Η εμμονική προσκόλληση των παιδιών στις οθόνες αποτελεί ένα από τα μεγαλύτερα προβλήματα της εποχής μας, με σοβαρές επιπτώσεις στην ανάπτυξή τους. Παρόλο που σχεδόν κάθε σπίτι διαθέτει πλέον πολλαπλές οθόνες, η λύση για την απομάκρυνση των παιδιών από αυτές δεν βρίσκεται σε κάποια νέα εφαρμογή γονικού ελέγχου.
Αντίθετα, η απάντηση μπορεί να βρεθεί σε κάτι πολύ πιο απλό και, σύμφωνα με την επιστήμη, «παλιομοδίτικο»: στο να ξαναβάλουμε πρόγραμμα, να θέσουμε όρια και να βρούμε τρόπους πραγματικής απασχόλησης στην καθημερινότητα των παιδιών.
Η οθόνη ως εύκολη λύση
Για πολλούς γονείς, η οθόνη αποτελεί μια πρακτική λύση όταν δεν υπάρχει άλλη επιλογή. Λίγη τηλεόραση μπορεί να τους δώσει χρόνο να προλάβουν τις δουλειές του σπιτιού, ένα tablet να μαγειρέψουν ή να απαντήσουν σε ένα email, ή ένα παιδικό πρόγραμμα να πιουν επιτέλους τον καφέ τους. Αυτή η προσέγγιση είναι απολύτως κατανοητή και σεβαστή, καθώς η καθημερινότητα μιας οικογένειας δεν είναι πάντα εύκολη και οι γονείς συχνά ξεπερνούν τα όριά τους.
Το πρόβλημα, ωστόσο, αρχίζει όταν αυτή η προσωρινή λύση μετατρέπεται σε συνήθεια. Τότε, η οθόνη καταλήγει να καλύπτει κάθε στιγμή που το παιδί βαριέται, εκνευρίζεται ή ζητά την προσοχή των γονέων. Όταν ένα παιδί έχει συνηθίσει να βρίσκει διαρκώς κάτι να παρακολουθήσει ή να παίξει στο tablet, η απλή καθημερινότητα μπορεί ξαφνικά να του φαίνεται βαρετή, περιμένοντας το επόμενο ερέθισμα από την οθόνη.
Η αξία της «βαρεμάρας» και των εναλλακτικών
Σε αυτό το σημείο, χρειάζεται να επιστρέψει αυτό που οι προηγούμενες γενιές θεωρούσαν αυτονόητο: η ημέρα ενός παιδιού δεν είναι απαραίτητο να είναι γεμάτη ψυχαγωγία από το πρωί μέχρι το βράδυ. Λίγη ζωγραφική στο τραπέζι, ένα βιβλίο, ένα επιτραπέζιο παιχνίδι, το παιχνίδι με τα αδέρφια, μια βόλτα στην πλατεία ή στην παιδική χαρά, ακόμη και η περιβόητη «βαρεμάρα», μπορούν να δώσουν στο παιδί την ευκαιρία να χρησιμοποιήσει τη φαντασία του και να ανακαλύψει μόνο του τι θέλει να κάνει.
Η λύση δεν είναι απαραίτητα να εξαφανιστούν όλες οι οθόνες από το σπίτι, αλλά να πάψουν να αποτελούν την εύκολη και αυτονόητη επιλογή. Ένα συγκεκριμένο πρόγραμμα μπορεί να κάνει μεγάλη διαφορά.
Η σημασία του προγράμματος και της συνέπειας
Για παράδειγμα, η οικογένεια μπορεί να συμφωνήσει ποιες ώρες επιτρέπεται η χρήση tablet ή τηλεόρασης και ποιες ώρες είναι αφιερωμένες στο φαγητό, το διάβασμα, το παιχνίδι και την οικογενειακή ζωή. Το σημαντικότερο είναι τα όρια που τίθενται να έχουν συνέπεια.
Αν κάθε φορά που το παιδί διαμαρτύρεται παρατείνεται ο χρόνος στην οθόνη, σύντομα θα μάθει ότι η διαπραγμάτευση είναι ο καλύτερος τρόπος για να κερδίσει μερικά ακόμη λεπτά. Σε αυτή τη διαδικασία, οι γονείς έχουν τον δικό τους καθοριστικό ρόλο.
Με πληροφορίες από: jenny.gr
