Τη δική του προσωπική εμπειρία από τη μάχη του με τον εθισμό μοιράστηκε ο Βασίλης Ζούλιας, με αφορμή τον θάνατο του γιου της Σίντι Κρόφορντ. Ο γνωστός σχεδιαστής μόδας αναφέρθηκε στη δύσκολη περίοδο που βίωσε στο παρελθόν, περιγράφοντας τη στιγμή που αποφάσισε να ζητήσει βοήθεια και να αντιμετωπίσει το πρόβλημά του. Ο Ζούλιας μίλησε για το «μαρτυρικό σκοτάδι» που βιώνει ένας εθισμένος, τονίζοντας τη σημασία της αναζήτησης στήριξης.
Ο εθισμός ως σύγχρονη ασθένεια
Ο Βασίλης Ζούλιας χαρακτήρισε τον εθισμό «σύγχρονη ασθένεια», υπογραμμίζοντας ότι δεν κάνει διακρίσεις. Όπως ανέφερε, η εξάρτηση πλήττει ανθρώπους ανεξάρτητα από την οικονομική τους κατάσταση, την εμφάνιση, τη δημοσιότητα ή την ηλικία τους. Το μήνυμα που θέλησε να περάσει είναι πως, όσο πλούσιος, όμορφος, διάσημος και νέος κι αν είναι κάποιος, η αρρώστια έχει τα ίδια αποτελέσματα για όλους.
Ο σχεδιαστής τόνισε πως η εξάρτηση οδηγεί συχνά σε ένα βαθύ αίσθημα μοναξιάς και πόνου. Αυτή η κατάσταση είναι δύσκολο να γίνει κατανοητή από όσους δεν έχουν βιώσει κάτι αντίστοιχο. Ο ίδιος εξέφρασε την αντίθεσή του σε φράσεις όπως «μα τα είχε όλα» ή «γιατί», καθώς δεν αποτυπώνουν την πραγματικότητα του εθισμένου.
Το «μαρτυρικό σκοτάδι» της εξάρτησης
Ο Βασίλης Ζούλιας περιέγραψε τη ζωή του εθισμένου ως ένα «απόλυτα μαρτυρικό σκοτάδι», το οποίο είναι δύσκολο να εξηγηθεί. Ο πόνος είναι συνεχής και η απόλυτη μοναξιά επίσης. Εξήγησε πως ο πόνος μπορεί να φεύγει προσωρινά με τη χρήση, αλλά γίνεται ακόμη πιο αφόρητος μέσα σε αυτήν. Στο τέλος, όπως ανέφερε και για τη δική του περίπτωση, ο εθισμένος δεν αντέχει ούτε να χρησιμοποιεί ούτε να μην χρησιμοποιεί, και απλά θέλει να τελειώνει με όποιο τρόπο.
Με αφορμή τον θάνατο του γιου της Σίντι Κρόφορντ, ο σχεδιαστής σχολίασε τη διαφορά στην αντιμετώπιση του θέματος. Στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού, όπως είπε, μιλάνε ανοιχτά για τέτοια ζητήματα, κάτι που έκανε το «δυστυχισμένο παιδί» εδώ και καιρό. Αντίθετα, στην Ελλάδα, τα στόματα παραμένουν «ερμητικά κλειστά».
Η προσωπική διαδρομή προς την απεξάρτηση
Ο σχεδιαστής αναφέρθηκε στη δική του πορεία προς την απεξάρτηση, σημειώνοντας πως η αλλαγή ήρθε όταν αποφάσισε να ζητήσει βοήθεια. Η απόφαση αυτή ήταν σαν να «πήδηξα στο κενό, αλλά έζησα», όπως χαρακτηριστικά έγραψε. Αυτή η φράση αναδεικνύει τη σημασία της αναζήτησης στήριξης και της τόλμης να αντιμετωπίσει κανείς το πρόβλημά του.
Ο Βασίλης Ζούλιας τόνισε ότι η λύση βρέθηκε όταν απευθύνθηκε σε ειδικούς που είναι αποκλειστικά άνθρωποι οι οποίοι έχουν περάσει την ίδια εμπειρία. Υπογράμμισε πως κανένας άλλος δεν μπορεί να καταλάβει και να βοηθήσει πραγματικά. Συμβούλεψε τους γονείς να απευθύνονται σε οικογενειακές ομάδες και τους χρήστες σε χρήστες που έχουν αναρρώσει, καθώς αυτοί μπορούν να προσφέρουν την ουσιαστική κατανόηση και στήριξη.
Με πληροφορίες από: newsbeast.gr
