Η ΑΕΚ απώλεσε δύο σημαντικούς βαθμούς στην πρόσφατη αναμέτρησή της, με την εικόνα του αγώνα να δημιουργεί προβληματισμό. Η αιτία της απώλειας βαθμών μοιάζει οικεία, καθώς η ομάδα αντιμετώπισε για δεύτερη συνεχόμενη χρονιά παρόμοια προβλήματα απέναντι σε συγκεκριμένο προφίλ αντιπάλου. Η Κηφισιά, μια ομάδα που επιλέγει να πιέζει ψηλά, να γεμίζει το κέντρο και να τρέχει, φάνηκε να βρίσκει ξανά απροετοίμαστη την Ένωση.
Η επανάληψη ενός μοτίβου
Για δεύτερη συνεχόμενη χρονιά, η ΑΕΚ βρέθηκε αντιμέτωπη με την ίδια παγίδα απέναντι στην Κηφισιά. Ο αντίπαλος δεν δίστασε να πιέσει ψηλά, να γεμίσει το κέντρο με πολλά σώματα και να αναπτύξει ένα παιχνίδι με ένταση και τρέξιμο.
Ο τρόπος παιχνιδιού της Ένωσης φάνηκε να μην έχει σαφή απάντηση σε αυτό το προφίλ αντιπάλου, με αποτέλεσμα η ομάδα να δυσκολευτεί να επιβάλει τον ρυθμό της και να διαχειριστεί την πίεση που δεχόταν.
Το 4-4-2 και η θεωρία έναντι της πράξης
Η λογική πίσω από την επιλογή του σχηματισμού 4-4-2 είναι κατανοητή σε θεωρητικό επίπεδο. Προβλέπει δύο επιθετικούς που απειλούν συνεχώς την αντίπαλη άμυνα και χαφ που έχουν ως στόχο να ενώνουν το παιχνίδι, πραγματοποιώντας πάσες ανάμεσα στις γραμμές.
Ωστόσο, στην πράξη, όταν ο αντίπαλος αρνείται να παραχωρήσει χώρο και χρόνο στους παίκτες, ο συγκεκριμένος σχηματισμός μπορεί να γίνει ευάλωτος πολύ γρήγορα. Το πλάνο της ΑΕΚ δεν άλλαξε ποτέ, ούτε καν όταν η ανάγκη για προσαρμογές ήταν ολοφάνερη, με αποτέλεσμα να μην βρεθεί λύση στα προβλήματα που αναδείχθηκαν.
Ο άξονας «κόπηκε σαν βούτυρο»
Η εικόνα του κέντρου της ΑΕΚ ήταν χαρακτηριστική: η μεσαία γραμμή της ομάδας «κοβόταν όπως το βούτυρο». Οι παίκτες της Κηφισιάς κατάφερναν να περνούν ανάμεσα στις γραμμές χωρίς να συναντούν ιδιαίτερη αντίσταση, σαν να μην υπήρχε κανένα εμπόδιο που να σταματά τη ροή του παιχνιδιού τους.
Δεν χρειάστηκε ιδιαίτερη εφευρετικότητα από την πλευρά της Κηφισιάς. Αρκούσε να κρατήσουν την μπάλα σε κυκλοφορία, και το κενό στον άξονα της ΑΕΚ ανοιγόταν από μόνο του. Αυτή η εικόνα δεν ήταν τυχαία, αλλά αποτέλεσμα μιας επιλογής να παραμείνει η ομάδα σε αριθμητική μειονεξία στο κέντρο, απέναντι σε έναν αντίπαλο που είχε ακριβώς αυτό ως βασική δύναμη.
Η ομάδα δεν έχασε λόγω έλλειψης ταλέντου, αλλά επειδή το ταλέντο που υπήρχε δεν διέθετε τα απαιτούμενα προσόντα για τις συγκεκριμένες ανάγκες του αγώνα και τις απαιτήσεις της αναμέτρησης.
Οι ρόλοι των παικτών και οι αλλαγές
Παίκτες όπως ο Μάνταλος, με γνωστά όρια στην ένταση και την ταχύτητα εδώ και καιρό, δεν μπορούν να είναι οι μοναδικοί φύλακες ενός κέντρου που δέχεται συνεχή πίεση. Όταν δίπλα του τοποθετείται κάποιος με παρόμοιο προφίλ, όπως ο Κάιρινεν, αντί να προσφέρεται λύση, το πρόβλημα φαίνεται να διπλασιάζεται.
Ακόμα και οι αλλαγές που πραγματοποιήθηκαν κατά τη διάρκεια του αγώνα δεν κατάφεραν να μεταβάλουν ουσιαστικά αυτή τη δυναμική. Το σχήμα παρέμεινε το ίδιο, οι ρόλοι των παικτών δεν άλλαξαν, και το κέντρο συνέχισε να λειτουργεί περισσότερο ως διάδρομος για τους αντιπάλους παρά ως φίλτρο. Επιπρόσθετα, η ΑΕΚ δεν έλαβε καμία βοήθεια από τα άκρα της, τα οποία προσέφεραν το απόλυτο μηδέν στην ανάπτυξη και την άμυνα.
Διαχειριστικά ζητήματα στο φινάλε
Υπάρχει και μια δεύτερη διάσταση που αφορά λιγότερο την τακτική και περισσότερο τη διαχείριση του αγώνα. Στο τέλος ενός παιχνιδιού όπου η ομάδα προηγούνταν στο σκορ, η επιλογή να μη «σκοτωθεί» ο χρόνος με μια κοντινή πάσα φάνηκε σαν η ΑΕΚ να προκαλούσε την τύχη της.
Αυτό δεν είναι απαραίτητα λάθος ενός συγκεκριμένου παίκτη, όπως εν προκειμένω του Μάνταλου, αλλά θέτει ένα ερώτημα για το αν υπήρχε ξεκάθαρη οδηγία τη στιγμή που αυτή μετρούσε περισσότερο. Σε στιγμές όπου το ματς κρέμεται από μία λεπτομέρεια, αυτές οι μικρές αποφάσεις μπορούν να έχουν καθοριστική σημασία στο τελικό αποτέλεσμα.
Με πληροφορίες από: Gazzetta
