Η γενιά που γεννήθηκε μεταξύ των δεκαετιών του 1960 και του 1970 θεωρείται, σύμφωνα με ψυχολογικές μελέτες, η τελευταία που έζησε μια πραγματικά ευτυχισμένη παιδική ηλικία. Αυτά τα άτομα μεγάλωσαν σε ένα περιβάλλον εντελώς διαφορετικό από το σημερινό, χαρακτηριζόμενο από ελευθερία και αυτονομία. Ο ψυχολόγος Peter Gray, μέσα από τις μελέτες του για την παιδική ανάπτυξη, έχει θέσει αυτό το συμπέρασμα στο επίκεντρο της προσοχής.
Η παιδική ηλικία μιας άλλης εποχής
Οι άνθρωποι που γεννήθηκαν μεταξύ του 1960 και του 1970 βίωσαν μια παιδική ηλικία με εμπειρίες που σήμερα είναι πολύ λιγότερο συνηθισμένες. Δεν υπήρχαν κινητά τηλέφωνα, μέσα κοινωνικής δικτύωσης ούτε ψυχαγωγία διαθέσιμη οποιαδήποτε στιγμή της ημέρας. Το περιβάλλον στο οποίο μεγάλωσαν ήταν απαλλαγμένο από τις σύγχρονες τεχνολογικές παρεμβάσεις.
Τα παιδιά εκείνης της εποχής περνούσαν μεγάλο μέρος της ημέρας έξω από το σπίτι. Έπαιζαν στον δρόμο, έλυναν τις διαφορές τους με άλλα παιδιά και εξερευνούσαν το περιβάλλον τους χωρίς συνεχή επίβλεψη από ενήλικες. Αυτή η καθημερινότητα συνέβαλε στη διαμόρφωση μιας ξεχωριστής εμπειρίας.
Η σημασία του ελεύθερου παιχνιδιού
Για τον Peter Gray, ερευνητή που ειδικεύεται στην ψυχολογία του παιχνιδιού, αυτές οι εμπειρίες ήταν θεμελιώδεις για την ανάπτυξη σημαντικών δεξιοτήτων. Συγκεκριμένα, βοήθησαν στην καλλιέργεια της ανεξαρτησίας, της αυτοπεποίθησης και της ανοχής στη ματαίωση. Ο ψυχολόγος έχει υποστηρίξει στις έρευνές του ότι το ελεύθερο παιχνίδι διαδραματίζει ουσιαστικό ρόλο στη συναισθηματική ανάπτυξη των παιδιών.
Το ελεύθερο παιχνίδι ορίζεται ως αυτό που δεν οργανώνεται ούτε καθοδηγείται από ενήλικες. Η δυνατότητα των παιδιών να αποφασίζουν μόνα τους για το παιχνίδι τους θεωρείται κρίσιμη για την υγιή τους ανάπτυξη.
Η επιλεκτική μνήμη των παιδικών χρόνων
Όταν οι περισσότεροι άνθρωποι κοιτάζουν πίσω και σκέφτονται τα παιδικά τους χρόνια, έχουν την αίσθηση ότι ήταν μια ευτυχισμένη περίοδος της ζωής τους. Στο μυαλό έρχονται αναμνήσεις από απογεύματα στο πάρκο, γενέθλια, κρυφτό, διακοπές στην παραλία, σνακ στο διάλειμμα ή δασκάλους στο σχολείο.
Ο ανθρώπινος εγκέφαλος έχει μια φυσική τάση να ανακαλεί το παρελθόν με μια ορισμένη κατανόηση. Απομακρύνει μέρος των αρνητικών αναμνήσεων και διατηρεί εκείνες που βοηθούν στη δημιουργία μιας πιο όμορφης και ήπιας ιστορίας για τα δικά μας παιδικά χρόνια. Αυτή η λειτουργία είναι ένας από τους τρόπους με τους οποίους το μυαλό μας προστατεύει την ευημερία μας, καθώς είμαστε σχεδιασμένοι για να επιβιώνουμε.
Ωστόσο, δεν ήταν όλες οι παιδικές ηλικίες τόσο ειδυλλιακές όσο τις φανταζόμαστε σήμερα. Πολλές εμπειρίες που εκείνη την εποχή ήταν δύσκολες, επώδυνες ή ακόμη και τραυματικές, κρύφτηκαν μέσα σε αυτή την επιλεκτική μνήμη που εμφανίζεται με το πέρασμα των χρόνων. Πληγές που ίσως δεν γνωρίζαμε πώς να διαχειριστούμε ως παιδιά, και οι οποίες, ως ενήλικες, εξακολουθούν να αποτελούν μέρος του αόρατου φορτίου που κουβαλά κάθε άνθρωπος.
Με πληροφορίες από: dnews.gr
