Το ερώτημα γιατί οι άνθρωποι δεν βαριούνται να παρακολουθούν ξανά και ξανά παλιές τηλεοπτικές σειρές και ταινίες παραμένει ένας γρίφος. Ειδικοί στον χώρο προσπαθούν να δώσουν απαντήσεις, ενώ μια νέα αμερικανική μελέτη έρχεται να ρίξει φως σε αυτό το φαινόμενο. Παρά το γεγονός ότι οι τηλεθεατές γνωρίζουν απ’ έξω κάθε ατάκα, την πλοκή και το τέλος, αγαπημένες παλιές παραγωγές συνεχίζουν να προσελκύουν το ενδιαφέρον.
Η διαχρονική γοητεία της επανάληψης
Σε όλα τα μήκη και πλάτη της γης, αλλά και στην Ελλάδα, τα παλιά σίριαλ, είτε ξένα είτε εγχώρια, καταγράφουν πολύ υψηλά ποσοστά τηλεθέασης, ακόμα και όταν προβάλλονται για πολλοστή φορά. Αυτή η επαναλαμβανόμενη τηλεθέαση αγαπημένων προγραμμάτων δεν περιορίζεται μόνο στις τηλεοπτικές σειρές, αλλά επεκτείνεται και στον κινηματογράφο, με πολλές ταινίες να διατηρούν τη δημοτικότητά τους.
Το φαινόμενο αυτό παρατηρείται ακόμα και σε σειρές που έχουν προβληθεί πριν από δεκαετίες. Για παράδειγμα, μισό αιώνα μετά την προβολή του πρώτου επεισοδίου της διάσημης τηλεοπτικής σειράς «Οι άγγελοι του Τσάρλι» και 32 χρόνια μετά το πρώτο επεισόδιο από «Τα Φιλαράκια» (Friends), το κοινό συνεχίζει να τις παρακολουθεί με αμείωτο ενδιαφέρον.
Διεθνείς και ελληνικές τηλεοπτικές επιτυχίες
Χαρακτηριστικά παραδείγματα ξένων παραγωγών που συνεχίζουν να προβάλλονται και να έχουν απήχηση περιλαμβάνουν την αμερικανική block buster σειρά «Τα Φιλαράκια», «Το μικρό σπίτι στο λιβάδι», «Τα χρυσά κορίτσια» και το «Love boat». Αυτές οι σειρές έχουν αφήσει το δικό τους στίγμα στην παγκόσμια τηλεόραση και παραμένουν αγαπημένες στο κοινό.
Στα καθ’ ημάς, τα σκήπτρα στις επαναλαμβανόμενες προβολές κατέχουν σειρές που έχουν γράψει ιστορία στο ελληνικό τηλεοπτικό γίγνεσθαι. Μεταξύ αυτών συγκαταλέγονται τα σίριαλ «Δύο ξένοι», «Ντόλτσε Βίτα», «Κωνσταντίνου και Ελένης», «Οι τρεις χάριτες» και «Παραπέντε», τα οποία συνεχίζουν να συγκεντρώνουν υψηλά ποσοστά τηλεθέασης κάθε φορά που προβάλλονται.
Η διαχρονική αξία του ελληνικού κινηματογράφου
Η αγάπη του κοινού για την επανάληψη δεν αφορά μόνο τις τηλεοπτικές σειρές, αλλά και τις αγαπημένες ελληνικές ταινίες. Πολλοί παρακολουθούν ξανά και ξανά κλασικές παραγωγές όπως «η Αλίκη στο ναυτικό», «Τα κίτρινα γάντια», «Τζένη Τζένη», «Της κακομοίρας», «Ένα έξυπνο μούτρο» και «Ο στρίγγλος που έγινε αρνάκι».
Αυτό συμβαίνει ακόμα κι αν οι θεατές γνωρίζουν απ’ έξω κάθε ατάκα που έχει ειπωθεί, είτε αυτή ήταν γραμμένη στο σενάριο είτε ήταν προϊόν αυτοσχεδιασμού και βγήκε αυθόρμητα από το στόμα των πρωταγωνιστών κατά τη διάρκεια του γυρίσματος.
Ατάκες που έγιναν μέρος της καθημερινότητας
Ορισμένες από αυτές τις ατάκες έχουν γίνει τόσο διάσημες και έχουν εντυπωθεί σε τέτοιο βαθμό στη συλλογική μνήμη, κυρίως των λίγο μεγαλύτερων γενιών (boomers και Gen X), που χρησιμοποιούνται ακόμα και σήμερα για να σχολιάσουν ζητήματα της καθημερινότητας. Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι η αξέχαστη φράση του Κώστα Χατζηχρήστου «ποιος είναι αυτός ο ΙΚΑς».
Συχνά χρησιμοποιούνται και άλλες φράσεις «κλεμμένες» από παλιές ελληνικές ταινίες, κυρίως της Φίνος Φιλμ. Ανάμεσά τους είναι η προειδοποίηση του Λάμπρου Κωνσταντάρα προς τους γιους του «το νου σας ρεμάλια», η αγανάκτηση του Γιώργου Κωνσταντίνου στην ταινία «Η δε γυνή να φοβάται τον άντρα» με την χαρακτηριστική φράση «λόγω της ημέρας», η θρυλική ατάκα του Γιάννη Γκιωνάκη «Πορτοκαλάδα από πορτοκάλια», η εξίσου θρυλική απάντηση του Νίκου Σταυρίδη «Αχού και δεν με νοιάζει», καθώς και η ειρωνική απορία της Τζένης Καρέζη «Πόσα καράβια έχετε κυρία Κατσανδρή μου»; Αυτές οι φράσεις έχουν μείνει στην ιστορία και συνεχίζουν να είναι ζωντανές στην ελληνική κουλτούρα.
Με πληροφορίες από: Reader
