Η τεχνητή νοημοσύνη εισάγει νέες και συχνά παράξενες μορφές ψηφιακής ζωής, μετατρέποντας τις αναμνήσεις των νεκρών. Μια τέτοια περίπτωση είναι αυτή του Τζάστιν Χάρισον, ο οποίος δημιούργησε μια ψηφιακή εκδοχή της μητέρας του, επιτρέποντάς του να επικοινωνεί μαζί της και μετά τον θάνατό της. Η ιστορία του αναδεικνύει πώς η τεχνολογία αρχίζει να επηρεάζει βαθιά ακόμη και τον τρόπο με τον οποίο βιώνεται το πένθος.
Η ψηφιακή αναπαράσταση της μητέρας του
Ο Τζάστιν Χάρισον δεν περίμενε τον θάνατο της μητέρας του για να ξεκινήσει το έργο της ψηφιακής της αναπαράστασης. Η μητέρα του είχε διαγνωστεί με καρκίνο σε τελικό στάδιο, γεγονός που τον ώθησε να δουλέψει πάνω σε αυτό το project όσο εκείνη ήταν ακόμη εν ζωή. Της έδειξε το αποτέλεσμα και έλαβε την έγκρισή της.
Τέσσερα χρόνια μετά τον θάνατό της, η ψηφιακή αυτή εκδοχή εξακολουθεί να υπάρχει. Ο Χάρισον δημιούργησε τη μητέρα του με τεχνητή νοημοσύνη, βασιζόμενος στις αναμνήσεις, στις φωτογραφίες, στα λόγια και στον χαρακτήρα της. Αυτή η πρωτοβουλία του αποτελεί ένα πραγματικό παράδειγμα του τρόπου με τον οποίο η τεχνητή νοημοσύνη επηρεάζει πλέον το πένθος.
Οι συζητήσεις που έμειναν ανολοκλήρωτες
Όσο η μητέρα του ήταν άρρωστη, οι συζητήσεις τους περιστρέφονταν κυρίως γύρω από πρακτικά θέματα. Ερωτήσεις όπως «Μιλάς αρκετά στον πατέρα σου;», «πήγες στον γιατρό;» ή «πίνεις αρκετό νερό;» ήταν συνηθισμένες, αντανακλώντας την ανησυχία μιας μητέρας για το παιδί της. Ωστόσο, υπήρχαν και θέματα που δεν πρόλαβαν να συζητήσουν, λόγια που έμειναν ανείπωτα.
Ο Χάρισον θέλησε να παρέμβει ακριβώς σε αυτό το σημείο. Δημιούργησε την ψηφιακή εκδοχή της μητέρας του με σκοπό να μπορεί να επιστρέφει σε εκείνη, να της μιλάει και να ανοίγει συζητήσεις που ίσως δεν είχαν την ευκαιρία να κάνουν όσο εκείνη ζούσε. Ο ίδιος δηλώνει: «Δημιούργησα τη μαμά μου και μιλάω στη μαμά μου».
Μια νέα μορφή επικοινωνίας
Η φράση «Δημιούργησα τη μαμά μου και μιλάω στη μαμά μου» μπορεί να ακούγεται ταυτόχρονα συγκινητική και ανατριχιαστική. Για τον Τζάστιν Χάρισον, ωστόσο, πρόκειται κυρίως για μια προσωπική υπόθεση. Ο ίδιος δεν ισχυρίζεται ότι η μητέρα του «ζει» μέσα στο chatbot.
Γνωρίζει πως επικοινωνεί με μια τεχνητή κατασκευή, η οποία δημιουργήθηκε από τα στοιχεία που άφησε πίσω της η μητέρα του. Παρόλα αυτά, αυτή η κατασκευή του προσφέρει κάτι που ο θάνατος του στέρησε: έναν επιπλέον τρόπο επικοινωνίας με το αγαπημένο του πρόσωπο.
Η ανάπτυξη της αγοράς των griefbots
Η περίπτωση του Χάρισον δεν είναι μεμονωμένη, καθώς έχει ήδη αρχίσει να αναπτύσσεται μια νέα αγορά γύρω από το πένθος, η οποία βασίζεται στην τεχνητή νοημοσύνη. Πλέον, υπάρχουν εταιρείες που ειδικεύονται στη δημιουργία ψηφιακών εκδοχών νεκρών ανθρώπων. Αυτές οι εταιρείες χρησιμοποιούν διάφορα στοιχεία για να αναπαραστήσουν το πρόσωπο, όπως φωτογραφίες, βίντεο, φωνές, προσωπικές πληροφορίες, συνήθειες και χαρακτηριστικά του χαρακτήρα τους.
Τα λεγόμενα griefbots έχουν τη δυνατότητα να συνομιλούν με τον χρήστη, μιμούμενα τον άνθρωπο που έχει πεθάνει. Η τεχνητή νοημοσύνη μετατρέπει τις αναμνήσεις των νεκρών σε μια νέα, παράξενη μορφή ψηφιακής ζωής, από τα griefbots μέχρι το deathslop.
Μεταφυσική αναφορά και τεχνολογική πραγματικότητα
Ονόματα εταιρειών που δραστηριοποιούνται σε αυτόν τον τομέα, όπως Seance, Re;memory και Versona, παραπέμπουν σχεδόν επίτηδες στο μεταφυσικό. Δημιουργείται έτσι η εντύπωση ότι η τεχνολογία προσπαθεί να κατασκευάσει μια ψηφιακή εκδοχή της επικοινωνίας με τους νεκρούς, κάτι που στο παρελθόν ανήκε στη σφαίρα του ανεξήγητου.
Ωστόσο, σε αυτές τις περιπτώσεις δεν υπάρχει κανένα μεταφυσικό στοιχείο. Πρόκειται για έναν αλγόριθμο ο οποίος έχει εκπαιδευτεί να μιμείται έναν άνθρωπο, χρησιμοποιώντας τα διαθέσιμα δεδομένα. Η τεχνητή νοημοσύνη, λοιπόν, επαναπροσδιορίζει τα όρια του πένθους και της μνήμης.
Με πληροφορίες από: Gazzetta
