Ο Βαγγέλης Αρναούτογλου, μέσα από το blog του στο Gazzetta, προσφέρει μια λεπτομερή περιγραφή της εμπειρίας που βιώνουν όσοι ζουν την ΑΕΚ του γηπέδου της, έχοντας τη δυνατότητα να αφομοιώσουν και να συγκρίνουν τις καταστάσεις. Στο κείμενό του, αναλύει την ιδιαίτερη ατμόσφαιρα που επικρατεί στα πέριξ της Allwyn Arena, αντιπαραβάλλοντάς την με τον τρόπο που συχνά εκφράζεται η κριτική και η δυσαρέσκεια στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης.
Η ατμόσφαιρα γύρω από την Allwyn Arena
Περπατώντας στα πέριξ της Allwyn Arena, η ατμόσφαιρα είναι διάχυτη από επιθυμία και αγάπη για την ΑΕΚ, όπως περιγράφει ο Βαγγέλης Αρναούτογλου. Αυτό το συναίσθημα γίνεται αντιληπτό στις φωνές των παιδιών που φορούν κιτρινόμαυρες φανέλες, στα χαμόγελα αγνώστων που χαιρετούν σαν παλιούς γνώριμους, ακόμα και στον ίδιο τον αέρα της μέρας του αγώνα. Εκεί, το ποδόσφαιρο διατηρεί ακόμα την ψυχή του, προσφέροντας μια αυθεντική εμπειρία στους φίλους της ομάδας.
Παρά το γεγονός ότι η ομάδα είχε επιστρέψει από την Αγγλία με δύο ήττες, κάτι που οδήγησε σε «πανηγύρι αλλοφροσύνης» στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, στο γήπεδο η κατάσταση ήταν εντελώς διαφορετική. Αντί για απογοήτευση, επικράτησε μια γιορτινή ατμόσφαιρα, η οποία αγαλλιάζει την ψυχή των φιλάθλων πριν καν ξεκινήσει το ματς.
Μια όαση ενότητας και γηπεδικού παλμού
Στο εσωτερικό του γηπέδου, η ατμόσφαιρα χαρακτηρίζεται από ενότητα, αδελφοσύνη και αναγνώριση προς την ομάδα. Ο χώρος μετατρέπεται σε μια όαση ηρεμίας, η οποία συνδυάζεται ταυτόχρονα με έναν έντονο γηπεδικό ξεσηκωμό. Η αίσθηση που πλανάται πάνω από τις εξέδρες είναι ξεκάθαρη: «εδώ απολαμβάνουμε και μαζί θα σας τσακίσουμε ποδοσφαιρικά», υπογραμμίζοντας την πίστη και την υποστήριξη των φιλάθλων.
Αυτή η «Άλλη Εντελώς Κατάσταση» που επικρατεί στο γήπεδο, όπως την ονομάζει ο αρθρογράφος, έρχεται σε πλήρη αντίθεση με όσα συμβαίνουν στο διαδίκτυο. Η Νέα Φιλαδέλφεια, μέσω της ζωντανής εμπειρίας του αγώνα, επαναφέρει τους φιλάθλους στα βασικά στοιχεία του ποδοσφαίρου, μακριά από τον θόρυβο και κοντά σε ό,τι τους έκανε αρχικά να αγαπήσουν το παιχνίδι και την ομάδα.
Η τοξικότητα του διαδικτύου και η κριτική
Σε αυτό το κλίμα, γίνεται πιο ξεκάθαρο τι συμβαίνει στο διαδίκτυο. Ο Βαγγέλης Αρναούτογλου αναγνωρίζει την ύπαρξη καλόπιστης και εποικοδομητικής κριτικής, είτε σε σχόλια κάτω από άρθρα είτε στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, η οποία συνοδεύει κάθε μεγάλο σύλλογο και τον βοηθά να βελτιώνεται. Αυτή η μορφή κριτικής αντιμετωπίζεται με σεβασμό, καθώς μιλά με επιχειρήματα και στοιχεία, γνωρίζοντας πού να σταματήσει.
Ωστόσο, παράλληλα με την εποικοδομητική κριτική, κινούνται και εκείνοι που «στάζουν δηλητήριο» κατά των παικτών, ανάλογα με την απόδοσή τους σε ένα ματς. Αυτοί οι χρήστες βαφτίζουν «τελειωμένο» όποιον βρίσκεται εκτός φόρμας και «κατακρεουργούν με ασχήμιες» τις επιλογές ενός προπονητή που παραμένει αήττητος στην Ελλάδα για ένα ολόκληρο έτος. Αυτή η ασύδοτη απαξίωση, γεμάτη εξυπνακισμούς και «βρωμιές», αποτελεί μια «μαύρη τρύπα» στο διαδικτυακό περιβάλλον.
Το τίμημα της ασύδοτης απαξίωσης
Ο τόνος αυτός, η ίντριγκα και η κακογουστιά, που ορισμένοι προσπαθούν να παρουσιάσουν ως εξυπνάδα, πλήττουν κυρίως τους ομοϊδεάτες τους, δηλητηριάζοντάς τους. Εκείνοι που διαβάζουν και επαναλαμβάνουν αυτή την τοξικότητα, συνηθίζουν τελικά σε αυτήν, πληρώνοντας το τίμημα. Μαθαίνουν να βλέπουν το ποδόσφαιρο ως ένα πεδίο διαφωνίας και έτσι χάνουν τη χαρά που προσφέρει το παιχνίδι.
Ο αρθρογράφος επισημαίνει ότι όποιος επιθυμεί να δημιουργήσει κλίμα με φαιδρότητες, προφανώς δεν αντιλαμβάνεται ότι θολώνει το νερό από το οποίο πίνει και ο ίδιος. Παρά τις διαδικτυακές αντιδράσεις, η ΑΕΚ, ως ομάδα, διαθέτει πλάτες, υλικό και σαφείς στόχους, προχωρώντας σταθερά μπροστά.
Η Νέα Φιλαδέλφεια ως πηγή του «κανονικού» ποδοσφαίρου
Ο Βαγγέλης Αρναούτογλου, ως «παλιά καραβάνα», δηλώνει ότι έζησε τη Νέα Φιλαδέλφεια «μέχρι το μεδούλι», άλλοτε ως οπαδός και άλλοτε στα δημοσιογραφικά του σπάργανα, κατά την τριετία 1992-1994, περίοδο κατά την οποία η ομάδα κατέκτησε τρία σερί πρωταθλήματα. Γνωρίζει καλά την ακαταμάχητη νοσταλγία της πρώτης νιότης και τη δύναμη που αυτή ασκεί στους ανθρώπους.
Με πάσα ειλικρίνεια, και αφού ζύγισε τα λόγια του, ο αρθρογράφος τονίζει ότι αυτό που βιώνεται σήμερα στο γήπεδο της Νέας Φιλαδέλφειας το νιώθει πιο έντονα και πιο αδελφικά ακόμα και από τότε. Αυτή η δήλωση γίνεται με ανοιχτή καρδιά, κρατώντας στους ώμους την εμπειρία και την αγάπη για την ομάδα, επιβεβαιώνοντας ότι εκεί βρίσκεται η πραγματική, πρωτογενής πηγή του κανονικού ποδοσφαίρου.
Με πληροφορίες από: Gazzetta
