Ελλάδα - Ιαπωνία 0-0: Είμαστε ακόμη ζωντανοί! Στου Μουντιάλ την σκηνή..

Αυτός ο αγώνας – όπως εξελίχθηκε ουσιαστικά - ήθελε ψυχή. Την είχαμε. Έλληνες γαρ. Την καταθέσαμε. Επιτέλους. Κερδίσαμε έναν βαθμό. Κι έχει ο Θεός...

Θυμάστε την ατάκα του Τομ Χανκς στον «Φόρεστ Γκαμπ»; «Η μαμά πάντα έλεγε ότι η ζωή είναι σαν ένα κουτί σοκολατάκια. Ποτέ δεν ξέρεις τι θα σου τύχει». Στην εθνική Ελλάδας έτυχαν αναποδιές σε ένα κρίσιμο παιγνίδι. Άντεξε. Ίσως τελικά, κάθε εμπόδιο για καλό.

Προπονητές και παίκτες της «γαλανόλευκης» έβαλαν τα δυο πόδια της Ιαπωνίας σε ένα παπούτσι. Την ανάγκασαν να... πλατσουρίζει στα ρηχά με το 70-30 της κατοχής της μπάλας μέχρι το 45ο λεπτό. Και με 68-32 στον τελικό απολογισμό. Την ανάγκασαν να σπαταλάει χρόνο και κόπο σε ανούσιες πάσες. Ναι, ανούσιες. Κι ας ήταν σχεδόν τριπλάσιες οι δικές τους από τις δικές μας. Της έκαψε την φούρια κλείνοντας διαδρόμους και καλύπτοντας κενά. Ακόμη και με 10 παίκτες η αριθμητική διαφορά δεν ήταν αξιοποιήσιμη για τους αντιπάλους μας.

Η αποβολή του Κατσουράνη πάντως, ήταν ορθή απόφαση. Δεν είναι η πρώτη φορά κατά την οποία ο Κώστας την πατάει σαν αγράμματος. Και στον ΠΑΟΚ την έχει πατήσει δις ή τρις. Ως «κάπτεν» αλλά κι ως παλιοσειρά όφειλε, να είναι προσεκτικότερος. Ό γέγονε όμως, γέγονε.

Το κακό άρχισε με τον τραυματισμό του Κώστα Μήτρογλου . Συνεχίστηκε με τον συνονόματο του Κατσουράνη. Τρίτωσε με τον τραυματισμό του Μανωλά στα τελευταία λεπτά.. Πώρωσε όμως. Τόνωσε. Κι εκεί που πήγε να σβήσει η Ελλάδα, να τη πετάχθηκε. Τώρα αν αντριέψει και θεριέψει; Κόντρα στους «Ελέφανες» της Ακτής θα το δούμε...

Να σας πούμε την αλήθεια βέβαια, από τις επιλογές του Φερνάντο Σάντος αναδυόταν – από τα αποδυτήρια - η αίσθηση του προσανατολισμού μας για την ισοπαλία. Ήτοι και πριν και πολύ περισσότερο (κάνοντας την ανάγκη, φιλοτιμία) μετά τις αναποδιές αυτή ήταν η αίσθηση μας. Έτσι αντιληφθήκαμε εμείς τις αλλαγές στα πλάνα του Πορτογάλου.

Με λίγα λόγια; Η Ελλάδα γύρισε το κουμπί στην κλασσική λειτουργία της. Έκανε αυτό το οποίο είναι η τέχνη της. Το «μηδέν» στο παθητικό της. Εγκατέλειψε τους νεωτερισμούς οι οποίοι μας εξέθεσαν στην κόντρα με την Κολομβία. Έτσι άρχισε να κινείται σα βεντάλια. Με την προσδοκία δύο τρία ανοίγματα της να προκαλέσουν την αύρα της πρόκρισης. Δεν ήρθε η αύρα. Δεν μας κόπηκε όμως, ο αέρας.

Δεν είναι κακό αποτέλεσμα η ισοπαλία. Κρατά το κεφάλι της έξω από το νερό η Ελλάδα. Ανασαίνει και ζει. Όσο ζει δε, ελπίζει. Κι αυτή η «λευκή ισοπαλία» - κάτω από αντίξοες συνθήκες – την θωρακίζει...