Ο Νίκος Παπαδογιάννης διάβασε πρόσφατα την εισήγηση του κ. Λιόλιου, η οποία παρουσιάστηκε σε σύσκεψη με θέμα τη διαιτησία. Η συγκεκριμένη πρόταση αφορά την επιλογή των διαιτητών των αγώνων της Basket League από τις ίδιες τις ομάδες. Το περιεχόμενο της εισήγησης προκάλεσε άμεσα ερωτήματα και προβληματισμό στον συντάκτη, ο οποίος δήλωσε ότι πασχίζει να ξεχωρίσει το σοβαρό από το αστείο σε αυτή την προσέγγιση.
Ερωτήματα για την επιλογή διαιτητών από τις ομάδες
Η βασική ιδέα της πρότασης, όπως αναλύεται, είναι η δυνατότητα των ομάδων να επιλέγουν τους διαιτητές. Αυτό εγείρει άμεσα ερωτήματα σχετικά με τον τρόπο εφαρμογής της. Ο συντάκτης αναρωτιέται εάν οι ομάδες θα επιλέγουν τους διαιτητές για τους δικούς τους αγώνες ή για τους αγώνες άλλων ομάδων, δημιουργώντας διάφορα υποθετικά σενάρια.
Για παράδειγμα, τίθεται το ζήτημα εάν ο Ολυμπιακός και ο Κολοσσός θα επιλέγουν τους διαιτητές που θα «σφάξουν» τον Κολοσσό, σε περίπτωση που τολμήσει να «σηκώσει κεφάλι». Αντίστοιχα, εξετάζεται το σενάριο να επιλέγουν οι ίδιες ομάδες τους διαιτητές που θα «κατακρεουργήσουν» την Καρδίτσα, εάν αυτή απειλήσει τον Παναθηναϊκό, υπογραμμίζοντας την πολυπλοκότητα που θα μπορούσε να προκύψει.
Προβληματισμοί για τον ορισμό και τη διαχείριση των αγώνων
Ο προβληματισμός επεκτείνεται και στην περίπτωση που οι «αιώνιοι» του βορρά θα διαλέγουν τους διαιτητές για το «αιώνιο» ντέρμπι του νότου. Αυτό θα μπορούσε να γίνει με την ελπίδα να προκληθεί διακοπή του αγώνα, ώστε να μην αναδειχθεί καν νικητής, μια κατάσταση που θα δημιουργούσε περαιτέρω αναταραχή.
Επίσης, ο συντάκτης θέτει το ζήτημα του χρόνου που θα απαιτείται για τον ορισμό των διαιτητών κάθε αγωνιστικής. Εκφράζει την απορία πόσες μέρες ή ακόμη και εβδομάδες θα χρειάζονται για να ολοκληρωθεί αυτή η διαδικασία, δεδομένης της πολυπλοκότητας των πιθανών διαπραγματεύσεων και συμφωνιών μεταξύ των ομάδων.
Δυσκολίες στην επιλογή της διαιτητικής τριάδας και το φύλλο αγώνα
Ένα άλλο σημείο που αναδεικνύεται είναι η διαχείριση του φύλλου αγώνα. Ο συντάκτης αναρωτιέται εάν θα επιτρέπεται στους ίδιους τους διαιτητές να το «φιλοτεχνήσουν» ή μήπως θα συντάσσεται από Δευτέρα εξ ημισείας από τις ομάδες που τους έχουν ορίσει. Η ιδέα μιας αράδας από τη μία ομάδα και μιας από την άλλη, μέχρι να φτάσουν στον «πάτο της σελίδας», χρησιμοποιείται για να τονίσει την έλλειψη πρακτικότητας.
Σχετικά με την επιλογή της τριάδας των διαιτητών, ο συντάκτης παρουσιάζει διάφορα υποθετικά σενάρια διαπραγμάτευσης. Αυτά περιλαμβάνουν προτάσεις όπως «Διάλεξε έναν εσύ, έναν εγώ και τον τρίτο θα τον κόψουμε στη μέση», ή «Έναν εσύ, έναν εγώ και τον τρίτο να τον βγάλουμε με κλήρωση, αλλά να τσεκάρουμε τα μπαλάκια πρώτα, για να μην υπάρχουν στην κληρωτίδα τίποτε παγωμένα». Άλλες ιδέες περιλαμβάνουν την επιλογή «Έναν εσύ και δύο εγώ, αλλά στον δεύτερο γύρο να το κάνουμε ανάποδα», υπογραμμίζοντας τις πιθανές διαφωνίες.
Υποθετικές αντιδράσεις και εναλλακτικές προτάσεις
Η συζήτηση φαντάζεται να περιλαμβάνει και διαφωνίες για συγκεκριμένα ονόματα διαιτητών, με αναφορές σε «όλο τον Τηγάνη προτείνεις εσύ» ή «εσύ που όλο ζητάς την Τσαρούχα». Ακόμη και προσωπικές παρατηρήσεις μεταξύ των ομάδων, όπως «έχουμε δει τι ανεβάζει ο δικός σας στο Φέισμπουκ» ή «ο δικός σας φοράει το κίτρινο φανελάκι μέσα από τη γκρι στολή», παρουσιάζονται ως πιθανά επιχειρήματα που θα μπορούσαν να ανακύψουν.
Τίθενται επίσης ερωτήματα για το αν τον τρίτο διαιτητή θα τον ορίζει η Ομοσπονδία, με την υποθετική απάντηση «Ναι, ο αγαπημένος σας ο Λιόλιος». Γίνεται σύγκριση με προηγούμενες καταστάσεις, όπως «ήταν καλύτερα με Βασιλακόπουλο;». Προτείνονται και συγκεκριμένα ονόματα διαιτητών, όπως οι Ρήγας, Κόντης, Συμεωνίδης, ενώ αναδύεται και η ιδέα να φέρουν ξένους διαιτητές, όπως στο ποδόσφαιρο, ή να χρησιμοποιήσουν VAR, αν και αμφισβητείται αν το VAR έχει λύσει προβλήματα, με την τελική σκέψη να είναι η πλήρης κατάργηση των διαιτητών.
Η ελληνική πραγματικότητα και η αμφισβήτηση της αυθεντίας
Ο συντάκτης υπογραμμίζει την «γελοιότητα» της πρότασης, αναφέροντας ότι σε έναν ιδανικό κόσμο που κατοικείται από ρομπότ, η λύση που πρότεινε ο πρόεδρος με το «γυάλινο βλέμμα» ίσως ήταν ιδανική. Ωστόσο, στην ελληνική πραγματικότητα, η κατάσταση περιγράφεται ως διαφορετική και πιο περίπλοκη.
Η χώρα, σύμφωνα με τον συντάκτη, «στοχοποιεί ακόμα και τους κατά τεκμήριο αδέσμευτους ξένους διαιτητές», τόσο στο ποδόσφαιρο όσο και στην Euroleague. Υπάρχει η αντίληψη ότι «οι τελευταίοι εξακόσιοι ογδονταπέντε τίτλοι κρίθηκαν από τη γκρίζα θέληση». Επιπλέον, αναφέρεται ότι «στέλνει κακοποιούς να κάψουν τα μαγαζιά των διαιτητών» και «δεν δέχεται καν την αυθεντία του Βίντεο Ασίσταντ Ρέφερι», το οποίο «αμφισβητείται σε όλους τους τόνους, και με εκπομπές επί εκπομπών». Αυτή η γενικευμένη αμφισβήτηση καθιστά δύσκολη τη συνεννόηση και την επίτευξη συμφωνίας σε θέματα διαιτησίας.
Με πληροφορίες από: Gazzetta
