Λίγο το νερό στον Θεσσαλικό κάμπο

Ορισμένοι παρά την απαγόρευση – λόγω καύσωνα - πότιζαν το βαμβάκι το μεσημέρι όταν η θερμοκρασία ήταν επίσης σε υψηλά επίπεδα και μάλιστα με τρόπο που μεγάλη ποσότητα του νερού χανόταν.
Η κατασπατάληση του νερού συνεχίζεται την ώρα που τα αποθέματα είναι ανύπαρκτα και ο υδροφόρος ορίζοντας στερεύει. Οι αγρότες καταγγέλλουν ότι δεν γίνεται ορθή χρήση των επιφανειακών υδάτων και μεγάλο μέρος τους χάνεται στα αρδευτικά κανάλια.

Η εντατική υδροβόρα μονοκαλλιέργεια βαμβακιού έχει στερέψει τον υδροφόρο ορίζοντα με αρκετές από τις συνολικά 33 χιλιάδες γεωτρήσεις να έχουν ξεπεράσει πλέον σε βάθος τα 350 μέτρα.

Το υδατικό έλλειμμα έχει ξεπεράσει τα 863 εκατομμύρια κ.μ. ενώ με το υπάρχον σύστημα άρδευσης υπολογίζεται ότι χάνεται το 40% του νερού.

Ήδη ορισμένοι παραγωγοί έχουν στραφεί σε εναλλακτικές καλλιέργειες. Μια από αυτές είναι και η άγρια αγκινάρα που έχει ελάχιστο κόστος παραγωγής και αξιοποιείται για την παραγωγή βιοκαυσίμου.

Η λύση που προβάλλουν διαχρονικά οι κυβερνήσεις για την κάλυψη των αναγκών για το πότισμα του βαμβακιού είναι η εκτροπή του άνω ρου του Αχελώου.

Ένα έργο φαραονικών διαστάσεων που θα κοστίσει στο ελληνικό δημόσιο πάνω 700 εκ. ευρώ. Είναι όμως και η λύση;

Το Συμβούλιο της Επικρατείας έχει μπλοκάρει τέσσερις φορές τα έργα της εκτροπής ωστόσο το υπουργείο ΠΕΧΩΔΕ βρίσκει πάντα παράθυρο για να προχωρούν τα έργα.

Η τελευταία προσπάθεια πέρασε μέσα από το κτηματολόγιο με τη μορφή της εθνικής ανάγκης.

Το ερώτημα όμως που μένει είναι, τελικά αξίζει να μεταφέρουμε νερό από τη μια άκρη της χώρας στην άλλη για να ενισχύσουμε ένα προϊόν με αβέβαιο μέλλον;