διάσταση. Αυτό συμβάλλει στην ισορροπία στην περιοχή και στην εκπλήρωση κοινών στρατηγικών συμφερόντων.
Η ίδια δήλωση υπενθυμίζει στην Τουρκία με σαφέστατο τρόπο τις υποχρεώσεις της. Παράλληλα, υποδεικνύει τις επιβεβλημένες διορθωτικές κινήσεις που πρέπει να γίνουν προκειμένου η Τουρκία να επιστρέψει στον κύκλο των συνομιλητών στην περιοχή και στο ΝΑΤΟ. Αυτό αναδεικνύει τη σημασία των ευρύτερων συμμαχιών για την περιφερειακή σταθερότητα.
Οι διαφορετικές διεθνείς διεργασίες
Για τη διευκόλυνση του αναγνώστη, αξίζει να υπενθυμιστεί ότι οι διεργασίες στον ΟΗΕ, στην Ε.Ε. και στο ΝΑΤΟ διαφέρουν σημαντικά. Αυτές οι διαφορές εξαρτώνται άμεσα από τις καταστατικές αρχές και τον σκοπό που υπηρετεί κάθε Οργανισμός. Κάθε διεθνής οργανισμός λειτουργεί με συγκεκριμένους κανόνες που καθορίζουν τις διαδικασίες λήψης αποφάσεων.
Στα υπουργεία των χωρών, η πρωταρχική υποχρέωση παραμένει η εξυπηρέτηση των εθνικών στόχων. Ωστόσο, όλα υπάγονται στο Διεθνές Δίκαιο και στην ανάγκη εξυπηρέτησης των κοινών στόχων. Αυτή η πολυπλοκότητα των διεθνών σχέσεων απαιτεί λεπτομερή κατανόηση των μηχανισμών και των αρχών που τις διέπουν.
Με πληροφορίες από: Topontiki
