Η πολιτική επιλογή του Κυριάκου Μητσοτάκη να αναδείξει το ΠΑΣΟΚ ως τον κύριο πιθανό συνομιλητή για μετεκλογικές συνεργασίες φέρει μια διπλή πολιτική στόχευση. Αυτή η στρατηγική αφορά τόσο τη δυνατότητα σχηματισμού κυβέρνησης σε περίπτωση μη επίτευξης αυτοδυναμίας, όσο και την προσπάθεια διεύρυνσης της εκλογικής επιρροής της Νέας Δημοκρατίας. Η διεύρυνση αυτή στοχεύει ειδικότερα προς το Κέντρο και την Κεντροαριστερά του πολιτικού φάσματος.
Η στόχευση του μηνύματος προς το ΠΑΣΟΚ
Το μήνυμα του πρωθυπουργού απευθύνεται άμεσα στον Νίκο Ανδρουλάκη, ωστόσο ο βασικός αποδέκτης του βρίσκεται στην κοινωνική και εκλογική βάση του ΠΑΣΟΚ. Κατά τη διάρκεια της συνέντευξης Τύπου που παραχώρησε στη Θεσσαλονίκη, ο κ. Μητσοτάκης δεν προχώρησε σε επίσημη πρόταση συγκυβέρνησης.
Αντιθέτως, υπερασπίστηκε την αυτοδυναμία, δηλώνοντας παράλληλα ότι η απουσία προοπτικής συνεργασίας δεν οφείλεται στη Νέα Δημοκρατία. Ο πρωθυπουργός παρέπεμψε σε κόμματα που έχουν αποκλείσει τη συνεργασία, ακόμη και με συνεδριακές αποφάσεις, μια αναφορά που φωτογράφιζε ευθέως το ΠΑΣΟΚ.
Διαφοροποίηση έναντι Αντώνη Σαμαρά
Σε αντίθεση με την προσέγγιση προς το ΠΑΣΟΚ, ο Κυριάκος Μητσοτάκης απέκλεισε το ενδεχόμενο συνεννόησης με τον Αντώνη Σαμαρά. Η απόφαση αυτή βασίστηκε στις διαφωνίες που υπάρχουν στην εξωτερική και αμυντική πολιτική.
Αυτή η σαφής διαφοροποίηση επιτρέπει μια συγκεκριμένη πολιτική ανάγνωση. Ο κ. Μητσοτάκης επιδιώκει να εμφανίζεται ως εγγυητής μιας προβλέψιμης και ευρωπαϊκής διακυβέρνησης. Ο πολιτικός του ορίζοντας περιλαμβάνει τη μετριοπαθή Κεντροαριστερά, ενισχύοντας το προφίλ του ως ηγέτη που μπορεί να συνεργαστεί με αυτόν τον χώρο.
Ο ρόλος της αντιπαράθεσης με τον Ανδρουλάκη
Η ονομαστική αντιπαράθεση με τον Νίκο Ανδρουλάκη δεν αναιρεί την ευρύτερη επιδίωξη του πρωθυπουργού για συνεργασία. Αντιθέτως, αυτή η αντιπαράθεση υπηρετεί την προσπάθεια να διαχωριστούν οι επιλογές της ηγεσίας του ΠΑΣΟΚ από τις προσδοκίες των ψηφοφόρων του. Οι ψηφοφόροι αυτοί αναζητούν συνεννόηση, αποτελεσματικότητα και την αποφυγή μιας παρατεταμένης πολιτικής αβεβαιότητας.
Πρόκειται για ένα κοινό που δεν ταυτίζεται απαραίτητα με τη Νέα Δημοκρατία. Μπορεί να διαφωνεί με κυβερνητικούς χειρισμούς, να έχει ισχυρές ενστάσεις για τους θεσμούς ή να πιέζεται από την ακρίβεια. Ωστόσο, ταυτόχρονα, δεν επιθυμεί αλλεπάλληλες εκλογικές αναμετρήσεις και κυβερνητικά σχήματα χωρίς στοιχειώδη προγραμματική συνοχή.
Η ψήφος ασφάλειας και η προσέγγιση των αναποφάσιστων
Σε αυτούς τους πολίτες, ο πρωθυπουργός επιχειρεί να παρουσιάσει την ψήφο προς τη Νέα Δημοκρατία ως επιλογή ασφάλειας. Αυτή η προσέγγιση δεν απαιτεί πλήρη ιδεολογική ταύτιση, αλλά στοχεύει στην προσέλκυση όσων επιθυμούν σταθερότητα και αποτελεσματικότητα στη διακυβέρνηση της χώρας.
Το άνοιγμα αυτό συνδέεται επίσης με τις απώλειες που έχει καταγράψει η κυβερνητική παράταξη στα δεξιά της. Η Νέα Δημοκρατία έχει ξεκινήσει μια ισχυρή προσπάθεια επαναπροσέγγισης δεξιών ψηφοφόρων. Αυτοί οι ψηφοφόροι βρίσκονται αυτή τη στιγμή στη γκρίζα ζώνη των αναποφάσιστων ή έχουν μετακινηθεί σε επιλογές που βρίσκονται δεξιότερα της Νέας Δημοκρατίας.
Δυσκολίες στην επιστροφή των δεξιών ψηφοφόρων
Γαλάζια στελέχη, μετά και την περιοδεία στη βόρεια Ελλάδα την τελευταία εβδομάδα, κατανοούν ότι η επιστροφή όσων απομακρύνθηκαν για βαθύτερους ιδεολογικούς λόγους θεωρείται δυσκολότερη. Δεν έχουν όλες οι διαρροές την ίδια αιτία, ούτε αντιμετωπίζονται με την ίδια πολιτική συνταγή.
Όσοι έχουν αποφασίσει, τουλάχιστον στην παρούσα φάση, να στηρίξουν κόμματα δεξιότερα της Νέας Δημοκρατίας ή περιμένουν έναν πιθανό σχηματισμό του κόμματος του Αντώνη Σαμαρά, δύσκολα μετακινούνται. Η στρατηγική του πρωθυπουργού λαμβάνει υπόψη αυτές τις διαφοροποιήσεις στην εκλογική βάση.
Με πληροφορίες από: Topontiki
