Η Ελληνική Ψυχιατρική Εταιρεία, μαζί με την Παιδοψυχιατρική Εταιρεία Ελλάδος – Ένωση Ψυχιάτρων Παιδιών & Εφήβων, ζητούν την άμεση κατάργηση της πρακτικής τοποθέτησης παραμελημένων παιδιών και εφήβων σε παιδιατρικά νοσοκομεία. Αυτή η πρακτική εφαρμόζεται έπειτα από εισαγγελική εντολή. Οι ψυχίατροι υπογραμμίζουν ότι τα νοσοκομεία δεν μπορούν να λειτουργούν ως χώροι φιλοξενίας για ανήλικους που αντιμετωπίζουν σοβαρά κοινωνικά προβλήματα. Αντιθέτως, προτείνουν τη δημιουργία ενός ολοκληρωμένου προγράμματος παιδικής προστασίας, με γνώμονα τα δικαιώματα των παιδιών και την ενίσχυση των απαραίτητων κοινωνικών δομών και υπηρεσιών ψυχικής υγείας.
Το νοσοκομείο δεν είναι χώρος φιλοξενίας
Οι επιστημονικές εταιρείες ξεκαθαρίζουν ότι το νοσοκομείο δεν μπορεί να θεωρείται ως χώρος φιλοξενίας για παιδιά και εφήβους που αντιμετωπίζουν σοβαρά κοινωνικά ζητήματα. Αυτό οφείλεται σε πολλούς λόγους, όπως αναφέρουν. Ενδεικτικά, δημιουργείται έλλειψη ασφάλειας και ψυχολογικής ισορροπίας, τόσο για τους ίδιους τους ανήλικους που «φιλοξενούνται» όσο και για τα παιδιά που νοσηλεύονται για πραγματικούς λόγους υγείας.
Οι ψυχίατροι τονίζουν ότι το νοσοκομείο είναι πρωταρχικά ένας χώρος ιατρικής φροντίδας. Δεν οφείλει, ούτε μπορεί, να μετασχηματίζεται σε χώρο φιλοξενίας και φύλαξης παιδιών για κοινωνικούς σκοπούς.
Η «πρόσκαιρη» λύση που γίνεται μακροχρόνια
Η σοβαρή έλλειψη κοινωνικών δομών αντιμετωπίζεται εδώ και χρόνια ευκαιριακά. Η εύκολη επιλογή είναι η τοποθέτηση παιδιών σε Γενικά Νοσοκομεία, κατόπιν εισαγγελικής εντολής. Η λύση αυτή, αν και θεωρείται πρόσκαιρη, μετατρέπεται πολύ συχνά σε μακροχρόνια παραμονή.
Συχνά, η παραμονή αυτή είναι τραυματική και διαρκεί πολλούς μήνες. Το πρόσχημα για αυτές τις νοσηλείες είναι η παιδιατρική και η παιδοψυχιατρική αξιολόγηση. Ωστόσο, οι ειδικοί επισημαίνουν ότι αυτές οι αξιολογήσεις ούτως ή άλλως μπορούν να πραγματοποιηθούν και σε εξωτερική βάση, χωρίς να απαιτείται η εισαγωγή των παιδιών σε νοσοκομειακό περιβάλλον.
Οι πολλαπλοί κίνδυνοι για τους ανήλικους
Σύμφωνα με τους ψυχιάτρους, εκτός από τους προφανείς βιολογικούς κινδύνους, τα παιδιά αυτά εκτίθενται σε μειωμένη προσωπική ασφάλεια. Υπάρχει επίσης αυξημένος κίνδυνος ατυχημάτων εντός του νοσοκομειακού περιβάλλοντος. Επιπλέον, αντιμετωπίζουν πολλαπλούς συναισθηματικούς κινδύνους που προκύπτουν από την κατάσταση αυτή.
Ένας από τους σοβαρούς κινδύνους είναι η επανάληψη τραυματικών συμπεριφορών, χωρίς να υπάρχει δυνατότητα οριοθέτησης. Οι ειδικοί εξηγούν ότι αυτές οι συμπεριφορές είναι ιδιαίτερα συχνές σε παιδιά με ανεπαρκές κοινωνικό ή οικογενειακό περιβάλλον. Είναι αδύνατον να αντιμετωπισθούν αποτελεσματικά στο πολύπλοκο περιβάλλον ενός Γενικού Νοσοκομείου, όπως αναφέρουν.
Επέκταση της εισαγγελικής παρέμβασης σε εφήβους
Δυστυχώς, αντί να αντιμετωπιστεί το πρόβλημα της μακροχρόνιας διαμονής δεκάδων παιδιών στα παιδιατρικά νοσοκομεία, η εισαγγελική παρέμβαση για νοσηλεία σε νοσοκομείο για κοινωνικούς λόγους επεκτάθηκε. Πλέον, περιλαμβάνει και εφήβους ηλικίας 16 έως 18 ετών.
Αυτοί οι έφηβοι νοσηλεύονται σε γενικά νοσοκομεία ενηλίκων, ακόμη και χωρίς να υπάρχει ιατρική ή ψυχιατρική ένδειξη που να δικαιολογεί την εισαγωγή τους. Η εξέλιξη αυτή επιδεινώνει την κατάσταση, καθώς τους εκθέτει σε ένα περιβάλλον ακατάλληλο για την ηλικία και τις ανάγκες τους.
Προτάσεις για ένα ολοκληρωμένο πρόγραμμα προστασίας
Με βάση όλα τα παραπάνω, η Ελληνική Ψυχιατρική Εταιρεία και η Παιδοψυχιατρική Εταιρεία Ελλάδος – Ένωση Ψυχιάτρων Παιδιών & Εφήβων θεωρούν επιβεβλημένη την υιοθέτηση ενός προγράμματος πραγματικής παιδικής προστασίας. Το πρόγραμμα αυτό θα πρέπει να έχει ως μοναδικό γνώμονα τα δικαιώματα των παιδιών και των εφήβων.
Οι επιστημονικές εταιρείες προτείνουν την ενίσχυση των κοινωνικών δομών και των υπηρεσιών ψυχικής υγείας που απευθύνονται σε παιδιά, εφήβους και τις οικογένειές τους. Αυτή η προσέγγιση θα εξασφαλίσει την κατάλληλη υποστήριξη και φροντίδα, μακριά από το ακατάλληλο περιβάλλον των νοσοκομείων.
Με πληροφορίες από: Topontiki
