Κριτική της ταινίας «Μυστικά και ψίθυροι»: Χαμηλότονο σινεμά, υποτονική ταινία

Κριτική της ταινίας «Μυστικά και ψίθυροι»: Χαμηλότονο σινεμά, υποτονική ταινία

Η σκηνοθέτις Λέιλα Μπουζίντ παρουσιάζει την τρίτη της ταινία, «Μυστικά και ψίθυροι», μέσα από την οποία εξερευνά τις κοινωνικές αντιφάσεις της Τυνησίας. Η ταινία ξετυλίγεται μέσα από μια οικογενειακή ιστορία και προσωπικές συγκρούσεις, αναδεικνύοντας τις προκλήσεις μιας μουσουλμανικής χώρας λίγο μετά τις ελπίδες της «Αραβικής άνοιξης». Χαρακτηρίζεται ως χαμηλότονο σινεμά, με την αφήγηση να κινείται σε απολύτως ήρεμους ρυθμούς.

Η επιστροφή της Λιλιάν στη Σους

Η κεντρική ηρωίδα, Λιλιάν, μια επιτυχημένη μηχανικός που ζει στο Παρίσι, επιστρέφει στη γενέτειρά της, τη Σους της Τυνησίας, για την κηδεία του θείου της. Στο ταξίδι της τη συνοδεύει η σύντροφός της, μια επιλογή ζωής που στην Τυνησία είναι δύσκολο να γίνει κατανοητή και αποδεκτή.

Αυτή η επιστροφή πυροδοτεί έναν κύκλο συζητήσεων και χαμηλότονων αντιπαραθέσεων, φέρνοντας τη Λιλιάν αντιμέτωπη με τις επιλογές της σε ένα περιβάλλον που δεν τις κατανοεί εύκολα. Η ομοφυλοφιλική σχέση της Λιλιάν δεν είναι δεκτή, ενώ και η ανοιχτή αντίληψη για έναν κόσμο που αλλάζει συναντά αντιστάσεις.

Κοινωνικές αντιφάσεις και προσωπικές συγκρούσεις

Η ταινία αναδεικνύει τις αραχνιασμένες αντιλήψεις που εκπροσωπούνται από τη μητέρα της Λιλιάν και το ευρύτερο οικογενειακό της περιβάλλον. Παρά τη φιλότιμη και ειλικρινή προσπάθεια της μητέρας να επικοινωνήσει με την κόρη της, αλλά και άτυπα με τον νεκρό αδελφό της, οι διαφορές παραμένουν.

Η Λιλιάν, ως γυναίκα με επιστημονική εργασιακή επιλογή ως μηχανικός, δεν γίνεται εύκολα αποδεκτή στην Τυνησία. Επιπλέον, η ομοφυλοφιλία εξακολουθεί να είναι ποινικά κολάσιμη στη χώρα. Η έρευνα για τον θάνατο του θείου δεν ξετυλίγεται από την αστυνομία, αλλά από την ίδια την ανιψιά, η οποία αισθάνεται ένα αόρατο νήμα να τη συνδέει με τον αδόκητα χαμένο θείο.

Η Σους ως πρωταγωνιστής και οι ερμηνείες

Η Λέιλα Μπουζίντ, επιστρέφοντας στη γενέτειρά της Σους, όπου είχε γυρίσει και το πρώτο της φιλμ, «Με τα μάτια ανοιχτά», κινηματογραφεί μια πόλη που λειτουργεί ως τουριστική ατραξιόν. Η Σους προσπαθεί να συμβιβάσει έναν απερχόμενο κόσμο με έναν νέο που έρχεται, καθιστώντας τον χώρο έναν διακριτό πρωταγωνιστή της ταινίας.

Ο πλέον διακριτός ρόλος, αυτός που «αντέχει» να σηκώσει αυτή τη μετάβαση, είναι της μητέρας, την οποία ερμηνεύει άριστα η Χισάμ Αμπάς. Η Αμπάς συμπυκνώνει τη διάθεση για κατανόηση, αλλά και τη βαθιά ριζωμένη αντίδραση, και θα τιμηθεί στην επόμενη διοργάνωση απονομής των βραβείων από την Ευρωπαϊκή Ακαδημία Κινηματογράφου, η οποία θα τελεσθεί στην Αθήνα.

Αντιστοίχως επαρκής στην ερμηνεία της είναι η ανερχόμενη Εγιά Μπουντερά, αν και όχι στο ίδιο επίπεδο με την Αμπάς. Αντιθέτως, η Γαλλίδα σύντροφος της Λιλιάν, η ηθοποιός Μαριόν Μπαρμπό, κρίνεται απολύτως εκτός κλίματος της ταινίας.

Η σκηνοθετική ματιά της Μπουζίντ

Η σκηνοθέτις κινηματογραφεί με ακρίβεια, αποδίδοντας την ανάλογη ατμόσφαιρα, τη σύγκριση και τη σύγκρουση μεταξύ των χώρων. Είτε πρόκειται για το παραδοσιακό πατρικό σπίτι είτε για μια πόλη διαμορφωμένη από τις τουριστικές ανάγκες, οι διαφορές των χώρων αποτελούν τα σημεία εγκατακρήμνισης του παλιού και ανόρθωσης του νέου.

Παρά την ικανότητα της Λέιλα Μπουζίντ να κινηματογραφεί με αυτή την ακρίβεια, η ταινία χαρακτηρίζεται ως υποτονική, διατηρώντας ένα χαμηλότονο ύφος που διαπερνά όλη την αφήγηση.

Με πληροφορίες από: Topontiki

Δείτε ακόμα