Σύμφωνα με τους ειδικούς, υπάρχουν φράσεις που χρησιμοποιούνται συχνά ασυνείδητα και οι οποίες αποκαλύπτουν βαθύτερα ψυχολογικά τραύματα. Το ψυχολογικό τραύμα δεν εκδηλώνεται πάντα με θεαματικούς ή προφανείς τρόπους, αλλά συχνά κρύβεται στις καθημερινές μας συνήθειες, στις αυτόματες σκέψεις και κυρίως στο λεξιλόγιο που χρησιμοποιούμε.
Οι λέξεις ως μηχανισμοί άμυνας
Οι λέξεις που επιλέγουμε αντανακλούν τους μηχανισμούς άμυνας που ανέπτυξε το νευρικό μας σύστημα για να μας προστατεύσει σε στιγμές ευάλωτης ή επικίνδυνης εμπειρίας. Όταν ένα άτομο έχει βιώσει τραυματικές εμπειρίες, είτε πρόκειται για οξύ τραύμα είτε για σύνθετο παιδικό τραύμα, ο εγκέφαλος παραμένει σε κατάσταση αυξημένης επιφυλακής.
Η προσδοκία του χειρότερου και η υπεραυτονομία
Μία από αυτές τις φράσεις είναι το «Περιμένω πάντα το χειρότερο». Αυτή η διαρκής προσδοκία μιας καταστροφής δεν αποτελεί απλώς απαισιοδοξία, αλλά έναν μηχανισμό επιβίωσης. Το νευρικό σύστημα των ατόμων με ψυχολογικό τραύμα πιστεύει ότι αν προετοιμαστεί για τον χειρότερο πόνο, δεν θα καταληφθεί εξ απήνης όπως συνέβη στο παρελθόν.
Αντίστοιχα, η φράση «Δεν χρειάζομαι κανέναν» υποδηλώνει υπεραυτονομία, η οποία αποτελεί συχνά αντίδραση σε παρελθοντική παραμέληση ή προδοσία. Το άτομο έχει διδαχθεί ότι οι άλλοι δεν είναι αξιόπιστοι ή ότι η αίτηση βοήθειας συνεπάγεται κίνδυνο ή απόρριψη.
Η καταναγκαστική απολογία και η αυτοακύρωση
Η καταναγκαστική απολογία, εκφραζόμενη με ένα συχνό «Συγγνώμη», είναι μία τακτική εξουδετέρωσης απειλών. Σε χαοτικά ή απρόβλεπτα περιβάλλοντα, η ανάληψη της ευθύνης προσφέρει μια ψευδαίσθηση ελέγχου και αποτρέπει πιθανές συγκρούσεις ή ξεσπάσματα θυμού από τους άλλους.
Όταν ένα άτομο δυσκολεύεται να εκφράσει τις δικές του προτιμήσεις ή ανάγκες, χρησιμοποιώντας φράσεις όπως «Δεν με πειράζει, ό,τι θες εσύ», συχνά φοβάται ότι η προβολή ορίων θα οδηγήσει στην απόρριψη. Η αυτοακύρωση γίνεται το τίμημα που πληρώνει για να διατηρήσει τη σύνδεση με τους άλλους.
Όταν η ηρεμία προκαλεί άγχος και η αποσύνδεση
Η φράση «Αγχώνομαι όταν όλα πάνε καλά» φανερώνει ότι η ηρεμία μοιάζει ξένη και επικίνδυνη για ένα σώμα που έχει συνηθίσει το χρόνιο στρες. Όταν τα πράγματα πηγαίνουν καλά, το άτομο βιώνει έντονο άγχος επειδή περιμένει ότι κάτι θα χαλάσει από στιγμή σε στιγμή.
Επίσης, η αίσθηση «Νιώθω σαν να μην είμαι εδώ» υποδηλώνει αποσύνδεση, τον απόλυτο αμυντικό μηχανισμό του εγκεφάλου όταν η πραγματικότητα γίνεται συναισθηματικά ή σωματικά αβάσταχτη. Το μυαλό «αποσυνδέεται» από το σώμα για να προστατευτεί από τον πόνο.
Η απώλεια μνήμης και η τοξική ντροπή
Η απουσία αναμνήσεων από εκτεταμένες περιόδους της παιδικής ηλικίας, που εκφράζεται ως «Δεν θυμάμαι πολλά από την παιδική μου ηλικία», δεν είναι πάντα απλή αφηρημάδα. Συχνά είναι το αποτέλεσμα της προσπάθειας του εγκεφάλου να απωθήσει επίπονες εμπειρίες για να συνεχίσει τη λειτουργικότητά του.
Τέλος, η φράση «Είμαι εγώ το λάθος» αντανακλά ότι το τραύμα συχνά μετατοπίζει την πεποίθηση από το «έκανα ένα λάθος» στο «είμαι εγώ το λάθος». Αυτή η βαθιά τοξική ντροπή δημιουργεί το συναίσθημα ότι το άτομο είναι θεμελιωδώς ελαττωματικό.
Με πληροφορίες από: ladylike.gr
