Η πρόσφατη εικόνα της ΑΕΚ δημιουργεί ερωτήματα, με τον Βαγγέλη Αρναούτογλου να καταγράφει στο blog του την απουσία δύο ακριβών μεταγραφών και να μην βρίσκει δικαιολογίες πίσω από τον αγώνα με τη ΛΑΣΚ. Η επιστροφή στο ματς της περασμένης Τρίτης για να εξηγηθεί η εμφάνιση της ομάδας στην Τρίπολη δεν θεωρείται ανάλυση, αλλά άλλοθι.
Το όριο των δικαιολογιών και τα βαθύτερα προβλήματα
Υπάρχει ένα όριο στο πόσο μπορεί να σταθεί μια δικαιολογία, διαχωρίζοντας πότε είναι επαρκής και πότε όχι. Το να χρησιμοποιείται ο αγώνας με τη ΛΑΣΚ, που διεξήχθη την περασμένη Τρίτη, ως εξήγηση για την εικόνα της ΑΕΚ στην Τρίπολη, δεν αποτελεί ανάλυση, αλλά μάλλον ένα άλλοθι.
Πέντε ημέρες πέρασαν από το ευρωπαϊκό ματς, και τα γεγονότα που παρατηρούνται δεν έχουν σχέση με πνευματική κόπωση ή σωματική καταπόνηση. Πρόκειται για κάτι πιο βαθύ: μια ομάδα που πέρυσι ήξερε να «κλειδώνει» τα παιχνίδια της όταν προηγούνταν, φέτος τα «ανοίγει» από μόνη της τη στιγμή που σκοράρει.
Η διαχείριση του προβαδίσματος: Πέρυσι και φέτος
Πέρυσι, η ΑΕΚ χαρακτηριζόταν κυρίως ως ομάδα έδρας, αλλά διέθετε ένα πολύτιμο χαρακτηριστικό: την ικανότητα να διαχειρίζεται αποτελεσματικά το προβάδισμα. Πολλά ματς τελείωναν με διαφορά ενός γκολ, όχι επειδή δεν μπορούσε να πετύχει περισσότερα, αλλά επειδή δεν χρειαζόταν.
Η ομάδα ήξερε να «κλείνει» τον αγώνα και να μην δίνει πολλούς χώρους στον αντίπαλο. Υπήρχαν, επίσης, στιγμές όπου η τύχη ή η ατομική ικανότητα συνέβαλαν στη διατήρηση του υπέρ της σκορ.
Η «αμυντική αφέλεια» και τα παραδείγματα
Φέτος, παρατηρείται ακριβώς το αντίθετο φαινόμενο. Μόλις η ΑΕΚ παίρνει κεφάλι στο σκορ, ο αγώνας ανοίγει επικίνδυνα. Ο αντίπαλος αρχίζει να φέρνει τη μπάλα στην περιοχή όποτε θέλει, και ξεκινάει αυτό που περιγράφεται ως «πάρτι της αμυντικής αφέλειας».
Αυτή η εικόνα έγινε αντιληπτή στην Κρήτη, στον χαμένο τελικό του Super Cup απέναντι στον ΟΦΗ. Εμφανίστηκε ξανά στη Λεωφόρο απέναντι στην Κηφισιά. Και παρατηρήθηκε σε ακόμα πιο διογκωμένη μορφή στην Τρίπολη, όπου ο Αστέρας θα μπορούσε κάλλιστα να έχει πάρει ακόμα και τη νίκη.
Ο Οκτώβριος και το απαιτητικό πρόγραμμα
Αν η εικόνα της ομάδας είναι αυτή τη στιγμή, τίθεται ένα ερώτημα που πρέπει να απαντηθεί εσωτερικά: τι θα συμβεί τον Οκτώβριο; Τότε, η ΑΕΚ θα κληθεί να δώσει εννέα παιχνίδια μέσα σε λιγότερο από ένα μήνα, αντιμετωπίζοντας ένα ιδιαίτερα απαιτητικό πρόγραμμα.
Το πρόγραμμα του Οκτωβρίου περιλαμβάνει ένα ντέρμπι εκτός έδρας απέναντι στον ΠΑΟΚ για το Κύπελλο, ένα ακόμα ντέρμπι (πάλι εκτός) με τον Παναθηναϊκό για το πρωτάθλημα, τρία ματς Champions League, και ένα ασταμάτητο πρόγραμμα αγώνων ανάμεσά τους. Αν η δικαιολογία της ευρωπαϊκής κούρασης χρησιμοποιείται ήδη τώρα, από ένα ματς με τη ΛΑΣΚ που δεν είναι κάποιο μεγαθήριο σε σύγκριση με αυτά που ακολουθούν, τίθεται το ερώτημα για το μέλλον. Αυτό το ερώτημα πρέπει να απασχολεί όλους, παίκτες και προπονητή.
Η «εξαφάνιση» ακριβών μεταγραφών και το ρόστερ
Εξίσου περίεργη είναι και η εικόνα του ρόστερ στα τελευταία ματς, το οποίο έχει «κοντύνει» αισθητά και όχι λόγω ανάγκης. Ο Νίκολιτς δεν ολοκληρώνει καν τις αλλαγές που δικαιούται, γεγονός που προσθέτει στον προβληματισμό.
Παίκτες όπως ο Κάιρινεν και ο Ζουμπκόβ, οι οποίοι αποτελούν ακριβές μεταγραφές του καλοκαιριού και αποκτήθηκαν με σκοπό να κάνουν τη διαφορά, έχουν ουσιαστικά «ξεχαστεί» στα τελευταία παιχνίδια. Ο προπονητής γνωρίζει την ολότητα του θέματος, αλλά αυτή τη στιγμή φαίνεται σαν οι συγκεκριμένοι παίκτες να μην του κάνουν. Στην Τρίπολη, ο Ζίνι αγωνίστηκε ως ακραίος για περίπου τριάντα λεπτά στο δεύτερο ημίχρονο.
Με πληροφορίες από: Gazzetta
