Κυβερνητικοί παράγοντες προχώρησαν σε δηλώσεις σχετικά με την κίνηση στους δρόμους και την οικονομική κατάσταση των πολιτών, προκαλώντας συζητήσεις. Ο βουλευτής της Νέας Δημοκρατίας, Σπύρος Κουλκουδίνας, συνέδεσε την αυξημένη κίνηση στη λεωφόρο Συγγρού με την οικονομική αντοχή των πολιτών, ενώ ο υφυπουργός Εξωτερικών, Χάρης Θεοχάρης, αναφέρθηκε στην ακρίβεια κάνοντας διάκριση μεταξύ «κακομοίρηδων» και «νοικοκύρηδων». Οι τοποθετήσεις αυτές εγείρουν ερωτήματα για την κατανόηση των καθημερινών δυσκολιών που αντιμετωπίζουν οι εργαζόμενοι και οι οικογένειες.
Η κίνηση στους δρόμους ως δείκτης οικονομικής κατάστασης
Ο βουλευτής Σπύρος Κουλκουδίνας εξέτασε την κίνηση στη λεωφόρο Συγγρού και τη χαρακτήρισε ως δείκτη της οικονομικής αντοχής των πολιτών. Σύμφωνα με τη δήλωσή του, όσοι δεν μπορούν να διαθέσουν δέκα ευρώ την ημέρα για βενζίνη, έχουν τη δυνατότητα να χρησιμοποιήσουν τα μέσα μαζικής μεταφοράς. Από την παρατήρηση της κίνησης των οχημάτων, ο βουλευτής κατέληξε στο συμπέρασμα ότι οι πολίτες μπορούν να αντέξουν τους φόρους στα καύσιμα.
Ωστόσο, η πραγματικότητα για τον καθημερινό εργαζόμενο που κινείται στην ίδια λεωφόρο διαφέρει. Το αυτοκίνητο συχνά αποτελεί ανάγκη, καθώς μεταφέρει ανθρώπους στη δουλειά τους, μετά το τέλος της βάρδιας, ή γονείς που συνδυάζουν επαγγελματικές και οικογενειακές υποχρεώσεις. Τα φορολογικά στοιχεία, μάλιστα, φαίνεται να διαψεύδουν την εικόνα της άνετης κατανάλωσης, υποδεικνύοντας ότι η πληρωμή της βενζίνης δεν σημαίνει απαραίτητα ότι γίνεται με άνεση, αλλά ότι η δαπάνη δεν μπόρεσε να αποφευχθεί.
Η διάκριση μεταξύ «κακομοίρηδων» και «νοικοκύρηδων»
Στο ίδιο πλαίσιο δηλώσεων εντάσσεται και η τοποθέτηση του υφυπουργού Εξωτερικών, Χάρη Θεοχάρη, ο οποίος, αναφερόμενος στην ακρίβεια, δήλωσε ότι «έχουμε τα κόμματα που εκπροσωπούν τον κακομοίρη, υπάρχουν όμως και νοικοκύρηδες». Αυτή η αντιπαράθεση, από έναν κυβερνητικό παράγοντα, μεταξύ του ανθρώπου που δυσκολεύεται να καλύψει τις ανάγκες του και του «νοικοκύρη», δεν περιγράφει την οικονομία.
Αντιθέτως, υποτιμά την αγωνία των πολιτών που αντιμετωπίζουν δυσκολίες και αφήνει να εννοηθεί ότι η οικονομική τους δυσχέρεια αποτελεί προσωπική αποτυχία. Η αντίληψη αυτή μοιάζει με εκείνη που βλέπει ένα αυτοκίνητο ακινητοποιημένο στην κίνηση και φαντάζεται έναν οδηγό με περίσσεια χρημάτων για βενζίνη.
Η πρόκληση της υπόδειξης για χρήση μέσων μαζικής μεταφοράς
Η υπόδειξη «πάρτε τα μέσα» χαρακτηρίζεται ως προκλητική, ειδικά όταν απευθύνεται σε πολίτες που έχουν πλήρη επίγνωση των διαθέσιμων επιλογών τους. Οι εργαζόμενοι δεν χρειάζονται ενημέρωση από βουλευτές για την ύπαρξη των λεωφορείων. Γνωρίζουν τη θέση των στάσεων, τον χρόνο αναμονής, τον αριθμό των μετεπιβιβάσεων που απαιτούνται και την ώρα που πρέπει να αναχωρήσουν από το σπίτι τους για να φτάσουν εγκαίρως στον προορισμό τους.
Για πολλές διαδρομές στην Αθήνα, ιδιαίτερα σε περιοχές που δεν συνδέονται άμεσα με μέσα σταθερής τροχιάς, οι δημόσιες συγκοινωνίες παραμένουν μια δύσκολη καθημερινή λύση. Ακόμη και όταν το κόστος χρήσης του αυτοκινήτου είναι σημαντικά υψηλότερο, η επιλογή του μπορεί να διασφαλίσει την έγκαιρη άφιξη του εργαζομένου, την αποφυγή πολλαπλών μετεπιβιβάσεων και την επιστροφή στο σπίτι σε λογική ώρα.
Η ανάγκη για αξιόπιστες συγκοινωνίες
Εάν η κυβέρνηση επιθυμεί πραγματικά να μειωθεί η χρήση των ιδιωτικών οχημάτων από τους πολίτες, οφείλει να τους προσφέρει ένα σύστημα συγκοινωνιών στο οποίο μπορούν να βασιστούν πλήρως. Η συμφόρηση στους δρόμους δεν αντικατοπτρίζει από μόνη της τη συχνότητα μετακίνησης του κάθε οδηγού.
Παράγοντες όπως ένα οδικό δίκτυο με περιορισμένη χωρητικότητα και η συγκέντρωση των δραστηριοτήτων στην Αττική συμβάλλουν στην εικόνα της κίνησης. Το αυτοκίνητο, για πολλούς, δεν είναι ένδειξη οικονομικής άνεσης, αλλά ένα μέσο για την αντιμετώπιση των καθημερινών αναγκών και των δυσκολιών που προκύπτουν από την ανεπάρκεια ή την πολυπλοκότητα των εναλλακτικών επιλογών μετακίνησης.
Με πληροφορίες από: Topontiki
