Απεβίωσε ειρηνικά σε ηλικία 93 ετών στο γηριατρείο του Αγίου Νικολάου της Ελληνικής Κοινότητας της Βρισβάνης, στις 21 Δεκεμβρίου 2007, ένας ιδιόμορφος Έλληνας έποικος, γόνος επιφανών ανθρώπων των γραμμάτων από την ιστορική Μοσχόπολη.
Ο Αναστάσιος Κίζας ωστόσο γεννήθηκε στη Σιάτιστα της Μακεδονίας κι έφυγε σε νεαρή ηλικία από τη γενέτειρά του, με τη γερμανική εισβολή. Κατευθύνθηκε αρχικά στην Αθήνα, στη συνέχεια στην Κρήτη για να εγκατασταθεί τελικά στη Μέση Ανατολή όπου κατατάχθηκε στον Συμμαχικό Στρατό. Μετά τον πόλεμο εγκαταστάθηκε για πέντε χρόνια στο Γιοχάνεσμπουργκ της Νοτίου Αφρικής πριν έρθει στην Αυστραλία του 1949.
Στη Μέση Ανατολή υπηρέτησε στο Συμμαχικό Στρατό, στη συνέχεια εργάστηκε ως πλανόδιος πωλητής εμπορευμάτων στις συνοικίες του Γιοχάνεσμπουργκ, πριν εγκατατασταθεί στη Μελβούρνη, όπου και εργάστηκε στα χυτήρια, παρά το γεγονός ότι είχε τελειώσει το Γυμνάσιο στην Ελλάδα. Ωστόσο δεν τον κέρδισε ούτε η Μελβούρνη. Η διαρκής περιπλάνησή του συνεχίσθηκε με προσωρινή εποίκηση και στο Σίδνεϋ, όπου κατέφυγε στα λιγοστά εργοστάσια της μεγαλούπολης, για να εγκατασταθεί τελικά στο Gold Coast, όπου κι έζησε πολλά χρόνια.
Πέντε χρόνια πριν από το θάνατό του ζήτησε άσυλο στο γηροκομείο του Αγίου Νικολάου στη Βρισβάνη, έχοντας ως παρέα του τις αναμνήσεις, τη συντροφιά των άλλων απόμαχων της ζωής, τη στοργική φροντίδα των λειτουργών του γηροκομείου, την πρόνοια των λιγοστών επισκεπτών του. Λίγες εβδομάδες πριν εγκαταλείψει τα γήινα αποφάσισε να προικίσει με τη στοργή του τρία τέσσερα ιδρύματα που υπηρετούν τον Ελληνισμό, τα γράμματα και τον άνθρωπο. Συγκεκριμένα άφησε στη διαθήκη του τα υπάρχοντά του, στο μεγαλύτερο μέρος τους, στο ΕΚΕΜΕ.
Άλλα ιδρύματα που ευεργετήθηκαν από τη γενναιοδωρία του αείμνηστου Αναστασίου Κίζα ήταν το Τμήμα Κλασικών Σπουδών του Πανεπιστημίου της Βρισβάνης και το γηροκομείο του Αγίου Νικολάου, το Ίδρυμα για την Προστασία των Σκυλιών για τους Τυφλούς για να ανακηρυχθεί Μεγάλος Ευεργέτης του Ελληνισμού.
