Το σταθερό τηλέφωνο, μια συσκευή που πολλοί θεωρούσαν ξεπερασμένη, κάνει ξανά την εμφάνισή του σε σύγχρονα σπίτια. Αυτή η επιστροφή δεν οφείλεται αποκλειστικά στη νοσταλγία για τις προηγούμενες δεκαετίες, αλλά κυρίως στην ανάγκη για απόσταση από τα smartphones που έχουν κατακλύσει την καθημερινότητά μας. Οι άνθρωποι αναζητούν τρόπους να μειώσουν την αδιάκοπη σωματική επαφή με τις κινητές συσκευές τους.
Η επιστροφή του σταθερού τηλεφώνου
Σήμερα, είναι σύνηθες να βρει κανείς σε σπίτια νέων ενηλίκων, ακόμα και εφήβων, αντικείμενα που παραπέμπουν στην αισθητική της δεκαετίας του 2000. Τέτοια είναι ένα ασύρματο ακουστικό παλιού τύπου που συνδέεται σε θύρα Type-C, μια επιτοίχια βάση με σπιράλ καλώδιο όπου μπορεί να «παρκάρει» κανείς το smartphone του, ή ακόμα και ένα ροζ σταθερό τηλέφωνο αγορασμένο από κατάστημα διακόσμησης και design.
Αυτά τα αντικείμενα, πέρα από τη νοσταλγία για μια εποχή πριν από την κυριαρχία των smartphones, αντανακλούν μια συνειδητή προσπάθεια να μειωθεί η συνεχής φυσική επαφή με το κινητό τηλέφωνο. Η επιλογή ενός σταθερού τηλεφώνου δείχνει μια διάθεση για αποσύνδεση από την πανταχού παρούσα ψηφιακή συσκευή.
Η κυριαρχία του smartphone στην καθημερινότητα
Η ερευνήτρια Jess Hardley από τα Edith Cowan University και RMIT University, σε πρόσφατη δημοσίευσή της στο M/C Journal, εξηγεί γιατί είναι τόσο δύσκολο να αποχωριστούμε τα smartphones. Όπως αναφέρει, τα smartphones σχεδιάστηκαν για να είναι συνεχώς μαζί μας, με αποτέλεσμα να τα μεταφέρουμε από δωμάτιο σε δωμάτιο, να τα κρατάμε σε απόσταση αναπνοής και να τα ελέγχουμε αυθόρμητα.
Πριν από δύο δεκαετίες, η ανθρωπολόγος Mizuko Ito είχε περιγράψει το κινητό ως μια στενή και οικεία τεχνο-κοινωνική πρόσδεση, μια προσωπική συσκευή που υποστηρίζει επικοινωνίες αποτελώντας μια σταθερή και καθημερινή παρουσία στη ζωή μας. Η Hardley προσθέτει ότι ο ίδιος ο σχεδιασμός των οθονών αφής, που απαιτεί γυμνό δέρμα για την αναγνώριση του αγγίγματος, έχει κάνει το χέρι κυριολεκτικά εξάρτημα της συσκευής, περιγράφοντας αυτή τη σχέση ως αμοιβαία «διαμόρφωση» ανάμεσα σε χέρι και αντικείμενο.
Η ανάγκη για φυσική απόσταση
Σε μία από τις μελέτες περίπτωσης της Hardley, ένας νεαρός συμμετέχων, ο Ravi, ξέχασε το κινητό του στο σπίτι φτάνοντας στη δουλειά. Αποφάσισε να μην επιστρέψει να το πάρει, θέλοντας να αποδείξει στον εαυτό του ότι δεν εξαρτάται από αυτό. Ωστόσο, καθ' όλη τη διάρκεια της ημέρας, το χέρι του πήγαινε αυθόρμητα στην τσέπη, δείχνοντας ότι του έλειπε περισσότερο η ίδια η κίνηση και η μυϊκή μνήμη, παρά η σύνδεση.
Η Hardley, μέσα από περισσότερα από δέκα χρόνια έρευνας με Αυστραλούς χρήστες smartphones, έχει παρατηρήσει ανθρώπους να δημιουργούν σκόπιμα φυσική απόσταση από τις συσκευές τους. Μία συμμετέχουσα της ανέφερε ότι κλείδωνε το κινητό της σε ένα συρτάρι στη δουλειά, επειδή το mobile gaming είχε λάβει διαστάσεις εμμονής και επηρέαζε τη συγκέντρωσή της.
Νέες τάσεις αποσύνδεσης
Η ερευνήτρια σημειώνει ότι το ενδιαφέρον της δεν επικεντρωνόταν μόνο στο ότι οι άνθρωποι ήθελαν να χρησιμοποιούν λιγότερο τα τηλέφωνά τους, αλλά και στο ότι συχνά δημιουργούν σωματική απόσταση από τη συσκευή. Αυτό το επιτυγχάνουν βάζοντάς τη σε άλλο δωμάτιο, κλειδώνοντάς την κάπου ή καθιστώντας πιο δύσκολη την πρόσβαση σε αυτή.
Αυτή η τάση αποτυπώνεται και στην αυξανόμενη χρήση εκδηλώσεων χωρίς τηλέφωνα (phone-free events), στους περιορισμούς εφαρμογών, καθώς και σε ειδικές θήκες. Όλα αυτά αποτελούν ενδείξεις μιας ευρύτερης προσπάθειας των χρηστών να ανακτήσουν τον έλεγχο της σχέσης τους με την τεχνολογία.
Με πληροφορίες από: ow.gr
